De kronieken van een pendelaar: Deel 2

Functioneel forenzen: de uitrusting van de hedendaagse pendelaar.

Sommige mensen zijn gewoon avontuurlijk geboren. Ze leven met een niet te stillen, hondsdolle drang om zich in de meest hachelijke situaties te smijten. Geef ze een frivole zakdoek en ze zijn klaar om een woestijn te bestormen. Geef ze een zakmes en ze kunnen een half leven in de jungle spenderen. Deze zin voor roekeloze nonsens kan je niet kopen, het zit in je DNA. Het is een parasiet die door je bloed surft.
Gevaar, angst, schaamte of enige notie van persoonlijk hygiëne is dan ook een inferieure kwestie. Zonder enige twijfel rommelen ze even in een berg olifanten-uitwerpsels of kegelen ze een zak urine achterover. Gewoon, omdat het kan. Ook al hebben ze in vele gevallen een tweede, alternatieve keuze. Zoals: gewoon terug naar huis gaan.

Dit zegt mij persoonlijk niets. Maar dan écht, absoluut, niets. Ik was bijvoorbeeld lang overtuigd dat Bear Grylls een nieuwe soort chips was. Je weet wel, zoals die gore Grills, maar anders.
Mr. Grylls heb ik dan toch even gegoogled. Als was het maar om een idee te hebben hoe een moderne avonturier eruitziet en wat zijn takenpakket precies inhoudt. Het gros van Mr. Grylls zijn dagelijkse routine classificeer ik netjes onder de “MAAR WAAROM?!!…!!!..zot.”-categorie.

Mijn idee van een groot avontuur, rekening houdend met mijn uitgebreide panisch-schrik-voor-alles-lijst, is iedere dag de trein richting Antwerpen nemen. Uiteindelijk steek ik toch ook een plas over. Reden genoeg om deze dagelijkse onderneming te beschouwen als een gek avontuur.
En net als ieder ander uitdagende belevenis, is een goede voorbereiding essentieel. Ook bij het pendelen. Want met het huidige openbaarvervoerbeleid weet je nooit waar je zal terecht komen.

Waar ga je naartoe?

Je zou denken dit een vanzelfsprekende en/of overbodige vraag is. Maar het zou niet de eerste keer zijn dat deze pendelaar in een verkeerde provincie, met een verkeerd vervoersbewijs, in een verkeerd station zou belanden. Daarom houd ik de applicaties van De Lijn en de NMBS altijd dicht bij de hand. Vooral omdat ze rot functioneel en levensreddend zijn. Ironisch, ik weet het.

Wat heb je nodig?

(Je moet de ondertitels lezen, want ze zijn grappig. Beloofd. En anders is dit maar wat saai.)

Hoe pak je  een rugzak?

Hier heb je twee opties. Je kan het doelgericht aan pakken, zoals meeste begaafde reizigers. Zie hier:
How-To-Pack-A-BackpackOf je kan gewoon alles (boterhammen eerst, dan zijn ze lekker zacht) in een je zak rammen. Dodelijk efficiënt en behoorlijk feilloos als je het mij vraagt.

Klaar!

Het avontuur wacht. Adios.

De kronieken van een pendelaar: Deel 1

Pendelen doe ik al sinds mijn veertiende. Voor een of andere gekke reden vond mijn moeder het wel oké dat ik mijn uiterst katholieke en uiterst West-Vlaamse school wou inwisselen voor een Gentse kunstschool.  Vier jaar lang heb ik op het perron van Lichtervelde (je weet wel, dat ene station waar het gigantisch stinkt en niemand kan precies zeggen wat het is), op een ongoddelijk uur staan wachten op mijn trein.
Voor mijn vrienden was ik een moderne wereldreiziger, voor mijn grootmoeder was ik een lelijke ketter. Want op kunstscholen hebben ze drugs en klooien ze maar wat rond. En van die gekke liberale ideeën zoals emancipatie en Darwin’s evolutietheorie was ze ook niet echt fan.

Een jaar geleden kon je me met een grote krop nostalgie terugvinden op het perron van Gent Dampoort. Want in Antwerpen wachtte en gloednieuwe job op mij. Eentje met statuten, procedures en hippe maaltijdcheques. U leest het goed, ik kon niet weerstaan aan de lokroep van de ambtenarij.
Sindsdien ben ik een kunstwetenschapper, pendelaar, ambtenaar en de punch-line van iedere middelmatige grap op twitter.

Pendelen doe ik dus al een half leven. Het is een levensstijl die ik ondertussen heb weten te verheven tot een ware kunst.
Een kunst die gedeeld moet worden met het volk. Daarom presenteer ik jullie, met enig bedenkelijk jolijt, het eerst deel van De kronieken van een pendelaar:

Ontsporen tussen bed en perron: het ochtendritueel van een pendelaar.

6u30: Mijn wekker gaat. Ik citeer even:
“HOE IS DIT NU MOGELIJK. HET KAN ECHT GEEN 6u30 ZIJN. VERDOMME. IK KAN EN WIL NIET GAAN WEEEEEEERKEEEUHEN. ANDREW IK WIL NIET GAAN WEEEEEEEEEEEEERKEUHEN. WAAROM GOD WAAROM!!!!!!!”
Dit, iedere ochtend opnieuw. Telkens gevolgd door een kleurrijke variatie van scheldwoorden, verdoemenissen en een stevige dosis zelfmedelijden. Want voor zeven uur ’s ochtends is het leven ronduit ranzig. En dit komt van iemand die niet in staat is om uren in bed te hamsteren. Dus, liefste snoozers onder ons, jullie zijn gejost.
Mijn empathie voor mensen met kleine koters groeit dan ook iedere dag.

6u31-6u35: Half slapend strompel ik richting toilet. Voor veel mensen is dit een onschuldig ritueel maar voor deze pendelaar is dit het meest cruciale moment van de dag. Alles valt en staat tussen de deze vier minuten. Want, in tegenstelling tot een goed georganiseerd mens, heb ik niet nagedacht over de vestimentaire-keuze-du-jour.
Straks heb ik welgeteld twee minuten om te beslissen hoe ik er de rest van de dag zal bijlopen. En tot mijn grote spijt is ‘landloper chique’ nog steeds niet en vogue. Falen is geen optie…of toch niet iedere werkdag van de week. Als ik drie van de vijf dagen haal, dan ben ik bijzonder trots op mezelf.

6u35: Douchen behandel ik als een Olympische discipline. Ik tik af op een honderdste van een seconde. Maar mijn haar was ik de avond voordien. Anders kan ik met een coupe frissé en een longontsteking gaan werken. Beide een dikke NO NO.

6u42: Wat zeg je? Een schoonheidsritueel? U bedoelt de kilo’s BB-crème die vakkundig op mijn wezen worden geplamuurd? En dat beetje deodorant en parfum die mij doen geloven dat ik lente-fris door de dag kom? Of mijn mascara? Beter gekend als de zwarte betoncement die bestand is tegen iedere variatie van zweet? Jahaaaa dat heb ik, want ik ben een hippe jonge vrouw die mee is met haar tijd.

6u45: Ondertussen sta ik wat te wortelen voor mijn kleerkast. Uiteindelijk moet de Weather Channel app mijn kledij dilemma maar oplossen. Ook al kan deze applicatie het weer voor geen meter voorspellen. Deze pendelaar spuugt al graag eens in het gezicht van het lot.

6u55: Ontbijt. Of iets wat er moet op lijken. Zolang ik niet Hangry de trein op moet, ben ik en de rest van de wereld blij.

7u10: Fietsen is fietsen. En dat doe ik richting station.

7u25: Mijn ochtendlijke koffie bestel ik bij de beste Panos van de wereld. Soms krijg ik twee koekjes bij mijn koffie. En in deze Panos worden alle worstenbroodjes nog à la minute opgewarmd. Kuskes voor de bestelmeisjes!

7u30: Zonder veel gêne neem ik de roltrap (want ik geloof niet in trappen lopen voor acht uur ’s ochtends) naar het perron, klaar voor een nieuw groot pendelavontuur.

Sheldon-Cooper-TrainEn, beste mede-pendelaar, hoe ziet jou ochtendlijke pre-pendelavontuur er uit?

 

Melita (als in het land, niet de koffiefilters)

Ik  wou deze blogpost starten met de proclamatie “ik heb iets met Malta” maar ik bedenk me net dat deze stelling compleet overbodig en nietszeggend is.
Uiteraard heb ik iets met Malta. Mijn halve trouwboek is geboren en semi getogen op dit mediterraans eiland. Daarbij heb ik de laatste drie weken de halve wereldbevolking ongewenst overspoeld met duizenden zie-ons-hier-liggen-in-de-Maltese-zon-terwijl-de-rest-van-de-wereld-verzuipt-in-regen-instagrams. Uiterst charmant van mezelf, ik weet het.

Malta is sowieso een vast vakantieverzoeknummertje voor ons. Maar deze zonovergoten bestemming betekent niet enkel een jaarlijks bezoekje aan een bende jolige eilandbewoners. Nee, het is thuiskomen.
Het is iedere dag kunnen zwemmen in de blauwste zee. Het is iedere dag rondlopen alsof je een figurant bent in de laatste Game of Thrones episode. Het is iedere dag moeten antwoorden op de vraag “Wat wil je eten?” ipv “Hoe gaat het met je?”. Het is ook iedere dag discussiëren met een grootmoeder omdat je ECHT geen honger hebt en je ECHT niets moet hebben. (‘dik zijn’ is dan ook een verwaarloosbaar concept in Malta. Iedereen is daar in het slechtste geval ‘uiterst gezellig’) Maar het is vooral iedere dag een schoon leven leiden.

Vooraleer u compleet smachtend naar vitamine D richting een reisbureau trekt, bekijk zeker volgende reistips.
Want Malta is meer dan godganse dagen liggen bakken op een strand en/of om 16 u ’s middags glazen rosé salamanderen. Dat kan ook natuurlijk, want ook ik ben fan van de betere lokale wijn, maar het eiland heeft een tal van verborgen hoekjes die je zeker moet ontdekken.

Dingli Cliffs
Dit deel van het eiland is niemandsland. Geen mens is er ooit in geslaagd om dit stuk land te cultiveren. En dat is zeer OK. Want het is woest, ongerept en ronduit wonderbaarlijk.

Tanti Gelateria
(Buggiba, op de hoek van Il-Plajja Ta Bognor en Dawret Il-Gzejjer)
Ik ga eerlijk zijn, ze kennen hier mijn naam. Of beter gezegd, ze kennen hier mijn bestelling. Want na vier jaar suikervrij pistache-ijs bestellen wou de eigenares (aka mijn nieuwe BFF) wel eens weten wie ik was.
Deze crèmerie is mijn stukje hemel op aarde. Niet alleen omdat ze generaties lang zelf hun ijs draaien en verkopen. Tanti heeft een uitgebreid assortiment aan suikervrij en lactosevrij ijs.
Dus niet nadenken en gewoon iedere dag een ijsje eten.

Playmobil
(Hall Far Industrieterrein)
Ik hoor u al denken:
“Huh, de playmobilfabriek is op dit eiland gevestigd?!
En deze fabriek verzorgt de globale productie van Playmobil?!
En de workflow binnen deze fabriek is uiterst functioneel opgesteld?!
En deze fabriek is de grootste werkgever op het eiland?!
En er is een funpark voor onze kleine koters?!”
Mijn antwoord: Ja.
Het zal u dus niet verrassen als ik zeg dat een bezoek aan deze fabriek meer dan de moeite waard is. Zeker omdat naast de fabriek een fantastische speelgoed winkel ligt.

Gozo
Neem de ferrie en ontdekt de Azur Window in Dwerja, bezoek de Salt Pans in Marsalforn, ga eten of duiken in Xlendi en dwaal rond in de imposante citadel van Rabat.

Marsaxlokk
In dit pittoresk vissersdorp wordt de vis iedere avond vers binnengehaald. Dus parkeer uw derrière op een van de vele terrasjes want hier vind je de beste Maltese gerechten. Verfijnd is het niet maar alles is o zo heerlijk.