Niet Oké

  • Weet je, dan win je als pendelaar eens het groot lot: voor eens hoef je je niet kapot te lopen om je trein te halen en mag je van een vriendelijk lachende conducteur je welgevormde derrière in eerste klas placeren. Eerste klas, dé exuberante reisstijl van de rijken der aarde. De Kardashians reizen wellicht in eenzelfde luxe. Ongetwijfeld.
    Maar net toen mijn wildste droom werkelijk begon te worden, kwam het abrupt tot een diep droef einde: een medereiziger wist me te vertellen dat er geen champagne werd geserveerd in eerste klas. Ik ga eerlijk zijn, ik was niet ontgoocheld maar ik was eerder een beetje boos. Sterker nog, ik voelde me een beetje gepakt.
    Verdere stappen zijn ondertussen ondernomen: de NMBS kan een zeer misnoegde brief van mij verwachten. En met geluk zal Dag Allemaal mijn triest verhaal publiceren. Fingers crossed.
  • Ieeeeeedere dag thuiskomen en ieeeeeeeedere keer ‘En wat heb je vandaag gepoetst? Servies? Een bloempot? Seksueel getinte parafernalia?’ moeten aanhoren.
  • Ieeeeeedere dag thuiskomen en ieeeeeeeedere keer ‘En, heb je al de zilveren kogels gevonden? Die vampierenopstand kan iedere dag gebeuren hoor’ moeten aanhoren. Misschien toch maar eens nadenken om dat televisieabonnement te annuleren.
  • Het is fysiek onmogelijk om op een gestructureerde, zinnige wijze mijn koffer te maken. Of ik nu de plas oversteek of gewoon een weekend in Parijs spendeer, het is altijd moord en brand schreeuwen omdat ik mijn valies moet pakken. En iedere keer ga ik door hetzelfde verwerkingsproces. Ondertussen beter gekend als: de 7 stappen van complete krankzinnigheid.
    1. Ontkenning: “Poeh mijn valies op tijd maken, neee hooor, tijd zat jong”
    2. Verontwaardiging: “HOEZO WE VERTREKKEN MORGEN OP REIS?!”
    3. Hysterie: “Wat moet er in godsnaam mee?!”
    4. Emotionele impasse: wat lopen huilen.
    5. Paniek: Zowat iedere contact in mijn telefoonboek afbellen om toch wat info in te winnen “Hoezo jij zou geen 5 paar shorts meenemen mocht jij aar Lapland vertrekken?!”
    6. Emotionele impasse: nog wat huilen.
    7. Probleemoplossend te werk gaan: mijn integrale kast in mijn bagage proppen.
    KLAAR. Tijd voor een wijntje.
  • Met het risico om terug met de dood bedreigd te worden: instagramaccount die bestaan uit enkel wat #selfies. Ze maken me niet allen bang, ik vertrouw ze ook voor geen haar. Zeker die van Kim Kardashian. Hallo slapeloze nachten.
  • Er bestaat niet zoiets als ‘we gaan vlug even langs IKEA, binnen en buiten in 10 minuten’. Het is een valstrik. Wat psychologisch 10 minuten lijkt, is eigenlijk een halve dag van je leven. Het absolute minimum is 2u jongens.
    Er bestaat niet zoiets als ‘ah maar ik heb niets nodig, ik zal echt niets kopen’. LEUGENS, je komt IKEA niet buiten zonder langs de kassa te passeren. Want alles kost maar ‘nen euro’.
    En dan bestaat er zeker niet zoiets als ‘eten in Ikea, nee nee we hebben nog vanalles thuis’. Ik daag u uit om langs de soft-ice machine te lopen zonder een hoorntje te kopen.
    En uiteindelijk kan je alleen maar boos zijn op je zwakke zelf. Damn you IKEA, damn you.
  • Jarenlang heb ik voor sinterklaas dé Barbie droomboot gevraagd. Je weet wel, dat waan-zinnig roze cruiseschip mét zwembad én bijhorende cocktailglazen. Zo kon je met een gek rietje verschillende kleurrijke drankjes drinken, net zoals Barbie. Heerlijk.
    Na jaren heel voorzichtig prentjes uitknippen, heb ik teleurgesteld moeten concluderen dat de boot nooit zou komen. Net zoals de Sint zelf, want dat bleek mijn moeder te zijn. U leest het goed, mijn vertrouwen was gebroken.
    Nu heeft ons moeder doodleuk laten weten dat ze mijn alom geroemde Spice Girls documentatiemap heeft weggesmeten. Zomaar.
    Ik heb fijntjes laten weten dat ik haar uitnodiging voor de trouw nog eens moet herbekijken. Dit vergeef ik haar waarschijnlijk nooit.

Candidly-Nicole-3-02

Advertenties

Zo zijn we niet getrouwd

Confrontatie is nooit makkelijk, zeker niet als het betrekking heeft op je persoonlijkheid. Meestal probeer ik het te vermijden (als in: doorspoelen met een alcoholische geneugte), maar deze week kon ik er niet om heen. Ik heb lang in de illusie geleefd dat ik mezelf door en door ken. Zo ben ik zesentwintig jaar lang van mening geweest dat ik een absoluut geduldig persoon ben. Iemand dat zijn hoofd niet verliest in een onmogelijk situatie en een behoorlijke dosis stress aankan. Dat was buiten vorige week gerekend want ik ben mijn spreekwoordelijke ‘shit’ compleet verloren in het administratief centrum van Stad Gent. Mijn geduld kan blijkbaar veel aan, maar inefficiëntie hoort daar niet bij.

Ik hou oprecht veel van Gent, een stad gevuld met historische pracht en studentikoze obsceniteiten. Maar het zal me leren, willen trouwen met een Maltese inboorling. Malta, een land dat deel uitmaakt van de Europese Unie en onder geen beding (of dat hoop/denk ik toch) terrorisme steunt of massavernietigingswapens vervaardigd. Het gaat hier niet over een stil verdoken etnische stam met obscure ambities. Daarbij is Mijn Beste sinds 2004 officieel Belg. Je weet wel, met een officieel paspoort enzo.
In dat opzicht, was ik (naieve ik) van mening dat een trouwdatum vastleggen, niet de grootste moeite ging zijn. Color me wrong.

Trouwen is in mijn geval een nieuwe levenservaring. Ik heb dus geen idee wat er moet gebeuren of wat er te wachten staat. Ik had ergens gehoopt dat de stadsdiensten mij vooruit gingen helpen, maar die hoop bleek tevergeefs. Uitleg vragen of een ‘waarom’ vraag stellen, veroorzaakte enkel massahysterie en paniek. Ik heb eigenhandig Pandora’s doos geopend.
Vol goede moed heb ik twee maand lang lopen dolen in de Belgische bureaucratie. Met meeste Oost-Vlaamse ambtenaren heb ik ondertussen een zeer intieme band. Maar na maanden bellen, pleiten en vakkundige stalkgedrag, ben ik uiteindelijk mentaal en fysiek gebroken bij de dienst Nationaliteit. Ik stond op het punt om huilend “IK KAN DIT NIET MEER AAN IK VERHUIS NAAR TIMBOEKTOE” te gillen en mezelf op zeer dramatisch wijze tegen de grond te werpen, maar dat was buiten Katie gerekend. Diep onder de indruk van mijn smart, heeft heldin Katie even de tijd genomen om mij alles mooi uit te leggen. Samen konden we concluderen dat alles eigenlijk geregeld was en we gerust volgend jaar kunnen trouwen.

Een ding weet ik zeker: Katie en de beste mensen van vertaalbureau Bluelines krijgen volgend jaar van mij een hele schone fruitmand.

tumblr_mp0mow3b8y1r8269to1_500