Immo Bullshit Bingo

Weet je, op papier lijkt een huis of appartement kopen echt een strak plan. Of je kan het op zijn minst een verstandige keuze noemen. Want na jaren sterven op de arbeidsmarkt, ben je er toch in ges…

Bron: Immo Bullshit Bingo

Advertenties

Blanco

Vandaag ging het gebeuren. Echt waar. Na drie maand warm en koud blazen, ging én zou die blogpost er komen. Want ja, de sterren stonden goed.
Iedereen kent het gevoel wel: je springt uit bed en je baarmoedergevoel vertelt je dat alles onrealistisch goed zit. Ze zijn uiterst uniek, zo’n dagen, maar absoluut magisch. En vandaag was het mijn beurt, dit was mijn dag.
Sinds eeuwen heb ik eens kunnen uitslapen. 9 heerlijke, aansluitende uren slaap zonder een dwangmatige plaspauze of nachtelijke piekersessie. Om vervolgens op een schappelijk uur te ontwaken zodat ik nog steeds zeeën van tijd had om alle huishoudelijke nonsens te regelen. En mijn middag was gewoon perfect. Ik heb uren kunnen spenderen met een hoop koolhydraten, een oude vriend en een hoop utopische toekomstplannen.Tegen de late avond had ik zeker 5027 nieuwe, waanzinnige ideeën en een niet-te-evenaren enthousiasme.

Het ging dus NU gebeuren; ik ging mijn laptop openklappen en het wereld wijde web verwonderen met een hoop creativiteit en spitsvondige waarnemingen. Om dan op het einde van de dag zeer trots en voldaan “ZIE HIER WERELD, IK KAN HET NOG STEEDS, KANJER DIE IK BEN. HA HA” te kunnen gillen.

Maar hier zit ik dan, compleet moedeloos naar een leeg computerscherm te staren. Ik was de terreur van een blanco pagina compleet vergeten. Na drie verloren uren, is alle hartstocht, creativiteit en hevigheid van deze middag vervangen door een hoop twijfels en grief. Alles ziet zwart.
Niet goed wetend waar te beginnen, vraag ik me serieus af of ik dit nu echt ga doen, nog eens een blogpost de wereld in smijten. Of beter gezegd; mezelf op geheel onpasselijke wijze terug een beetje blootgeven. Mijn innerlijke seut dwingt me om gewoon alles door het raam te kegelen en mezelf te verstoppen onder die vers gewassen dons.

Lang heb ik de “Zeg, wanneer ga jij nog iets schrijven? Het is precies zo lang geleden hé” kunnen wegwuiven. Na de dood van mijn vader had schrijven geen zin meer. Ik heb eerst moeten leren leven met mijn ongeluk. Een jaar lang heb ik geteerd op een immens groot verdriet en een onnoemelijk gemis. Het was niet weten hoe ik uit bed moest stappen of tot aan het station moest fietsen zonder een angstaanval te ondergaan.  Het was niet weten hoe ik tout court de dag moest doorkomen zonder te verdrinken in mijn verdriet. Ik was mezelf compleet kwijt. Het was ook flink glimlachen terwijl iemand een ongemakkelijke opmerking maakt over euthanasie, familie of een sterfgeval. En het was het lelijkste en het schoonste in mijn medemens terug moeten ontdekken. Vorig jaar was overleven.

Schrijven was dus iets zeer triviaal geworden. Alle ludieke berichtjes en frivole instagram-foto’s leken op slag zeer banaal. Het proberen schrijven of enigszins creatief zijn, zorgde voor een monsterlijke druk. Iets wat ik toen hard kon missen. Maar nu kan ik het niet meer laten. Dankzei een hoge dosis verveling ben ik even gaan neuzen in mijn oude wordpress. En eerlijk, na het lezen van mijn  verwarrende ‘About’ pagina moet ik toegeven dat ik dit digitaal circus gemist heb.

Dus hier zit ik dan. Het is een dik jaar na datum en ik probeer een antwoord te zoeken op de niet-te-negeren-lokroep van het schrijven. Sowieso wordt het iets met veel misplaatste West-Vlaamse nuchterheid, de betere Temptation Island quotes en een goede dosis grammaticale- en/of spelfouten. Want ja, wie hoort nu wel het onderscheid tussen een ‘g’ en een ‘h’.

Wens me veel succes want hier gaan we weer.

giphy

 

Hoe gaat het?

De laatste tijd krijg ik het Spaans benauwd als iemand me vraagt ‘Hoe gaat het nog met jou?’.
In vele gevallen probeer ik die vraag met een dom mopje weg te lachen. Of probeer ik de hele zaak te ontwijken door zo onopvallend mogelijk van onderwerp te veranderen. Ik zou niet willen dat de mensen doorhebben dat er echt iets scheelt.
Want dan moet ik het hele verhaal vertellen en de kans dat ik mijn spreekwoordelijke shit compleet verlies is net iets te groot.

Deze zomer wordt het waarschijnlijk de laatste zomer die ik kan delen met mijn vader. Hij is namelijk terminaal ziek.
Het is allemaal een dik jaar geleden begonnen met een idiote keelontsteking die niet wou genezen. Je kunt het je zo onnozel niet bedenken maar dit was het begin van het einde.
Een jaar lang heeft mijn moeder van dokter naar dokter geleurd. Want er was écht iets lelijk mis. Mijn vader verloor zijn stem, zijn kort termijn geheugen, zijn evenwicht, zijn spierkracht en zijn fijne motoriek. Al zijn gewrichten begonnen de verstrammen en zijn linkerhelft was opeens verlamd.
En dan zwijg ik nog graag over zijn brandwonden. Want mijn vader is een zeer trotse en koppig man. En hij ging en moest die warme frietpot zelf in de garage zetten. Niet slim, voor iemand met een zware evenwichtsstoornis.
Zwemmen, fietsen en wandelen is absoluut geen optie meer. Bewegen lukt enkel met een rollator.
Maar vlot loopt dat niet want zijn hele lichaam kreunt dagelijks onder de slopende pijn.

We hebben lang gehoopt dat het Parkinson was. Of Huntington. Of iets anders met een dure naam want ziektes met een dure naam kunnen behandeld worden.
Maar dat is het niet. Vorige week donderdag heeft het (zieke) kind een naam gekregen. Een zeer moeilijke, medische naam die ik nog steeds niet kan uitspreken. Maar als ik het goed begrepen heb, komt het er op neer dat zijn hersenen snel afsterven.
Het is een zeldzame ziekte. Eentje zonder behandeling, zonder levensverwachting en zonder verbetering en zonder hoop. Het enige wat we wel weten  is dat het heel wat complicaties met zich meebrengt.
Daarom ligt het hele euthanasie-verhaal nu bij ons thuis op tafel. En hoe graag ik het allemaal wil negeren, lang kan en zal het niet meer duren. Want mijn vader wilt leven en niet overleven.

Om te stellen dat ik het moeilijk heb, is eigenlijk een understatement.
Ik weet niet goed wat er nog zal gebeuren of wat ik nog moet verwachten. Laat staan dat ik een idee heb hoe ik me moet gedragen of wat ik nog moet doen. Als grootste vaderskind in de wereld, loop ik compleet verloren. Want er is niemand in de wereld die mij zo goed begrijpt als mijn vader. Wij zijn twee handen op een buik die uit hetzelfde hout gesneden zijn. Dat maakt het allemaal nog moeilijker want het gemis is nu al te groot en te pijnlijk.

Dus, jij wilt weten hoe het met mij gaat? Wel, eerlijk gezegd, niet echt goed.