Blanco

Vandaag ging het gebeuren. Echt waar. Na drie maand warm en koud blazen, ging én zou die blogpost er komen. Want ja, de sterren stonden goed.
Iedereen kent het gevoel wel: je springt uit bed en je baarmoedergevoel vertelt je dat alles onrealistisch goed zit. Ze zijn uiterst uniek, zo’n dagen, maar absoluut magisch. En vandaag was het mijn beurt, dit was mijn dag.
Sinds eeuwen heb ik eens kunnen uitslapen. 9 heerlijke, aansluitende uren slaap zonder een dwangmatige plaspauze of nachtelijke piekersessie. Om vervolgens op een schappelijk uur te ontwaken zodat ik nog steeds zeeën van tijd had om alle huishoudelijke nonsens te regelen. En mijn middag was gewoon perfect. Ik heb uren kunnen spenderen met een hoop koolhydraten, een oude vriend en een hoop utopische toekomstplannen.Tegen de late avond had ik zeker 5027 nieuwe, waanzinnige ideeën en een niet-te-evenaren enthousiasme.

Het ging dus NU gebeuren; ik ging mijn laptop openklappen en het wereld wijde web verwonderen met een hoop creativiteit en spitsvondige waarnemingen. Om dan op het einde van de dag zeer trots en voldaan “ZIE HIER WERELD, IK KAN HET NOG STEEDS, KANJER DIE IK BEN. HA HA” te kunnen gillen.

Maar hier zit ik dan, compleet moedeloos naar een leeg computerscherm te staren. Ik was de terreur van een blanco pagina compleet vergeten. Na drie verloren uren, is alle hartstocht, creativiteit en hevigheid van deze middag vervangen door een hoop twijfels en grief. Alles ziet zwart.
Niet goed wetend waar te beginnen, vraag ik me serieus af of ik dit nu echt ga doen, nog eens een blogpost de wereld in smijten. Of beter gezegd; mezelf op geheel onpasselijke wijze terug een beetje blootgeven. Mijn innerlijke seut dwingt me om gewoon alles door het raam te kegelen en mezelf te verstoppen onder die vers gewassen dons.

Lang heb ik de “Zeg, wanneer ga jij nog iets schrijven? Het is precies zo lang geleden hé” kunnen wegwuiven. Na de dood van mijn vader had schrijven geen zin meer. Ik heb eerst moeten leren leven met mijn ongeluk. Een jaar lang heb ik geteerd op een immens groot verdriet en een onnoemelijk gemis. Het was niet weten hoe ik uit bed moest stappen of tot aan het station moest fietsen zonder een angstaanval te ondergaan.  Het was niet weten hoe ik tout court de dag moest doorkomen zonder te verdrinken in mijn verdriet. Ik was mezelf compleet kwijt. Het was ook flink glimlachen terwijl iemand een ongemakkelijke opmerking maakt over euthanasie, familie of een sterfgeval. En het was het lelijkste en het schoonste in mijn medemens terug moeten ontdekken. Vorig jaar was overleven.

Schrijven was dus iets zeer triviaal geworden. Alle ludieke berichtjes en frivole instagram-foto’s leken op slag zeer banaal. Het proberen schrijven of enigszins creatief zijn, zorgde voor een monsterlijke druk. Iets wat ik toen hard kon missen. Maar nu kan ik het niet meer laten. Dankzei een hoge dosis verveling ben ik even gaan neuzen in mijn oude wordpress. En eerlijk, na het lezen van mijn  verwarrende ‘About’ pagina moet ik toegeven dat ik dit digitaal circus gemist heb.

Dus hier zit ik dan. Het is een dik jaar na datum en ik probeer een antwoord te zoeken op de niet-te-negeren-lokroep van het schrijven. Sowieso wordt het iets met veel misplaatste West-Vlaamse nuchterheid, de betere Temptation Island quotes en een goede dosis grammaticale- en/of spelfouten. Want ja, wie hoort nu wel het onderscheid tussen een ‘g’ en een ‘h’.

Wens me veel succes want hier gaan we weer.

giphy

 

Advertenties

10 gedachtes over “Blanco

  1. Hey Astrid! Een heel mooie tekst…
    ik ben ontroerd. Wat kan je goed schrijven.
    Tot binnenkort nog eens en groetjes aan Dré!

  2. Zo herkenbaar … En dan heb ik nog niet eens het verdriet en verlies moeten ondergaan waarmee jij te maken kreeg. Alle begrip voor jouw lange stilte. Dat woorden in die periode zo futiel en triviaal lijken, ik begrijp het helemaal. Mijn oprechte deelneming. 😦

    Maar werkelijk top dat je opnieuw aan het schrijven bent gegaan. Ik hoop dat je er veel voldoening en steun in kan vinden … Stilaan zullen de woorden weer de weg naar jou vinden, en jij naar de woorden … Veel succes daarmee!

    Want jouw schrijfsels hebben impact, soms groot, soms klein. Zo waren jouw tips over Malta (onder meer) een extra reden om een reis te boeken. In mei gaan dochterlief, hartsvriendin en ik daarheen, uiteraard om jouw lijstje met tips stuk voor stuk af te werken … 🙂

  3. Joepie!!!
    Ik lees jou graag (en ook: ik lees jou graag… eens voor aan Riekelt want da’s geen (blog)lezer).
    En inderdaad… om te schrijven heb je bakken energie nodig en soms zijn er fases in ons leven waarin we die energie missen.
    Doe zo voort!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s