Emotionele terreur

Als ik vlug naar mijn kalender kijk, dan zie ik dat  het einde van de maand in zicht is. In vele gevallen betekent dit het begin van mijn stealth-operatie om de postbode en mijn brievenbus te omzeilen. Ik weet maar al te goed dat ik de sloebers van VISA nog een som geld verschuldigd ben en die confrontatie wil ik in alle gevallen mijden. Als ik het niet zie, dan bestaat het niet.
U denkt vast: zeer volwassen, maar irrationele negatie is nu eenmaal mijn favoriete ontkenningsstrategie.
Naast deze nonsens, betekent eind februari ook de start van de laatste #boostyourpositivity opdracht. Deze keer mag Lies weer haar ding doen. Ze vraagt het volgende:

Zeg mij eens, waarom heb ik dan zo weinig het gevoel dat ik echt helemaal ontspannen ben? (…)
Is dat bij jullie ook zo? Wat is de magische truc? Waar kunnen jullie echt van ontspannen? Lukt dat met kinderen in huis? Gunnen we onszelf te weinig tijd, omdat er altijd wel iemand anders is om voor te zorgen? En wat dan met onszelf? Wat is jullie ultieme ontspanning? Daar ga ik deze week even over nadenken.

Ik moet me geweldig inhouden op niet uitbundig ‘ROZE WIJN. EN VEEL. !!!.’ neer te pennen. Het lijkt me gepast om toch even na te denken over een  geschikt antwoord.

Wij hebben (voorlopig) geen kinderen. En dat is misschien maar goed ook want ons leven is momenteel behoorlijk ongerijmd en chaotisch. Al beweert ons moeder dat een vlot-lopend-leven één grote mythe is. Eentje dat in stand wordt gehouden door mensen met veel geld en een bataljon aan huishoudhulp. U ziet, de irrationele appel valt niet ver van de spreekwoordelijke boom.
Met veel bewondering kijk ik naar onze vrienden die er toch  in slagen om tussen het voltijds werken door, enkele fantastische kinderen groot te brengen.
Desondanks het kindloos-zijn, gaat het er toch hevig aan toe in mijn hoofd. Misschien is het iets typisch voor frisse twintigers met een verwarrende quarter-life-crisis, maar ik kan me geweldig druk maken in alles (maar dan ook  echt ALLES). Of het nu gaat over het kleurenschema van onze trouwuitnodigingen of over het algemene welzijn van de Gambiaanse Fulani stam, vaak laat ik mijn slaap voor dit soort bekommernissen. Dit tot grote ergernis van Mijn Beste, want hij heeft het niet zo voorzien op dit soort emotioneel terrorisme.

Ontspannen doe ik door wekelijks te gaan sporten. En met ‘sporten’ bedoel ik ‘bezighoudingstherapie in de fitness’. Dit doe ik niet omdat ik  geniet van sport (au contraire, ik veracht het) of omdat het me helpt vermageren (compleet zinloos) maar omdat de fysieke horror helpt mijn gedachten te verzetten. Het is een dik uur dat ik voor mezelf heb want niemand valt me lastig. Aboslute heerlijkheid.
Daarnaast heb ik ook iets met de zee. Als kind gingen we vaak uitwaaien aan de Vlaemische riveria, weer of geen weer. Die grote plas zoutwater heeft een geweldig rustgevend effect. Het is waarschijnlijk de reden waarom ik zo graag in Malta vertoef. Overal water. En zon. En wijn. Veel wijn. !!!.

tina_fey_wine_fine

Mijn kookboek

Ik heb een zeer decadent referentiekader als het aankomt op ‘goed eten’. En dat heb ik te danken aan mijn West-Vlaamse roots.
Groenten, fruit en vlees kan je rechtstreeks bij de boer halen (vooral omdat er geen supermarkt te bespeuren valt in diep/ruraal West-Vlaanderen), bakken doe ze nog steeds met smout, spek is een voedselgroep op zichzelf en het woord koolhydraten kan je nog vrij uitspreken.
Daarbij is mijn moeder de verpersoonlijking van de huishoudelijke bijbel ‘Ons kookboek’. Je verlaat de tafel nooit zonder een gruwelijke indigestie en twee Tupperware potten gevuld met “restjes”. Het is een prinses der keuken, ons moeder.

En hoe het bij mij zit? Minder.
Het is duidelijk dat het keuken-prinses-gen een generatie overslaat want mijn favoriete accessoire in de keuken is een brandblusapparaat. Ik bezit noch de finesse noch het geduld om een menu op tafel te toveren. Wij hebben dan ook stevig geïnvesteerd in een goede brandverzekering want een dezer zal ik er in slagen om de keuken te laten afbranden.

Het was dan ook behoorlijk vloeken als ik de tweede #boostyourpositivity uitdaging las:

“Laten we elkaar voor de tweede challenge in de #boostyourpositivity rij dus inspireren met nieuwe gerechten.”
(Laten we dit niet doen, Lies , want dit gaat mij veel centjes kosten.)

Omdat het dé maand is van nieuwe uitdagingen, gaan we ook deze niet uit de weg. Na lang mokken heb ik  besloten om het simpel te houden met een Skinny sorbert.
Het is een Froyo-dessert die je à la minute klaar maakt. Het past perfect binnen ieder dieet want je kan er alle kanten mee op.

Benodigdheden

  • Een blender.
  • Een potje (125 gr.) ongesuikerde magere, volle of griekse yohurt.
  • Een handje (+/- 100 gr.) bevroren fruit.
  • Een goeie theelepel suiker, Stevia, honing, … .

Uitvoering

  • Gewoon alles in de blender smijten en heel goed mixen.

TADAAAAAA.

Processed with VSCOcam with f2 preset

Het zilveren lijntje

Ik heb het drie jaar gedaan, dat bloggen. Drie jaar lang heb ik de grootste idiotie kunnen verkopen zonder enig gevolg te moeten dragen. Want dat, dat is de kracht & pracht van het internet.
Ondertussen tuur ik al een maand naar een vlekkeloos wit scherm. Want het komt niet meer, die inspiratie. Die hartstochtelijke drang om mijn irrationele nonsens te delen met iedere internetgebruiker, is verdwenen.
Een writersblock zal ik het nooit noemen. Want ik bezit de pretentie niet om mezelf tot de schrijvende elite te rekenen.

Dichte vrienden labellen het als ‘verstaanbaar’. Kunnen/willen bloggen wordt zeer relatief als je vader met een obscure neuro-degeneratieve ziekte wordt gediagnosticeerd.
Om dan maar te zwijgen van dat komend trouwfeest. Versta me niet verkeerd, ik hou enorm veel Mijn Beste. Het lijkt me dan ook bijzonder leutig om als een ‘Vergauwe-Vassallo’ door het leven te dartelen.
Maar Sweet Lord Baby Jezus, de organisatie van dat feest is geen cadeau. Zeker omdat iedereen er een opinie over heeft.
Maar stilletjes hopen we dat dit gewoon een fase is. Een fase die samen met het wisselen van de seizoenen verdwijnt.

Omdat we van de proactieve soort zijn, heb ik een poging ondernomen om de koe bij de hoorns te vatten. Ik heb me inschrijven voor de #boostyourpositivity van beste Kelly.
Een maand lang gaan we op zoek naar het zilveren lijntje des leven. Een maand lang krijgen we enkele uitdagingen en bedenkingen die ons aan het schrijven moeten zetten.
Ruwweg vertaalt zich dat naar: een goeie schop onder mijn compliceerde kont om mijn creativiteit terug te vinden.
Liefst met een wijntje, want dat mag van Kelly (denk ik). U leest het goed, dit is een een win-win situatie.

Uitdaging 1: “Schrijf een brief naar je zestien-jarige zelf”.
Ik heb een jaar geleden schreef ik een brief naar mijn 23-jarige zelf. Sta me toe om dit schrijfsel even copy-paste-gewijs te recycleren want het is behoorlijk hard van toepassing.

Beste 23-jarige ik, Beste 16-jarige ik,

Na vier jaar kunstwetenschappen heb je nu ook een post-graduaat diploma op zak. Straks heb je  vier jaar kunstwetenschappen achter de rug en heb je een post-graduaat diploma op zak. Laten we eerlijk zijn, niet direct het meest veelzijdige diploma (of de beste keuze) maar je bent nu klaar om badass-gewijs de arbeidsmarkt te veroveren. Maar dat is oke, want jou doorzettingsvermogen is veruit absurd.
Je hebt té veel opinies, een té naïeve kijk op de wereld en je hebt nog steeds geen idee wat je met je leven wilt aanvangen. Geloof me vrij, dat is allemaal zeer oké.
Het zal niet makkelijk zijn, die eerste stappen in de “echte” wereld maar ik ben hier om je met raad en daad bij staan.

Vermits die eerste job (en tweede job!) niet instant op een zilver schaaltje door Henry Cavill thuis wordt afgeleverd, zal je drie maand isolatie in diep West-Vlaanderen moeten weten te overleven. Je staat er niet alleen voor want iedere woensdag zal ‘De school van Lukaku’  en ‘Vlaamse Hollywood vrouwen’ uitgezonden worden,  een klein beetje vertier tijdens een zeer donkere periode. Vergeet vooral de cava en chips niet, ja ze zijn een noodzaak.
Je mama is dé beste maar je zal blij zijn dat ze overdag voltijds gaat werken. Na zeven jaar zelfstandig overleven op kot is uwzelf-moeten-verantwoorden lang zo leuk niet meer. Gelukkig heeft je kleine broer een kot op overschot waar je geregeld naartoe kan vluchten. Ondertussen woon je samen met de liefde van je leven. Eentje die vlot om kan met je hormonen, grillen en huilbuien. Dus heb genade, want voor hem is het ook niet gemakkelijk.

Alleen Samen wonen impliceert dat je een brandverzekering zal nodig hebben. En sinds je net je eerste tweede job binnen gehaald hebt, kan ook beter dat pensioensparen eens bekijken. Ik heb nog steeds geen idee wat beide juist betekenen maar begin je gesprek met de bank vooral niet met “ik weet niets van niets”, het zal je wat centjes besparen. En een Visa heb je nog niet direct nodig, dus antwoord gerust “Nee” als ze je er één aanbieden. (Noot: je zal toch ja zeggen)

Oké, je woont alleen samen en na enkele jaren zoeken heb je de job van je leven gevonden. Theoretisch gezien ben je nu volwassen. Praktisch gezien niet, een puberale stunt of zeven zal de revue nog passeren.

Een zak chips, een pot kaas en een fles (of twee) rosé is geen volwaardige maaltijd. En niet iedere avond is een aper-o-clock avond. Dus stop ermee. Ik meen het écht want anders zal het half juli veel hysterie zijn wanneer je merkt dat je broek niet meer past.
Ontkateren op je bureau is trouwens geen lachertje, marginaal-zwaar-pintjes-drinken spaar je het best voor de vrijdag of de zaterdag.

Jou gewicht en zelfbeeld blijven een probleem. Je zal betere dagen hebben en je zal slechtere dagen hebben. Maar hoe dan ook, je leert er mee omgaan.
Soms. Als de hormonen niet door je lijf gieren.

Needles to say dat je vriendinnen veruit de beste zijn, zusters voor het leven, parels om te koesteren.

Je geluk is alles. En dat is de beste raad dat ik je kan meegeven. Prestige, een zot loon, een zware bedrijfswagen, … het doet er allemaal niet toe als je iedere dag intriest je bed uit rolt.
Schrik doet twijfelen, want ja die rekeningen moeten nu eenmaal betaald worden, maar weet dat je altijd wel ergens geld kan verdienen. Nee, ik doel nu niet op prostitutie maar je hebt een goed stel hersenen en een diploma dus je kan altijd wel ergens terecht, ad interim of niet.

Je ontslag geven zal het moeilijkste zijn want je zal doen.
Neen, sorry dat is zeer hard gelogen want ik was even je rijexamen vergeten, DAT is je zwaarste beproeving. Maar laat je niet ontmoedigen, drie maal een examen overdoen is geen doodzonde. Plus je kan altijd de schuld afschuiven op de rijinstructeur, daarvoor zijn ze er. Niemand hoeft te weten dat je dé slechte chauffeur ooit bent.
Maar soit, dat ontslag: je zal het overleven. En achteraf gezien zal het een van de betere beslissingen zijn die je dat jaar zal nemen.

En na drie vier jaar gevuld met allerlei irrationaliteiten zal je nog steeds geen idee hebben hoe je je leven moet inkleuren. En dat blijft oke want we komen er samen wel uit.

Veel liefs,

Je 26-jarige zelf.
Je 27-jarige zelf.

tumblr_nfrsmsTEZU1qjdmjko1_500