Liefste Dagboek

IMG_3311

Liefste Dagboek, Ik heb geen idee wat er gebeurde maar opeens had ik de halve HEMA Beauty Shop mee naar huis. Ik denk dat ik aan een of andere chronische ziekte moet lijden, je weet wel, zo een waar je alle controle verliest als je voor een winkel staat en een opeens een vreselijk drang hebt om je Visa te ruïneren. Ik denk dat het hoog tijd wordt dat ik eens langs de dokter passeer, dit moet een medisch wonder zijn…

IMG_3318

Liefste Dagboek, Vandaag scheen (GENE ZEVER!) de zon, dus een mooi moment om Jezeke een badje te geven.

IMG_3320

Liefste Dagboek, Zo op vrijwillige basis sporten is toch niet echt mijn ding. Na twaalf jaar verplichte lichamelijk opvoeding en enkele ijdele pogingen tot lichaamsbeweging zou ik eigenlijk beter moeten weten. Maar dat is buiten mijn impulsiviteit gerekend. Komt ervan, zo zonder nadenken ‘Ja’ gillen als de jollige dames van OONA je vragen om aan de Tao Inner Streght Work-out deel te nemen.
Gelukkig had ik aangenaam gezelschap om me te vergezellen in mijn queeste naar de ultieme innerlijke kracht.
En ik wil zeker nog eens Elodie & Maarten bedanken om me niet uit te lachen tijdens de groepslessen. Ik prijs hun zelfbeheersing.

IMG_3356

IMG_3343Liefste Dagboek, WIJ, avonturiers van het eerste uur hebben deze maand enkele exotisch expedities ondernomen. Eén ding is me zeer duidelijk geworden: Niet alle wegen leiden naar Rome maar naar Antwerpen. Als ware wetenschappers zijn we dan ook een uitgebreid onderzoek gestart naar de behaaglijkste & gezapigste koffiebars ter A’pen. Dit doen we uiteraard niet voor ons eigen plezier, Neen Meneer, wij offeren ons graag op voor het algemeen goed.

IMG_3359

IMG_3367

Liesfte Dagboek, Ik denk dat ik gestalkt wordt. Overal waar ik naartoe ga, zijn ze daar, die dino’s. Ja, ik ben en beetje bang.

IMG_3415

IMG_3422Liefste Dagboek, Zoals je al weet ben ik niet echt het referentiepunt alles het op beauty-shizzle aankomt. De onwennigheid was dan ook groot toen ik na de werkuren bij Lush binnenwandelde voor een heuse VIP-behandeling. Nooit gedacht dat zoveel pottekes en crèmekes zo intimiderend konden zijn, hallo paniek. Chance dat het B’Dass Lush-team ook aanwezig was want mij daar alleen laten zou niet echt verantwoord zijn. Ondertussen kan dedie-hier haar eigen bruisballen en maskers maken. Nu nog leren wat een “lip-liner” is en ik kan doorgaan als een echt vrouw. Ik kraai alvast Victorie

IMG_3424

Liefste Dagboek, Ook deze maand doen we aan liefdadigheid! Zo heb ik eigenhandig deze man aan de liefde van zijn leven geholpen. Het was wel een decorstuk van het Gary Wilson show op DOK, maar ah, als het echte liefde is, dan is het echte liefde.

IMG_3383

Liefste Dagboek, Tussen biervaten dansen is leuk. Meer kan ik er eigenlijk niet over vertellen want ik kan me niet veel meer herinneren van die avond.
Damn You Rodenabach

Advertenties

Op de liefde

funny-cats-wedding-wallpaper

Ik was eigenlijk van plan om dit epistel te starten met de zeer gewaagde uitspraak “wat ben ik een zeer nuchter persoon, zeker als het op liefde aankomt”. Want ja, ik heb al iets meer nodig dan een hapje en drankje met een bevallig persoon om halsoverkop verliefd te worden & die prins op het witte paard kan ze nog steeds kussen. Maar Mijn Beste heeft me toch even subtiel (als in “Hebde gij al eens uw eigen blog gelezen?! Ja allemaal zeer nuchter! *Bulderlach*) duidelijk gemaakt dat ik, CEO van Bleit Inc., onmogelijk met deze niet-zo-correcte stelling weg geraak. Dus met pijn in het hart gaat deze mooie intro de vuilbak in. Behoorlijk stoem want voor eens heb ik niet hysterisch zitten ranten & er echt over na gedacht.

Maar de bedoeling was er om iets te zeggen over trouwerijen. Dit weekend stapte een van mijn liefste vriendinnen in het huwelijksbootje met de liefde van haar leven. He is the Ken to her Barbie.
Meestal houd ik me goed staande bij emotioneel vertoon in publieke plaatsen: begrafenissen, verlovingen, overwinningen van voetbalbekers, … het doet me NIETS. Maar trouwerijen, ik ben echt de grootste seut als het op trouwerijen aankomt. Bij zo’n gelegenheden werkt mijn gemoedstoestand als klokwerk, ik heb enkel de eerste noot van de huwelijksmars & een glimp van de jurk nodig om uitzinnig “Maaaaar ik wiiiiiiiiil oooooooook trouuuuuuuuuweuhen” te bleiren.
Dat heeft ook als gevolg dat ik een geweldige fan ben van alle goedkope trouwerij-rommel die op den televies wordt uitgezonden. Ik zou dan ook een vreselijke goede commentator zijn voor “Zo zijn we getrouwd”, ik zeg het maar even.
Maar de eerlijkheid gebied me te zeggen dat niet alles aan een trouwerij zo heerlijk-fabuleus-de-max is. Er zijn enkele zaken die zo zwaar Niet Oké zijn:

  • Taft zijde. Suite-kledij in taft zijde zijn den duivel! Erbij lopen als een ziek merengue-taartje is echt NIET flatterend, geloof me vrij. En zeker niet als het kleed bij iedere stap van kleur verandert en daarbij zot veel lawaai maakt. Om dan maar te zwijgen over het prijskaartje van deze monsterlijke kleren, het zou strafbaar moeten zijn om zoiets lelijks aan zo’n idiote prijs te verkopen.
  • DJ’s die het zweren bij de Vlaamsche klassiekers en de eeuwige slows. Een tip, na x aantal wijntjes willen wij vrouwen toch alleen maar Beyonce, Rihanna of Katy Perry horen. Niet zagen, gewoon opleggen, het is de korte pijn en dan is iedereen gelukkig.
  • De fuckin hucklebuck…een trage en pijnlijk dood noem ik dat.
  • Een overenthousiaste priester met een grote voorliefde voor het oeroude Katholiek schuldgevoel. Niets leuker dan een hele dienst te moeten aanhoren wat voor een slecht mens je eigenlijk bent. Probeer dan maar eens weg te glippen tijdens de offerande, reken maar op een royale stink-eye van meneer pastoor.
  • Geen chips tijdens de receptie omdat dat (ik heb het maar van horen zeggen ze) niet ‘past’. ZEVER! Iedereen houdt van een chipsken! Het moet gedaan zijn met die discriminatie.

Maar al dit zou me toch niet tegenhouden om een trouw te skippen, mij zal je altijd standaard (schreiend & met een glas bubbels in mijn handen) op de dansvloer terugvinden. Met of zonder Beyonce.

Weekend Blog Award

4000273338607

Ik heb het niet voor valse bescheidenheid, dat vraagt net iets te veel tijd, energie en sociale finesse die ik toch sowieso niet bezit. Maar de Weekend Blog Awards winnen, nee dat had ik nu echt niet verwacht. Dit is misschien een zeer cliché Miss België-esk antwoord van me maar wat wil je, de ‘Personal’ categorie zat volgestouwd met grote kleppers: Lilith met haar heerlijke mama-avonturen, Guido dé George Clooney der lage landen en de peetvader van de blogosfeer Houbi.
Dus ja…daar stond ik dan, gelijk een onnozelaar te blinken op het podium naast een van de schoonste verschijning van onze openbare omroep. Het enige wat ik me eigenlijk nog kan herinneren is blinde paniek: “FAK ik moet duust steile trappen op, FAK ik heb hakken aan, FAK ik ga zo zwaar op mijn muil gaan, FAK wat moet ik nu in godsnaam zeggen ik heb geen bloody speech voorbereid… FAAAAAK”. Ik moet er trouwens wreed grappig uitgezien hebben want de fotograaf deed het bijna in zijn broek eens hij mijn gezicht zag. Uiteindelijk ben ik toch boven geraakt, wat schaapachtig staan lachen naar al die mooie gezichten en dan heb ik in mijn compleet radeloze bui iets gedaan wat misschien niet de beste zet was: Mijn Beste en publiek te kakken zetten. Het is nog maar eens gebleken dat ik niet de nuchterste persoon ben in stress-situaties.

Dus bij deze wil ik niet alleen iedereen bedanken voor de vele stemmen, leutige wensen en zotte reacties. Ik wil me oprecht nog eens excuseren tegenover Mijn Beste. Sorry. Echt.

ps. Voor de mensen die er niet bij waren, dit is een beknopte versie van de zever die ik heb staan spuien. “Ah ja en ik zou graag nog mijn lief bedanken. Allez, het is eigenlijk van moeten want naar het schijnt heeft hij zoooooooveel energie gestoken in mijn blog, niet dat ik er niets van gemerkt heb maar soit. Dusja, Andrew bedankt, en dat ik thuis geen gezaag meer moet horen”. Of zoiets in die aard. Kleine noot: Mijn Beste had voor de Awards gegrapt dat als ik ooit iets won, ik hem ZEKER moest bedanken. Daar heeft hij nu veel spijt van.