Nonsens, Wijverij

Lichamelijke frivoliteiten

Verjaren is een schitterend excuus voor een hoop nonsens: wat frank doen tegen je baas, gratis eten scoren op restaurant, emotioneel terrorisme op alle sociale media of sierlijk een boete voor zwartrijden ontlopen. Mits enkele goed ontwikkelde traanklieren, kan je een dag lang alle gruwelijk retributies des leven fijntjes ontlopen.

Persoonlijk vind ik een verjaardag ook een geweldige gelegenheid om idioot impulsieve beslissingen te nemen. Zo van die ideeën waar je op elke andere dag zou denken “hmmm misschien moet ik dit plan toch even doordenken” of “hmmm ik ben eigenlijk wel fan van mijn linkerarm, misschien is dit toch te gevaarlijk”. Maar op een verjaardag kan iedere notie van verantwoord gedrag genegeerd worden. Ook al komen deze onbezonnen plannen sterk in aanmerking voor je grote ‘deze-shit-was-een-slecht-idee’-lijst. Je weet wel, een beetje zoals een bucket-list, maar anders.

Nu, als ik het internet zo bekijk, kan ik vaststellen dat de keuzelijst voor ‘spontane buitensporigheden’ behooooooorlijk lang is. Maar aangezien ik irrationeel veel schrik heb voor slangen, knappende ballonnen, de verdringingsdood, alle dieren die groter zijn dan mij, vrijwel alle gemotoriseerde voertuigen en hoogtes van +1,5 meter; maakt dat ik enkele kleurrijke activiteiten van mijn to do-lijst kan schrappen. Daarom heb ik dit jaar gekozen voor mijn eigen variant voor -ranzig onbesuisd-, namelijk: een willekeurige Maastrichtse tattoo-winkel binnen wandelen en twee (Jahaaa TWEE) nieuwe gaatjes laten prikken in mijn oren. U leest het goed: ik heb het hier niet over een dubieuze piercing of een bedenkelijk tattoo. Nee hoor, in de categorie ‘puberale, lichamelijke frivoliteiten’ heb ik voor de grootste seut-optie gekozen. Daarom loop ik vandaag met twee (Jahaaa TWEE) extra gaatjes in mijn oren rond. De uiterst attente piercing-dame van het salon (hence iemand met verschillende dubieuze piercings en bedenkelijke tattoo’s) vond het hooguit schattig. Zeker omdat ik zo nodig mijn leeftijd moest melden. Maar het kan me allemaal niet schelen want ik voel me belachelijk stoer!

Ook al ben ik geen zestienjarige rebellerende puber meer. En  heb ik vier jaar Gentse kunsthumaniora weten te overleven zonder compleet te ontsporen.

Nee, voor zo’n praktijken moet je net achtentwintig geworden zijn. En een vaste job hebben. En een eigen dak boven je hoofd hebben. En wat zuur kunnen doen als je ‘s nachts toch geen volle acht uren kunt slapen.
En ja, ik ga eerlijk zijn, ik heb geen idee hoe ik dit nieuwtje thuis zal lanceren. Want ja, ik heb nog steeds een beetje schrik van mijn moeder.
Maar dat is perfect ok, want ik voel me belachelijk stoer met mijn twee nieuwe gaatjes.

giphy01

 

 

Standaard
Nonsens, Wijverij

Dankbaar

In de Sint kan ik niet meer geloven (dank u moeder) maar dat houdt mij, als volleerd 28-jarige, niet tegen om ontzettend hard in mijn eigen verjaardag te geloven.
Normaal gaat mijn verjaardag gepaard met heel veel heisa. Je weet wel: veel toeters, bellen en obsceen kinderachtig gedrag. Ik zou niet willen dat de mensen het vergeten of dat de cadeautjes-stroom ooit stopt. Nee meneer.
Dit soort onwezenlijk gedrag kan doorgaans op weinig appreciatie rekenen. Zeker omdat ik…wel…volwassen ben. Maar ik heb het ondertussen tot een kunst weten te vergeven. Zo kan ik een maand lang ongestraft dit soort nonsens verkopen. Het is een levensstijl, maar anders.
Verjaren doe ik dus ontzettend graag. Misschien een beetje te graag.

Nu, dit jaar is het allemaal wat anders gelopen. Een beetje minder gedoe en een beetje minder onnozelheid. Men verliest niet iedere dag zijn of haar vader aan een vieze slopende ziekte.
De tranen vloeien nog steeds, maar het is anders. Bij die misplaatste, ouderlijke trots komt nu ook wat gemis en verdriet. Mijn perfectief is gewijzigd en dat is eigenlijk perfect ok.
Want ik ben vooral verschrikkelijk dankbaar voor alle kleine dingen des leven:

  • Een moeder die het nog steeds gezellig vindt om samen naar de televisie te schreeuwen.
  • Twee broers en een zus die mijn stevig repertoire aan idiotie nooit vergeten. Of een kans laten voorbij gaan om het even te vermelden.
  • Mijn liefste vrienden die altijd ‘Ja’ antwoorden op de vraag ‘Wijntje? Wijverij? Sushi?’.
  • Maltese suikervrij pistache-ijs. Maar dan vergeet ik graag even die vakantie-kilo’s.
  • Iedereen die me ‘s ochtends van koffie voorziet. Zeker de meisjes van de Panos. De extra koekjes bij mijn ochtendlijke koffie blijven de grootste stimulans om uit bed te rollen.
  • Mijn liefste vrienden die ook graag huilen in het openbaar. Alleen is toch maar alleen.
  • Mijn liefste vrienden die altijd klaar staan voor een streepje avontuur. Ook al is het voorstel compleet gestoord.
  • Mijn wasmachine.
  • De blonde haren op mijn benen. Zo hoef ik niet iedere week mijn benen te scheren. #WINNING
  • Mijn liefste vrienden die wel kunnen koken. Véééééééééééééééééél hartjes voor hen.
  • Mijn wederhelft. Hij die het allemaal niet-zo-willig ondergaat en mij toch graag blijft zien.
  • Het feit wat ik pertinent kan weigeren om de vuilnis buiten te zetten. Want samenwonen met een jongen heeft ook zo zijn voordelen.
  • De schoonouders en schoonfamilie. Voor iedere situatie weten ze wel een geschikte Hallmark-kaart te vinden. Geef ze maar een standbeeld.
  • Een goede nachtrust. Zeker op vakantie want deze gepensioneerde houdt van haar +8 uur slaap.
  • Netflix en een ongelimiteerd internet-abonnement.
  • Collega’s die een x-aantal van de bovenvermelde topics begrijpen en accepteren.
  • De kans dat ik na 20 jaren zagen EINDELIJK mijn Barbie droomboot krijg. En als dit niet het geval ik, zal de wereld zeer zekerst een beetje branden.
  • En Nicole Richie. Uiteraard.
Standaard
Uncategorized

Hoe gaat het?

De laatste tijd krijg ik het Spaans benauwd als iemand me vraagt ‘Hoe gaat het nog met jou?’.
In vele gevallen probeer ik die vraag met een dom mopje weg te lachen. Of probeer ik de hele zaak te ontwijken door zo onopvallend mogelijk van onderwerp te veranderen. Ik zou niet willen dat de mensen doorhebben dat er echt iets scheelt.
Want dan moet ik het hele verhaal vertellen en de kans dat ik mijn spreekwoordelijke shit compleet verlies is net iets te groot.

Deze zomer wordt het waarschijnlijk de laatste zomer die ik kan delen met mijn vader. Hij is namelijk terminaal ziek.
Het is allemaal een dik jaar geleden begonnen met een idiote keelontsteking die niet wou genezen. Je kunt het je zo onnozel niet bedenken maar dit was het begin van het einde.
Een jaar lang heeft mijn moeder van dokter naar dokter geleurd. Want er was écht iets lelijk mis. Mijn vader verloor zijn stem, zijn kort termijn geheugen, zijn evenwicht, zijn spierkracht en zijn fijne motoriek. Al zijn gewrichten begonnen de verstrammen en zijn linkerhelft was opeens verlamd.
En dan zwijg ik nog graag over zijn brandwonden. Want mijn vader is een zeer trotse en koppig man. En hij ging en moest die warme frietpot zelf in de garage zetten. Niet slim, voor iemand met een zware evenwichtsstoornis.
Zwemmen, fietsen en wandelen is absoluut geen optie meer. Bewegen lukt enkel met een rollator.
Maar vlot loopt dat niet want zijn hele lichaam kreunt dagelijks onder de slopende pijn.

We hebben lang gehoopt dat het Parkinson was. Of Huntington. Of iets anders met een dure naam want ziektes met een dure naam kunnen behandeld worden.
Maar dat is het niet. Vorige week donderdag heeft het (zieke) kind een naam gekregen. Een zeer moeilijke, medische naam die ik nog steeds niet kan uitspreken. Maar als ik het goed begrepen heb, komt het er op neer dat zijn hersenen snel afsterven.
Het is een zeldzame ziekte. Eentje zonder behandeling, zonder levensverwachting en zonder verbetering en zonder hoop. Het enige wat we wel weten  is dat het heel wat complicaties met zich meebrengt.
Daarom ligt het hele euthanasie-verhaal nu bij ons thuis op tafel. En hoe graag ik het allemaal wil negeren, lang kan en zal het niet meer duren. Want mijn vader wilt leven en niet overleven.

Om te stellen dat ik het moeilijk heb, is eigenlijk een understatement.
Ik weet niet goed wat er nog zal gebeuren of wat ik nog moet verwachten. Laat staan dat ik een idee heb hoe ik me moet gedragen of wat ik nog moet doen. Als grootste vaderskind in de wereld, loop ik compleet verloren. Want er is niemand in de wereld die mij zo goed begrijpt als mijn vader. Wij zijn twee handen op een buik die uit hetzelfde hout gesneden zijn. Dat maakt het allemaal nog moeilijker want het gemis is nu al te groot en te pijnlijk.

Dus, jij wilt weten hoe het met mij gaat? Wel, eerlijk gezegd, niet echt goed.

  
 

Standaard
Wijverij

#AA2015

Voor eens in mijn leven sta ik hier met een (grote) mond vol tanden. Eigenlijk wil ik van alles vertellen, maar ik heb geen idee waar ik moet beginnen. Om het kort te houden kan ik alvast melden dat mijn trouwdag ronduit fantastisch was. Het is echt een aanrader, dat trouwen. Niet alleen omdat je een hele dag door  mag drinken (check), eten (CHECK) en huilen (eeeen check). De liefde vieren doe je met de allerliefste mensen in je leven. En beter dan dat wordt het niet.

Dus lieve vrienden en familie, duizend maal dank voor een schitterende dag! Die ‘ronduit fantastisch’ van hierboven, hebben we aan jullie te danken!

Vermits het Nederlands van meeste Maltezen (de natie, niet de hond of het snoepje) behoorlijk slecht is, is een kleine vertaling wel op zijn plaats.

Dearest family and friends from across the sea, we can’t thank you enough for attending our wedding. You guys made it special.

#AA2015

Alle foto’s werden door de schitterende Annelies Vanhove genomen.

Standaard
Juicebox adventures, Reizen/Travel, Wijverij

Wedding Bells

Voor velen is 30 april de dag die 1 mei aankondigt. En voor velen is 30 april simpelweg een belofte voor een avondje roekeloos vertier en laveloos doorzakken. Want velen kunnen morgen een dag ontkateren in hun zetel. Daarvoor dient een dag betaald verlof.
Maar niet voor mij. 30 april betekent dat ik binnen twee dagen eindelijk mijn ja-woord mag gillen. Maar het impliceert ook dat ik sinds gisteren alle notie van rust en rationaliteit heb laten varen (hi, what’s new). Ranzige zenuwachtigheid is momenteel mijn emotie by default. Niet alleen omdat ik vandaag dé jurk moet ophalen en ik geen idee heb of deze nog wel zal passen met die extra kilootjes (damn you lekkere wijntjes en chipjes), maar ook omdat ik nog een stel geloften moet schrijven.
Ik ga eerlijk zijn, uw eigen geloften schrijven is zowaar het domste dat een mens (en zeker een aanstaande bruid die binnen 2 dagen zelf trouwt) kan doen. Ik hoor u al denken ‘ah maar dat is zo persoonlijk en romantisch’. NIETS VAN, alle romantiek verdwijnt snel als je zo’n 5u naar een wit computerscherm zit te staren. Het enige wat nu door mijn hoofd schiet zijn enkele gruwelijke visioenen van een genadeloze, publieke vernedering. En dit kan ik niet aan. Nu niet nooit niet.

Dus, dit is alvast een eerste warme oproep naar de creatievelingen onder jullie. Alle tips en suggesties zijn welkom. Want ik heb Pinterest  bekeken en die kon weinig hulp bieden.

Naast een hoop zenuwachtig gedoe, betekent die trouw ook de komst van onze huwelijksreis.
Deze twee jolligaards reizen volgende week naar Berlijn. Vergeet die exotische (al dan niet crashende) vliegreis naar Azië, wij trekken naar Hipster Paradise om wat communistische geschiedenis op te snuiven. Ik voorzie alvast een weekje eten, drinken, flaneren, boeken lezen, eten, musea bezoeken, slapen en ETEN!!! U leest het goed, enthousiasme alom te huize Vergauwe-Vassallo.

Voor mijn tweede warme oproep spreek ik graag de avonturiers onder jullie aan: tips, tricks, do’s en doesn’t betreffende Berlijn mogen altijd in het comment-vakje gedeeld worden.

De firma dankt u!

BrithnySpears_Berlinwall_2007

 

 

Standaard
Niet Oké, Nonsens

Niet Oké

Als modern geschoolde vrouw, bezit ik een goed ontwikkeld EQ. Enerzijds doet het me de betere dingen des leven erg appreciëren. Denk maar aan een streepje wereldse literatuur (de showbizzcolumn van de Daily Mail), op eiken vat gerijpte druivensap (sloten wijn) en exotische delicatessen (Ketchup chips). Anderzijds kan ik ook rekenen op een brede waaier aan weelderige emotie.  Emoties die vaak in een kleurrijke variatie en op de meest ongepaste moment tot uiting komen. En die emotie, die wil graag met jullie delen.
U leest het goed: tijd voor een redeloze driftbui want afgelopen maand was NIET OK.

Een jas zonder enige sluiting is geen jas.
Per definitie hoort een jas te beschermen tegen alle gruwelijkheden die ons Belgisch klimaat te bieden heeft. Iets wat compleet onmogelijk wordt als je de ene helft van je mantel niet kunt binden aan de andere helft. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik zit niet direct te wachten op chronische Tyfus. Noem het pull met misplaatste grootheidswaan, maar ik trap er niet in.

§

Een maand voordat je jezelf in een behoorlijk aansluiten trouwkleed moet hijsen, kom je twee kilo aan.
Ik hoor u al denken: “Ah, twee kilo, dat valt wel mee”, “Twee kilo, dat speel je wel kwijt” en “Doe wat shapeware aan”. het antwoord is: NEEN! NEEN! En (want ik weiger als veredelde saucijs rond te lopen) NEEN!
Mijn irrationeel verdriet is ondertussen omgeslaan naar irrationele woede en ik heb beslist dat de wereld heel erg hard mag branden. En mijn metabolisme kan ze kussen.

§

Oog-handcoördinatie. Er komt nooit iets goed uit een situatie waar oog-handcoördinatie een vereiste is. Zeker als we het hebben over sport. Want dat wijst veelal op de aanwezigheid van een bal of een ander sferisch object. En die aanwezigheid kan maar één iets voorspellen: pijn. Veel pijn. Want een bal dat aan 25km/u uw richting uitkomt, kan nooit veel goeds betekenen.
En nu we eigenlijk toch bezig zijn over sport, schrap ook gerust alle team-gerelateerde activiteiten. Het is peer pressure van de ergste soort, je wordt geacht om in een beweging zowel te presteren als plezier te maken. Veruit ridicuul want in mijn ogen is de meest dodelijk combinatie ooit is. Dit classificeer ik verticaal onder ‘illegaal’.

§

Lange, valse nagels: typen wordt onmogelijk, naar het toilet gaan wordt opeens een uitdaging, ze zijn een broeihaard voor los vuil, ze zien er niet uit, ze breken en ze kosten idioot veel geld. NIET OK.

§

En de topper op mijn dit-kan-emotioneel-niet-aan-lijstje is: een poging ondernemen om een huis te kopen.
Dit is het ranzigste wat een mens zichzelf kan aandoen want je ondergaat een wereld aan stress, onwetendheid en verdriet.
Je investeert uren tijd in het zoeken van een budget verantwoorde woonst, want ja, dat gegeerd herenhuis kost crimineel veel geld. Dan moet je naar de bank. Met andere woorden: Het zwarte gat der maatschappij waar je verwarring enkel groter wordt. Vervolgens moet je onderhandelen met het vreemdste ras dat deze aarde siert: immobiliën verkopers. Om uiteindelijk te moeten beseffen dat deze lullo je droomhuis, die eigenlijk aan jou beloofd werd, toch aan een andere, rijke onnozelaar heeft verkocht. Huilen, mensen, huilen.

 

canteventalk_zps16de2b04

Standaard
Juicebox adventures, Kunst & cultuur

R’dam

“6 WEKEN!” jankte mijn moeder dit weekend door de telefoon. Nog 6 weken dus. Sinds we besloten hebben om te trouwen, is enige vorm van tijdrekening zeer relatief geworden. Wekelijks worden we gillend op de hoogte gebracht van onze resterende tijd. Niet dat we ooit zelf de datum zouden vergeten, maar onze moeders nemen vooral geen risico’s. Ondertussen zit ik kniediep in de organisatie van ons mini volksfeest. Het concept ‘trouwen’ (als in: geheel verantwoord om 10u een glas achteroverslaan) vind ik nog steeds een geweldig concept. Heel het gedoe arrangeren…wel iets minder. Enige zin voor realiteit ben ik ondertussen compleet kwijt. Ik kots glinsterende tulle, handgebonden boeketten en frivole accessoires. Na een misplaatste zenuwinzinking over de uitnodigingen, was het wel duidelijk dat een kleine time-out een noodzaak was. de tijd was rijp om de  koekepot erbij te halen.11079655_10155251487050062_5389193651753987190_n
Dus…Rotterdam.
Als oud-Sint-Lucas-student heb ik jaren tegen wil en dank maquettes van deze Nederlandse havenstad moeten maken. U leest het goed, als puber heb ik een behoorlijk getormenteerd bestaan gekend.
Buiten deze bouwkundige trauma’s, is mijn kennis over Rotterdam zeer beperkt. Mijn wantrouwen was groot toen de GPS ons richting de rijn-maas-schelde delta stuurde.
Ondanks de sceptische houding, heeft Rotterdam me vreselijk kunnen bekoren. Je kan er uitmuntend dineren, uitgebreid flaneren en de collectie van het Bojimans van Beuning museum zal uw hart veroveren.
Een absolute tip de Piet Parra tentoonstelling die tot 9 juni in de Kunsthal loopt. Dus niet nadenken, gewoon vertrekken.


Iets bezoeken?

=> Museum Bojimans van Beuningen

=> Kunsthal

=> Galerie Witte de With

Iets consumeren?

=> Hamburg

=> Dudok

=> Markthal

Standaard