Immo Bullshit Bingo

Weet je, op papier lijkt een huis of appartement kopen echt een strak plan. Of je kan het op zijn minst een verstandige keuze noemen.
Want na jaren sterven op de arbeidsmarkt, ben je er toch in geslaagd om een vaste job te scoren. Dat betekent dat je op een relatief vast inkomen en enige financiële zekerheid kan rekenen. En laten we eerlijk zijn, iedere maand een aanzienlijk deel van je loon moeten afstaan aan die duistere huisbaas met een ongezonde interesse voor Koi vissen, is toch ook niet alles. Na vijf jaar studentikoos bivakkeren op enkele luttele vierkante meters, heeft huren echt al zijn charme verloren. Zeker als je noodgedwongen je dierbaarste bezit, die zuurverdiende wasmachine, moet delen met 45-jarige hennep-dragende rastafari. Schattig? Ik dacht het niet.

Dus ja, een huis/appartement kopen blijkt nog niet het slechtste plan te zijn. Zeker wanneer je je grootmoeder goedkeurend ziet knikken en beseft dat ze even vergeten is dat je haar nog steeds geen achterkleinkind hebt geschonken.
Best. Plan. Ooit!

giphy
Maar waar niemand ooit over spreekt, is hoe verderfelijk de vastgoedmarkt eigenlijk wel is.
In de categorie “Traag maar gestaag je ziel en zelfvertrouwen ruïneren” eindigt ‘een woonst kopen’ netjes op de tweede plaats na ‘zoek als pas afgestudeerde maar een vaste job’. Zeker wanneer je van plan bent om een stukje vastgoed te kopen in Gent. De put der wanhoop & miserie is diep vrienden, geloof mij vrij.
Of we nu spreken over de vele verwarrende afspraken met uw lokale bank, de vruchtloze speurtochten op diverse immobiliën-websites of de meedogenloze huisbezoeken met enkele dubieuze vastgoedkantoren: reken maar op een hoop frustraties, enkele zeer politiek incorrecte uitspraken en een zware ontgoocheling of twee. Huilen.

Maar niets is echter onmogelijk! Zeker als je op wat hulp kan rekenen. Daarom presenteer ik jullie: dé grote IMMO BULLSHIT BINGO.
Zie het maar als een blauwdruk om de grootste obstakels tijdens je zoektocht doorheen immo-land te ontwijken. De betere Do’s en Don’ts om je opdracht te doen slagen.

ideaal-voor-startersUithuilen kan en mag altijd, deze troostende schouder staat tot jullie dienst.

De kronieken van een pendelaar: Deel 2

Functioneel forenzen: de uitrusting van de hedendaagse pendelaar.

Sommige mensen zijn gewoon avontuurlijk geboren. Ze leven met een niet te stillen, hondsdolle drang om zich in de meest hachelijke situaties te smijten. Geef ze een frivole zakdoek en ze zijn klaar om een woestijn te bestormen. Geef ze een zakmes en ze kunnen een half leven in de jungle spenderen. Deze zin voor roekeloze nonsens kan je niet kopen, het zit in je DNA. Het is een parasiet die door je bloed surft.
Gevaar, angst, schaamte of enige notie van persoonlijk hygiëne is dan ook een inferieure kwestie. Zonder enige twijfel rommelen ze even in een berg olifanten-uitwerpsels of kegelen ze een zak urine achterover. Gewoon, omdat het kan. Ook al hebben ze in vele gevallen een tweede, alternatieve keuze. Zoals: gewoon terug naar huis gaan.

Dit zegt mij persoonlijk niets. Maar dan écht, absoluut, niets. Ik was bijvoorbeeld lang overtuigd dat Bear Grylls een nieuwe soort chips was. Je weet wel, zoals die gore Grills, maar anders.
Mr. Grylls heb ik dan toch even gegoogled. Als was het maar om een idee te hebben hoe een moderne avonturier eruitziet en wat zijn takenpakket precies inhoudt. Het gros van Mr. Grylls zijn dagelijkse routine classificeer ik netjes onder de “MAAR WAAROM?!!…!!!..zot.”-categorie.

Mijn idee van een groot avontuur, rekening houdend met mijn uitgebreide panisch-schrik-voor-alles-lijst, is iedere dag de trein richting Antwerpen nemen. Uiteindelijk steek ik toch ook een plas over. Reden genoeg om deze dagelijkse onderneming te beschouwen als een gek avontuur.
En net als ieder ander uitdagende belevenis, is een goede voorbereiding essentieel. Ook bij het pendelen. Want met het huidige openbaarvervoerbeleid weet je nooit waar je zal terecht komen.

Waar ga je naartoe?

Je zou denken dit een vanzelfsprekende en/of overbodige vraag is. Maar het zou niet de eerste keer zijn dat deze pendelaar in een verkeerde provincie, met een verkeerd vervoersbewijs, in een verkeerd station zou belanden. Daarom houd ik de applicaties van De Lijn en de NMBS altijd dicht bij de hand. Vooral omdat ze rot functioneel en levensreddend zijn. Ironisch, ik weet het.

Wat heb je nodig?

(Je moet de ondertitels lezen, want ze zijn grappig. Beloofd. En anders is dit maar wat saai.)

Hoe pak je  een rugzak?

Hier heb je twee opties. Je kan het doelgericht aan pakken, zoals meeste begaafde reizigers. Zie hier:
How-To-Pack-A-BackpackOf je kan gewoon alles (boterhammen eerst, dan zijn ze lekker zacht) in een je zak rammen. Dodelijk efficiënt en behoorlijk feilloos als je het mij vraagt.

Klaar!

Het avontuur wacht. Adios.

De kronieken van een pendelaar: Deel 1

Pendelen doe ik al sinds mijn veertiende. Voor een of andere gekke reden vond mijn moeder het wel oké dat ik mijn uiterst katholieke en uiterst West-Vlaamse school wou inwisselen voor een Gentse kunstschool.  Vier jaar lang heb ik op het perron van Lichtervelde (je weet wel, dat ene station waar het gigantisch stinkt en niemand kan precies zeggen wat het is), op een ongoddelijk uur staan wachten op mijn trein.
Voor mijn vrienden was ik een moderne wereldreiziger, voor mijn grootmoeder was ik een lelijke ketter. Want op kunstscholen hebben ze drugs en klooien ze maar wat rond. En van die gekke liberale ideeën zoals emancipatie en Darwin’s evolutietheorie was ze ook niet echt fan.

Een jaar geleden kon je me met een grote krop nostalgie terugvinden op het perron van Gent Dampoort. Want in Antwerpen wachtte en gloednieuwe job op mij. Eentje met statuten, procedures en hippe maaltijdcheques. U leest het goed, ik kon niet weerstaan aan de lokroep van de ambtenarij.
Sindsdien ben ik een kunstwetenschapper, pendelaar, ambtenaar en de punch-line van iedere middelmatige grap op twitter.

Pendelen doe ik dus al een half leven. Het is een levensstijl die ik ondertussen heb weten te verheven tot een ware kunst.
Een kunst die gedeeld moet worden met het volk. Daarom presenteer ik jullie, met enig bedenkelijk jolijt, het eerst deel van De kronieken van een pendelaar:

Ontsporen tussen bed en perron: het ochtendritueel van een pendelaar.

6u30: Mijn wekker gaat. Ik citeer even:
“HOE IS DIT NU MOGELIJK. HET KAN ECHT GEEN 6u30 ZIJN. VERDOMME. IK KAN EN WIL NIET GAAN WEEEEEEERKEEEUHEN. ANDREW IK WIL NIET GAAN WEEEEEEEEEEEEERKEUHEN. WAAROM GOD WAAROM!!!!!!!”
Dit, iedere ochtend opnieuw. Telkens gevolgd door een kleurrijke variatie van scheldwoorden, verdoemenissen en een stevige dosis zelfmedelijden. Want voor zeven uur ’s ochtends is het leven ronduit ranzig. En dit komt van iemand die niet in staat is om uren in bed te hamsteren. Dus, liefste snoozers onder ons, jullie zijn gejost.
Mijn empathie voor mensen met kleine koters groeit dan ook iedere dag.

6u31-6u35: Half slapend strompel ik richting toilet. Voor veel mensen is dit een onschuldig ritueel maar voor deze pendelaar is dit het meest cruciale moment van de dag. Alles valt en staat tussen de deze vier minuten. Want, in tegenstelling tot een goed georganiseerd mens, heb ik niet nagedacht over de vestimentaire-keuze-du-jour.
Straks heb ik welgeteld twee minuten om te beslissen hoe ik er de rest van de dag zal bijlopen. En tot mijn grote spijt is ‘landloper chique’ nog steeds niet en vogue. Falen is geen optie…of toch niet iedere werkdag van de week. Als ik drie van de vijf dagen haal, dan ben ik bijzonder trots op mezelf.

6u35: Douchen behandel ik als een Olympische discipline. Ik tik af op een honderdste van een seconde. Maar mijn haar was ik de avond voordien. Anders kan ik met een coupe frissé en een longontsteking gaan werken. Beide een dikke NO NO.

6u42: Wat zeg je? Een schoonheidsritueel? U bedoelt de kilo’s BB-crème die vakkundig op mijn wezen worden geplamuurd? En dat beetje deodorant en parfum die mij doen geloven dat ik lente-fris door de dag kom? Of mijn mascara? Beter gekend als de zwarte betoncement die bestand is tegen iedere variatie van zweet? Jahaaaa dat heb ik, want ik ben een hippe jonge vrouw die mee is met haar tijd.

6u45: Ondertussen sta ik wat te wortelen voor mijn kleerkast. Uiteindelijk moet de Weather Channel app mijn kledij dilemma maar oplossen. Ook al kan deze applicatie het weer voor geen meter voorspellen. Deze pendelaar spuugt al graag eens in het gezicht van het lot.

6u55: Ontbijt. Of iets wat er moet op lijken. Zolang ik niet Hangry de trein op moet, ben ik en de rest van de wereld blij.

7u10: Fietsen is fietsen. En dat doe ik richting station.

7u25: Mijn ochtendlijke koffie bestel ik bij de beste Panos van de wereld. Soms krijg ik twee koekjes bij mijn koffie. En in deze Panos worden alle worstenbroodjes nog à la minute opgewarmd. Kuskes voor de bestelmeisjes!

7u30: Zonder veel gêne neem ik de roltrap (want ik geloof niet in trappen lopen voor acht uur ’s ochtends) naar het perron, klaar voor een nieuw groot pendelavontuur.

Sheldon-Cooper-TrainEn, beste mede-pendelaar, hoe ziet jou ochtendlijke pre-pendelavontuur er uit?