Lichamelijke frivoliteiten

Verjaren is een schitterend excuus voor een hoop nonsens: wat frank doen tegen je baas, gratis eten scoren op restaurant, emotioneel terrorisme op alle sociale media of sierlijk een boete voor zwartrijden ontlopen. Mits enkele goed ontwikkelde traanklieren, kan je een dag lang alle gruwelijk retributies des leven fijntjes ontlopen.

Persoonlijk vind ik een verjaardag ook een geweldige gelegenheid om idioot impulsieve beslissingen te nemen. Zo van die ideeën waar je op elke andere dag zou denken “hmmm misschien moet ik dit plan toch even doordenken” of “hmmm ik ben eigenlijk wel fan van mijn linkerarm, misschien is dit toch te gevaarlijk”. Maar op een verjaardag kan iedere notie van verantwoord gedrag genegeerd worden. Ook al komen deze onbezonnen plannen sterk in aanmerking voor je grote ‘deze-shit-was-een-slecht-idee’-lijst. Je weet wel, een beetje zoals een bucket-list, maar anders.

Nu, als ik het internet zo bekijk, kan ik vaststellen dat de keuzelijst voor ‘spontane buitensporigheden’ behooooooorlijk lang is. Maar aangezien ik irrationeel veel schrik heb voor slangen, knappende ballonnen, de verdringingsdood, alle dieren die groter zijn dan mij, vrijwel alle gemotoriseerde voertuigen en hoogtes van +1,5 meter; maakt dat ik enkele kleurrijke activiteiten van mijn to do-lijst kan schrappen. Daarom heb ik dit jaar gekozen voor mijn eigen variant voor -ranzig onbesuisd-, namelijk: een willekeurige Maastrichtse tattoo-winkel binnen wandelen en twee (Jahaaa TWEE) nieuwe gaatjes laten prikken in mijn oren. U leest het goed: ik heb het hier niet over een dubieuze piercing of een bedenkelijk tattoo. Nee hoor, in de categorie ‘puberale, lichamelijke frivoliteiten’ heb ik voor de grootste seut-optie gekozen. Daarom loop ik vandaag met twee (Jahaaa TWEE) extra gaatjes in mijn oren rond. De uiterst attente piercing-dame van het salon (hence iemand met verschillende dubieuze piercings en bedenkelijke tattoo’s) vond het hooguit schattig. Zeker omdat ik zo nodig mijn leeftijd moest melden. Maar het kan me allemaal niet schelen want ik voel me belachelijk stoer!

Ook al ben ik geen zestienjarige rebellerende puber meer. En  heb ik vier jaar Gentse kunsthumaniora weten te overleven zonder compleet te ontsporen.

Nee, voor zo’n praktijken moet je net achtentwintig geworden zijn. En een vaste job hebben. En een eigen dak boven je hoofd hebben. En wat zuur kunnen doen als je ’s nachts toch geen volle acht uren kunt slapen.
En ja, ik ga eerlijk zijn, ik heb geen idee hoe ik dit nieuwtje thuis zal lanceren. Want ja, ik heb nog steeds een beetje schrik van mijn moeder.
Maar dat is perfect ok, want ik voel me belachelijk stoer met mijn twee nieuwe gaatjes.

giphy01

 

 

Dankbaar

In de Sint kan ik niet meer geloven (dank u moeder) maar dat houdt mij, als volleerd 28-jarige, niet tegen om ontzettend hard in mijn eigen verjaardag te geloven.
Normaal gaat mijn verjaardag gepaard met heel veel heisa. Je weet wel: veel toeters, bellen en obsceen kinderachtig gedrag. Ik zou niet willen dat de mensen het vergeten of dat de cadeautjes-stroom ooit stopt. Nee meneer.
Dit soort onwezenlijk gedrag kan doorgaans op weinig appreciatie rekenen. Zeker omdat ik…wel…volwassen ben. Maar ik heb het ondertussen tot een kunst weten te vergeven. Zo kan ik een maand lang ongestraft dit soort nonsens verkopen. Het is een levensstijl, maar anders.
Verjaren doe ik dus ontzettend graag. Misschien een beetje te graag.

Nu, dit jaar is het allemaal wat anders gelopen. Een beetje minder gedoe en een beetje minder onnozelheid. Men verliest niet iedere dag zijn of haar vader aan een vieze slopende ziekte.
De tranen vloeien nog steeds, maar het is anders. Bij die misplaatste, ouderlijke trots komt nu ook wat gemis en verdriet. Mijn perfectief is gewijzigd en dat is eigenlijk perfect ok.
Want ik ben vooral verschrikkelijk dankbaar voor alle kleine dingen des leven:

  • Een moeder die het nog steeds gezellig vindt om samen naar de televisie te schreeuwen.
  • Twee broers en een zus die mijn stevig repertoire aan idiotie nooit vergeten. Of een kans laten voorbij gaan om het even te vermelden.
  • Mijn liefste vrienden die altijd ‘Ja’ antwoorden op de vraag ‘Wijntje? Wijverij? Sushi?’.
  • Maltese suikervrij pistache-ijs. Maar dan vergeet ik graag even die vakantie-kilo’s.
  • Iedereen die me ’s ochtends van koffie voorziet. Zeker de meisjes van de Panos. De extra koekjes bij mijn ochtendlijke koffie blijven de grootste stimulans om uit bed te rollen.
  • Mijn liefste vrienden die ook graag huilen in het openbaar. Alleen is toch maar alleen.
  • Mijn liefste vrienden die altijd klaar staan voor een streepje avontuur. Ook al is het voorstel compleet gestoord.
  • Mijn wasmachine.
  • De blonde haren op mijn benen. Zo hoef ik niet iedere week mijn benen te scheren. #WINNING
  • Mijn liefste vrienden die wel kunnen koken. Véééééééééééééééééél hartjes voor hen.
  • Mijn wederhelft. Hij die het allemaal niet-zo-willig ondergaat en mij toch graag blijft zien.
  • Het feit wat ik pertinent kan weigeren om de vuilnis buiten te zetten. Want samenwonen met een jongen heeft ook zo zijn voordelen.
  • De schoonouders en schoonfamilie. Voor iedere situatie weten ze wel een geschikte Hallmark-kaart te vinden. Geef ze maar een standbeeld.
  • Een goede nachtrust. Zeker op vakantie want deze gepensioneerde houdt van haar +8 uur slaap.
  • Netflix en een ongelimiteerd internet-abonnement.
  • Collega’s die een x-aantal van de bovenvermelde topics begrijpen en accepteren.
  • De kans dat ik na 20 jaren zagen EINDELIJK mijn Barbie droomboot krijg. En als dit niet het geval ik, zal de wereld zeer zekerst een beetje branden.
  • En Nicole Richie. Uiteraard.