Uncategorized

Hoe gaat het?

De laatste tijd krijg ik het Spaans benauwd als iemand me vraagt ‘Hoe gaat het nog met jou?’.
In vele gevallen probeer ik die vraag met een dom mopje weg te lachen. Of probeer ik de hele zaak te ontwijken door zo onopvallend mogelijk van onderwerp te veranderen. Ik zou niet willen dat de mensen doorhebben dat er echt iets scheelt.
Want dan moet ik het hele verhaal vertellen en de kans dat ik mijn spreekwoordelijke shit compleet verlies is net iets te groot.

Deze zomer wordt het waarschijnlijk de laatste zomer die ik kan delen met mijn vader. Hij is namelijk terminaal ziek.
Het is allemaal een dik jaar geleden begonnen met een idiote keelontsteking die niet wou genezen. Je kunt het je zo onnozel niet bedenken maar dit was het begin van het einde.
Een jaar lang heeft mijn moeder van dokter naar dokter geleurd. Want er was écht iets lelijk mis. Mijn vader verloor zijn stem, zijn kort termijn geheugen, zijn evenwicht, zijn spierkracht en zijn fijne motoriek. Al zijn gewrichten begonnen de verstrammen en zijn linkerhelft was opeens verlamd.
En dan zwijg ik nog graag over zijn brandwonden. Want mijn vader is een zeer trotse en koppig man. En hij ging en moest die warme frietpot zelf in de garage zetten. Niet slim, voor iemand met een zware evenwichtsstoornis.
Zwemmen, fietsen en wandelen is absoluut geen optie meer. Bewegen lukt enkel met een rollator.
Maar vlot loopt dat niet want zijn hele lichaam kreunt dagelijks onder de slopende pijn.

We hebben lang gehoopt dat het Parkinson was. Of Huntington. Of iets anders met een dure naam want ziektes met een dure naam kunnen behandeld worden.
Maar dat is het niet. Vorige week donderdag heeft het (zieke) kind een naam gekregen. Een zeer moeilijke, medische naam die ik nog steeds niet kan uitspreken. Maar als ik het goed begrepen heb, komt het er op neer dat zijn hersenen snel afsterven.
Het is een zeldzame ziekte. Eentje zonder behandeling, zonder levensverwachting en zonder verbetering en zonder hoop. Het enige wat we wel weten  is dat het heel wat complicaties met zich meebrengt.
Daarom ligt het hele euthanasie-verhaal nu bij ons thuis op tafel. En hoe graag ik het allemaal wil negeren, lang kan en zal het niet meer duren. Want mijn vader wilt leven en niet overleven.

Om te stellen dat ik het moeilijk heb, is eigenlijk een understatement.
Ik weet niet goed wat er nog zal gebeuren of wat ik nog moet verwachten. Laat staan dat ik een idee heb hoe ik me moet gedragen of wat ik nog moet doen. Als grootste vaderskind in de wereld, loop ik compleet verloren. Want er is niemand in de wereld die mij zo goed begrijpt als mijn vader. Wij zijn twee handen op een buik die uit hetzelfde hout gesneden zijn. Dat maakt het allemaal nog moeilijker want het gemis is nu al te groot en te pijnlijk.

Dus, jij wilt weten hoe het met mij gaat? Wel, eerlijk gezegd, niet echt goed.

  
 

Standaard
Wijverij

#AA2015

Voor eens in mijn leven sta ik hier met een (grote) mond vol tanden. Eigenlijk wil ik van alles vertellen, maar ik heb geen idee waar ik moet beginnen. Om het kort te houden kan ik alvast melden dat mijn trouwdag ronduit fantastisch was. Het is echt een aanrader, dat trouwen. Niet alleen omdat je een hele dag door  mag drinken (check), eten (CHECK) en huilen (eeeen check). De liefde vieren doe je met de allerliefste mensen in je leven. En beter dan dat wordt het niet.

Dus lieve vrienden en familie, duizend maal dank voor een schitterende dag! Die ‘ronduit fantastisch’ van hierboven, hebben we aan jullie te danken!

Vermits het Nederlands van meeste Maltezen (de natie, niet de hond of het snoepje) behoorlijk slecht is, is een kleine vertaling wel op zijn plaats.

Dearest family and friends from across the sea, we can’t thank you enough for attending our wedding. You guys made it special.

#AA2015

Alle foto’s werden door de schitterende Annelies Vanhove genomen.

Standaard
Juicebox adventures, Reizen/Travel, Wijverij

Wedding Bells

Voor velen is 30 april de dag die 1 mei aankondigt. En voor velen is 30 april simpelweg een belofte voor een avondje roekeloos vertier en laveloos doorzakken. Want velen kunnen morgen een dag ontkateren in hun zetel. Daarvoor dient een dag betaald verlof.
Maar niet voor mij. 30 april betekent dat ik binnen twee dagen eindelijk mijn ja-woord mag gillen. Maar het impliceert ook dat ik sinds gisteren alle notie van rust en rationaliteit heb laten varen (hi, what’s new). Ranzige zenuwachtigheid is momenteel mijn emotie by default. Niet alleen omdat ik vandaag dé jurk moet ophalen en ik geen idee heb of deze nog wel zal passen met die extra kilootjes (damn you lekkere wijntjes en chipjes), maar ook omdat ik nog een stel geloften moet schrijven.
Ik ga eerlijk zijn, uw eigen geloften schrijven is zowaar het domste dat een mens (en zeker een aanstaande bruid die binnen 2 dagen zelf trouwt) kan doen. Ik hoor u al denken ‘ah maar dat is zo persoonlijk en romantisch’. NIETS VAN, alle romantiek verdwijnt snel als je zo’n 5u naar een wit computerscherm zit te staren. Het enige wat nu door mijn hoofd schiet zijn enkele gruwelijke visioenen van een genadeloze, publieke vernedering. En dit kan ik niet aan. Nu niet nooit niet.

Dus, dit is alvast een eerste warme oproep naar de creatievelingen onder jullie. Alle tips en suggesties zijn welkom. Want ik heb Pinterest  bekeken en die kon weinig hulp bieden.

Naast een hoop zenuwachtig gedoe, betekent die trouw ook de komst van onze huwelijksreis.
Deze twee jolligaards reizen volgende week naar Berlijn. Vergeet die exotische (al dan niet crashende) vliegreis naar Azië, wij trekken naar Hipster Paradise om wat communistische geschiedenis op te snuiven. Ik voorzie alvast een weekje eten, drinken, flaneren, boeken lezen, eten, musea bezoeken, slapen en ETEN!!! U leest het goed, enthousiasme alom te huize Vergauwe-Vassallo.

Voor mijn tweede warme oproep spreek ik graag de avonturiers onder jullie aan: tips, tricks, do’s en doesn’t betreffende Berlijn mogen altijd in het comment-vakje gedeeld worden.

De firma dankt u!

BrithnySpears_Berlinwall_2007

 

 

Standaard
Niet Oké, Nonsens

Niet Oké

Als modern geschoolde vrouw, bezit ik een goed ontwikkeld EQ. Enerzijds doet het me de betere dingen des leven erg appreciëren. Denk maar aan een streepje wereldse literatuur (de showbizzcolumn van de Daily Mail), op eiken vat gerijpte druivensap (sloten wijn) en exotische delicatessen (Ketchup chips). Anderzijds kan ik ook rekenen op een brede waaier aan weelderige emotie.  Emoties die vaak in een kleurrijke variatie en op de meest ongepaste moment tot uiting komen. En die emotie, die wil graag met jullie delen.
U leest het goed: tijd voor een redeloze driftbui want afgelopen maand was NIET OK.

Een jas zonder enige sluiting is geen jas.
Per definitie hoort een jas te beschermen tegen alle gruwelijkheden die ons Belgisch klimaat te bieden heeft. Iets wat compleet onmogelijk wordt als je de ene helft van je mantel niet kunt binden aan de andere helft. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik zit niet direct te wachten op chronische Tyfus. Noem het pull met misplaatste grootheidswaan, maar ik trap er niet in.

§

Een maand voordat je jezelf in een behoorlijk aansluiten trouwkleed moet hijsen, kom je twee kilo aan.
Ik hoor u al denken: “Ah, twee kilo, dat valt wel mee”, “Twee kilo, dat speel je wel kwijt” en “Doe wat shapeware aan”. het antwoord is: NEEN! NEEN! En (want ik weiger als veredelde saucijs rond te lopen) NEEN!
Mijn irrationeel verdriet is ondertussen omgeslaan naar irrationele woede en ik heb beslist dat de wereld heel erg hard mag branden. En mijn metabolisme kan ze kussen.

§

Oog-handcoördinatie. Er komt nooit iets goed uit een situatie waar oog-handcoördinatie een vereiste is. Zeker als we het hebben over sport. Want dat wijst veelal op de aanwezigheid van een bal of een ander sferisch object. En die aanwezigheid kan maar één iets voorspellen: pijn. Veel pijn. Want een bal dat aan 25km/u uw richting uitkomt, kan nooit veel goeds betekenen.
En nu we eigenlijk toch bezig zijn over sport, schrap ook gerust alle team-gerelateerde activiteiten. Het is peer pressure van de ergste soort, je wordt geacht om in een beweging zowel te presteren als plezier te maken. Veruit ridicuul want in mijn ogen is de meest dodelijk combinatie ooit is. Dit classificeer ik verticaal onder ‘illegaal’.

§

Lange, valse nagels: typen wordt onmogelijk, naar het toilet gaan wordt opeens een uitdaging, ze zijn een broeihaard voor los vuil, ze zien er niet uit, ze breken en ze kosten idioot veel geld. NIET OK.

§

En de topper op mijn dit-kan-emotioneel-niet-aan-lijstje is: een poging ondernemen om een huis te kopen.
Dit is het ranzigste wat een mens zichzelf kan aandoen want je ondergaat een wereld aan stress, onwetendheid en verdriet.
Je investeert uren tijd in het zoeken van een budget verantwoorde woonst, want ja, dat gegeerd herenhuis kost crimineel veel geld. Dan moet je naar de bank. Met andere woorden: Het zwarte gat der maatschappij waar je verwarring enkel groter wordt. Vervolgens moet je onderhandelen met het vreemdste ras dat deze aarde siert: immobiliën verkopers. Om uiteindelijk te moeten beseffen dat deze lullo je droomhuis, die eigenlijk aan jou beloofd werd, toch aan een andere, rijke onnozelaar heeft verkocht. Huilen, mensen, huilen.

 

canteventalk_zps16de2b04

Standaard
Juicebox adventures, Kunst & cultuur

R’dam

“6 WEKEN!” jankte mijn moeder dit weekend door de telefoon. Nog 6 weken dus. Sinds we besloten hebben om te trouwen, is enige vorm van tijdrekening zeer relatief geworden. Wekelijks worden we gillend op de hoogte gebracht van onze resterende tijd. Niet dat we ooit zelf de datum zouden vergeten, maar onze moeders nemen vooral geen risico’s. Ondertussen zit ik kniediep in de organisatie van ons mini volksfeest. Het concept ‘trouwen’ (als in: geheel verantwoord om 10u een glas achteroverslaan) vind ik nog steeds een geweldig concept. Heel het gedoe arrangeren…wel iets minder. Enige zin voor realiteit ben ik ondertussen compleet kwijt. Ik kots glinsterende tulle, handgebonden boeketten en frivole accessoires. Na een misplaatste zenuwinzinking over de uitnodigingen, was het wel duidelijk dat een kleine time-out een noodzaak was. de tijd was rijp om de  koekepot erbij te halen.11079655_10155251487050062_5389193651753987190_n
Dus…Rotterdam.
Als oud-Sint-Lucas-student heb ik jaren tegen wil en dank maquettes van deze Nederlandse havenstad moeten maken. U leest het goed, als puber heb ik een behoorlijk getormenteerd bestaan gekend.
Buiten deze bouwkundige trauma’s, is mijn kennis over Rotterdam zeer beperkt. Mijn wantrouwen was groot toen de GPS ons richting de rijn-maas-schelde delta stuurde.
Ondanks de sceptische houding, heeft Rotterdam me vreselijk kunnen bekoren. Je kan er uitmuntend dineren, uitgebreid flaneren en de collectie van het Bojimans van Beuning museum zal uw hart veroveren.
Een absolute tip de Piet Parra tentoonstelling die tot 9 juni in de Kunsthal loopt. Dus niet nadenken, gewoon vertrekken.


Iets bezoeken?

=> Museum Bojimans van Beuningen

=> Kunsthal

=> Galerie Witte de With

Iets consumeren?

=> Hamburg

=> Dudok

=> Markthal

Standaard
Blog, Nonsens

Een streepje gezelligheid

Dat ik het soms lastig heb met mezelf, is geen ongebruikelijk gebeuren. Iets wat Mijn Beste ten zeerste betreurt want hij is vaak het slachtoffer van deze penibele situatie. Een goed geëvalueerde schop onder mijn kont is daarom nooit een overbodige luxe. En ook al klinkt wat naïef, maar zo kan ik het afgelopen #boostyourpositivity project het best omschrijven: een welgemikte duwt in de rug om terug te beginnen schrijven. En met ‘schrijven’ bedoel ik vooral ‘uiterst ongemakkelijk op mijn toetsenbord blijven rammen’.

U leest het goed, deze nonsensspuier is blij. En dit is niet enkel te wijten aan het opulente koolhydratenfestijn dat ik gisteren in Bar Bidon heb mogen plunderen. Afsluiten doen we graag in stijl.

Standaard
Nonsens, Wijverij

Emotionele terreur

Als ik vlug naar mijn kalender kijk, dan zie ik dat  het einde van de maand in zicht is. In vele gevallen betekent dit het begin van mijn stealth-operatie om de postbode en mijn brievenbus te omzeilen. Ik weet maar al te goed dat ik de sloebers van VISA nog een som geld verschuldigd ben en die confrontatie wil ik in alle gevallen mijden. Als ik het niet zie, dan bestaat het niet.
U denkt vast: zeer volwassen, maar irrationele negatie is nu eenmaal mijn favoriete ontkenningsstrategie.
Naast deze nonsens, betekent eind februari ook de start van de laatste #boostyourpositivity opdracht. Deze keer mag Lies weer haar ding doen. Ze vraagt het volgende:

Zeg mij eens, waarom heb ik dan zo weinig het gevoel dat ik echt helemaal ontspannen ben? (…)
Is dat bij jullie ook zo? Wat is de magische truc? Waar kunnen jullie echt van ontspannen? Lukt dat met kinderen in huis? Gunnen we onszelf te weinig tijd, omdat er altijd wel iemand anders is om voor te zorgen? En wat dan met onszelf? Wat is jullie ultieme ontspanning? Daar ga ik deze week even over nadenken.

Ik moet me geweldig inhouden op niet uitbundig ‘ROZE WIJN. EN VEEL. !!!.’ neer te pennen. Het lijkt me gepast om toch even na te denken over een  geschikt antwoord.

Wij hebben (voorlopig) geen kinderen. En dat is misschien maar goed ook want ons leven is momenteel behoorlijk ongerijmd en chaotisch. Al beweert ons moeder dat een vlot-lopend-leven één grote mythe is. Eentje dat in stand wordt gehouden door mensen met veel geld en een bataljon aan huishoudhulp. U ziet, de irrationele appel valt niet ver van de spreekwoordelijke boom.
Met veel bewondering kijk ik naar onze vrienden die er toch  in slagen om tussen het voltijds werken door, enkele fantastische kinderen groot te brengen.
Desondanks het kindloos-zijn, gaat het er toch hevig aan toe in mijn hoofd. Misschien is het iets typisch voor frisse twintigers met een verwarrende quarter-life-crisis, maar ik kan me geweldig druk maken in alles (maar dan ook  echt ALLES). Of het nu gaat over het kleurenschema van onze trouwuitnodigingen of over het algemene welzijn van de Gambiaanse Fulani stam, vaak laat ik mijn slaap voor dit soort bekommernissen. Dit tot grote ergernis van Mijn Beste, want hij heeft het niet zo voorzien op dit soort emotioneel terrorisme.

Ontspannen doe ik door wekelijks te gaan sporten. En met ‘sporten’ bedoel ik ‘bezighoudingstherapie in de fitness’. Dit doe ik niet omdat ik  geniet van sport (au contraire, ik veracht het) of omdat het me helpt vermageren (compleet zinloos) maar omdat de fysieke horror helpt mijn gedachten te verzetten. Het is een dik uur dat ik voor mezelf heb want niemand valt me lastig. Aboslute heerlijkheid.
Daarnaast heb ik ook iets met de zee. Als kind gingen we vaak uitwaaien aan de Vlaemische riveria, weer of geen weer. Die grote plas zoutwater heeft een geweldig rustgevend effect. Het is waarschijnlijk de reden waarom ik zo graag in Malta vertoef. Overal water. En zon. En wijn. Veel wijn. !!!.

tina_fey_wine_fine

Standaard