A ce soir – Nektar De Stagni

Mijn google-reader, waarvoor het allemaal niet goed is. Alleszins om mijn accessoire-verslaving stevig te voeden.

Ik volg ontwerpster Nektar De Stagni (beter gekend als juwelenmerk NDS) nu al een eindje. Ze is een van de weinige designers dat tijdloze, klassieke ontwerpen op een eigen, vernieuwende manier weet te interpreteren. Iets wat mij enorm kan bekoren.
Nu heeft deze creatieve duizendpoot een nieuwe, alternatieve lijn op de markt gebracht, nl.: 1111. Naar eigen zeggen is het een ode aan Pop-Art. De collectie bestaat hoofdzakelijk uit halskettingen die vervaardigd zijn uit verschillende, ongewone materialen.
Het is duidelijk dat NDS niet vies is van een experiment of twee. Hoe dan ook, deze op juwelen is zeer uniek en bijster origineel.

U leest het goed, ik ben fan.

Retraite

Blijkbaar hadden de helden van Adhese/Enchante nood aan een ‘teambuilding’ weekend. Teambuilding als in samenhokken in een ‘bosklassen’ gebouw om samen te genieten van het schoon leven. En dat liefst in de Ardennen. A ja, want alleen in de Ardennen is petanque een nobele sport.
Lang leve de Ardennen zeg ik dan. Lang leve de Ardennen en Mobistar. Want 3G was dit weekend geen optie. Voor eens kon ik mijn ‘charmante’ zelf zijn zonder te moeten vrezen dat het bewijsmateriaal een uur nadien op ‘tinternet’ zou verschijnen.

HOERA.

Maar de retraite was ook bijster educatief. Ja ze hebben me toch weer een levenles of twee bijgebracht.

  • 11u is Apero’clock. Of je nu net uit je bed rolt of niet, het is apero’clock. Dat geldt ook voor 18u.
  • Mijn oog-hand coördinatie is…euhm…wel die is er niet. Een spelletje Kubbs spelen is dan ook vragen om problemen. Maar dit klein ongemak is blijkbaar te verhelpen met een glas Pastis in de hand/ achter de kiezen. Proefondervindelijk kan ik dit bevestigen, de resultaten zijn opmerkelijk.
  • Vier paar schoenen meebrengen voor één overnachting is compleet normaal. En liefst wisselen we ook nog es van outfit doorheen de dag.
  • Dansen op het ‘Bacardi-liedje’ en mojito’s drinken gaat niet samen. Dat doet er me aan denken, ik heb nog een was te doen.
  • Amoorie en Hilde zijn heerlijk om samen mee te aperitieven.
  • Voor goede tabak moet je naar Frankrijk rijden. En hoe minder navigatiehulpmiddelen je gebruikt, hoe groter het avontuur.
  • En barbecue is pas barbecue als je met zes man in het vlees staat te porren.

Je ziet maar, je bent nooit te oud om bij te leren.

Ik verhuis

Waarom? Mijn beste heeft vorig jaar een 1/6 van een oude koffiebranderij gekocht en hij is gek genoeg om me in huis te nemen.  Liefde zegt hij. Liefdadigheid denk ik. En ik heb zo een lichtblauw vermoeden dat mijn uitmuntende huisvrouw-vaardigheden er ook voor iets tussen zitten. Het zou alleszins verklaren waarom vorige kerst een nieuwe strijkplank onder de kerstboom lag.

Maar dat verhuizen betekent vooral “Op kort termijn veel hysterie”. Ik ben de slechtste verhuizer ooit.

In mijn hoofd lijkt het allemaal zeer makkelijk: doosjes vullen, doosjes in de auto en doosjes terug uitladen in de nieuwe woonst. Doosjes die allemaal niet meer wegen dan 2 kg.
Ja, dat is mijn naïeve, achterhaalde definitie van verhuizen. Vorige week begon het te dagen dat ik ook meubels heb, meubels die zwaar wegen en compleet overbodig zijn in ons nieuw paleis. Even had ik het briljante idee om ze gewoon te verpatsen aan de nieuwe huurster. Of ze te verkopen op straat. Maar dat vond ons papa geen strak plan. Gelukkig heb ik nog broers en zussen die wel altijd iets kunnen gebruiken.

Blijkbaar is het ook gebruikelijk om Telenet, Electrabel & TMWV te verwittigen. Zeker als je niet meer van plan bent om je rekeningen te betalen. En dat moet een maand op voorhand gebeuren. Eerlijk, compleet over het hoofd gezien. Niet met de kwaadste bedoeling hoor, ik ben gewoon een hopeloos warhoofd. Gelukkig heb ik een lief dat zo’n futiliteiten niet uit het oog verliest.

Het was ook niet het slimste idee om een gigantische tekening (in houtskool, vetkrijt en potlood) op de muur van mijn toilet te plaatsen. Ik heb het nog proberen te verkopen als ‘kunst’ aan de lieftallige Immo-man. Maar het heeft niet gepakt. Het argument ‘Ja maar ik kan het weten want ik tien jaar Kunst gestudeerd’ werkt blijkbaar niet bij iedereen. Vreemd…
Dan maar alles opnieuw schilderen.

En als kers op de taart: mijn badkamer is ontploft.
Nuja, ontploft is misschien wat overdreven. De kraan van de lavabo werkt niet meer, maar dat is bijna hetzelfde, niet?
Hoe dan ook, de loodgieter heeft me heeeeel vriendelijk laten weten dat een deel van de badkamermuur moet uitgebroken worden om de buizen te vervangen. Gezellig, stof, veel stof en extra vuiligheid.

Conclusie van dit al? Ik verhuis jamais de ma vie NOOIT MEER.