Niet Oké

Vandaag mag de wereld een beetje branden. Vandaag mogen we ontzet met onze vuist zwaaien. Vandaag is alles Niet OK.

§

Er bestaat niet zoiets als ‘modieus pendelen’. Zodra je je fiets opkruipt, vliegt iedere vorm van ‘esthetisch verantwoord’ de deur uit. Er is gewoon niets, maar dan ook niets in deze wereld die een regenbroek smaakvol kan maken. Al is het een leutig exemplaar van één of ander sportief merk, het blijft een vormeloze zak. En OK, niemand verplicht je om een regenbroek te dragen, maar tenzij je een geweldige fan bent van longontstekingen, zou ik het toch aanraden. Zeker in dit Belgisch klimaat.

§

Ik moet zeggen, ik ben nog steeds lichtjes ontgoocheld dat ik noch een nijlpaard noch kindjes in rieten mandjes heb kunnen spotten in Egypte. Als ik de bijbel mag geloven, zou dit toch één van de bezienswaardigheden moeten zijn in het Nijl-gebied

§

Het is een alom gekend fenomeen: dat wrang gevoel dat in het diepste van je buik ligt te knagen. Dat eng stemmetje dat stilletjes door je hoofd gonst.  ‘s Ochtends semi hysterisch en badend in het angstzweet wakker worden. Je weet dat er iets lelijk mis is (en de kans dat de wereld vergaat, is groot) maar je hebt geen idee wat precies het probleem is. En uiteindelijk heb je het. Dat angstig gevoel wordt op slag realiteit. Je kan het een ‘Eureka’-moment noemen, maar ik vind ‘OH GOD WE GAAN ER ALLEMAAL AAN’-moment toch iets toepasselijker.
Meeste beleven het eens per jaar, zo rond de periode van hun belastingaangifte. Ik had mijn ‘OH GOD WE GAAN ER ALLEMAAL AAN’-moment dit weekend. Midden in een vergadering met onze bank (nuja, ik mijn geval betekent dat vooral heel stilletjes opgaan in bijzonder grijze interieur en vooral geen vragen stellen) werd het me opeens heel erg duidelijk: dit is volwassen zijn.
27 jaar heb ik alle verantwoordelijkheid vakkundig kunnen omzeilen. 27 jaar heb ik zorgeloos en vrij kunnen leven. Maar nu is het zo ver. Ik ben volwassen en er is geen weg meer terug.
Ik ga eerlijk zijn, ik heb er nog geen vrede mee genomen. Dit irrationeel verwerkingsproces zal hoogstwaarschijnlijk nog enkele maanden duren. Menige wijnflessen zullen sneuvelen. Maar kijk, we moeten erdoor. Ook al is er eigenlijk niets ernstig aan de hand.

§

Iedere persoon heeft zijn  limiet, hetzij fysiologisch hetzij mentaal. Dit verschilt van persoon tot persoon. Bij sommigen ligt deze grens behoorlijk hoog en schrikken er niet van terug om enkele dagen zonder enige wereldse voorziening door een verlaten woestenij te trekken. Ik trek de grens bij 5 uur durende busritten. Ook al zit mijn rugzak volgestouwd met boeken, hoogtechnologische leutigheid en ander vertier, na 5 uur evolueert mijn humeur van ‘ok’ naar ‘zwaar agressief’. Ik ben er niet trost op, maar eigenlijk verdient het een sensibiliseringsactie.

§

Verbouwen is niets voor ons. Ik zeg dit nu niet om vals bescheiden te zijn of omdat Mijn Beste en ik extreem onhandig zijn (Nuja, Mijn Beste toch niet). Met “niets” bedoel ik echt “NIETS”. De kans dat we elkaar uitmoorden is gewoon té reëel.
Recentelijk hebben we een poging ondernomen om onze bad/slaapkamer op te frissen. Het gaat hier om 1 ruimte en 1 week werk. Voor meeste mensen zou dit bijzonder dragelijk affaire zijn, maar voor deze twee eigenwijze individuen was het een ware uitdaging. Blijkbaar wordt verbouwen moeilijk als iedereen zeer koppig zijn eigen goesting doet. En blijkbaar wordt verbouwen ook moeilijk als iedereen denkt dat zijn opinie de correcte opinie is. Vreemd? Waarschijnlijk niet. Ondertussen is het wel duidelijk dat wij geen grote renovatieprojecten zullen ondernemen.

tumblr_n98ipwGnvk1qln00mo1_500

Advertenties

A Messy Meal

Reikhalzend hebben we uitgekeken naar het zesde evenement van Kinfolk Belgium. Het jolijt was dan ook groot toen we vorig weekend aan tafel mochten schuiven met een enkele notoire onbekenden en enkele vertrouwde creatievelingen.

Sfeer en gezellig hadden we te danken aan Suzy en Annemarie, spijs en aangepaste dranken werden voorzien door Sir catering, Qualitea Time, C’est Party en OR.

Het beeldmateriaal: Melissa Milis

Ssoundboard

Het verwerkingsproces was lang. Het verwerkingsproces was moeilijk. Maar kijk, ik ben er door geraakt. Dit jaar wordt het geen Weekend Blog Awards en dat is…ok. Ja, u leest het goed, ik heb er vrede mee genomen.

Dit gezegd zijnde, wil ik toch even melden dat mijn ‘campgane-lijkt op-champagne’-Weekend Blog Award Campagne fenomenaal ging zijn. Toeters, bellen én vuurwerk.
En omdat het niet eerlijk zou zijn om de hele wereld te straffen voor mijn ongelukkig noodlot, lijkt het met toch gepast om een stukje ervan te delen.

Dus, bij deze stel ik met héél véél trots het Grote Sstrid Soundboard voor. Het is gelijk dat één van Beyoncé, maar anders.

Vooral de Boys van Lunar Gravity verdienen een fenomenale “dank je schoon”. Hun hulp en ondersteuning was noodzakelijk. En moest ik niet verloofd zijn, konden ze me krijgen.

 

Ssoundboard