Club 27

Geboren eind jaren tachtig, grootgebracht doorheen de jaren negentig en de wereld leren ontdekken tijdens de nillies. Verschillenden noemen ons generatie Y, maar velen onder ons heeft nog steeds geen idee waar het leven ons zal brengen. Iets wat in schril contrast staat met de levensvisie van enkele jaren geleden. Want toen gingen we de wereld veroveren. En al onze zaken gingen netjes geregeld zijn. Niets van.

Zevenentwintig jaar zijn, betekent dat we onze eerste werkervaring achter de rug hebben. We weten hoe we een postpakket moeten versturen, hoe we de toner van een printer moeten vervangen en hoe essentieel de mannen van den ICT eigenlijk wel zijn. We weten ondertussen ook dat het geen goed idee is om persoonlijke afspraken (die van gynaecologische aard) in de algemene agenda te plannen, licht beschonken uw baas op te bellen of te roddelen over mail. Want de kans dat die ooit verkeerd terecht komen, is reel.
Wij weten ondertussen ook dat die eerste job niet altijd een even groot succes is/was. En dat het concept van een ‘droomjob’ zeer relatief is.
Na enkele jaren werken, heeft die onstuimig naïviteit plaats moeten maken voor wat levenservaring. Die idiote ambitie is er nog steeds, maar ondertussen weten we goed dat ons geluk meer waard is dan dagelijkse stress en eindeloze discussies. Daarom smijten we ons als een bende volslagen zotten (want zo gezellig is ons huidig economisch klimaat niet) opnieuw op de arbeidsmarkt. Zo zijn we wel.

Ons interieur was vroeger nooit een zorg. Een kleurrijk samenraapsel van weggevertjes, kringloop parafernalia en budgettaire IKEA aankopen was de norm. Sinds heden investeren we graag in het ‘seizoensgebonden decoreren’. De kerstboom is tijdens de wintermaanden een vaste aanwinst en deze wordt met de nodige esthetische zorg versierd. Ja, wij zevenentwintigjarigen zijn niet vies van enkele strategisch geplaatste kamerplanten en enkele frivole kaarsen.

‘Pensioensparen’, ‘woonkrediet’ en ‘lening’ zijn termen die we al eens in de mond durven nemen. Onze 18-jarige zelf zou hard gruwelen van deze hoeveelheid verantwoordelijkheid maar ondertussen weten we dat het hier niet gaat vuile overdraagbare ziektes. Nee meneer, wij kiezen voor zekerheid.

Als 27-jarigen, weten we ook niet goed hoe onze vrienden/familie het precies doen: zo een voltijdse job en een stel kinderen onderhouden. Een succesvolle week bestaat meestal uit: én je was rond krijgen én een pintje kunnen drinken én een gekke werkweek overleven. Laat staan dat we nog eens zouden instaan voor het onderhoud van een klein hummeltje. Dat is iets aparts. Dat is iets bijzonder bovenmenselijk.

Net als gemeenschappelijke douches, heeft goedkope drank écht al zijn charme verloren heeft. Wij zevenentwintigjarigen beleggen graag in onze alcoholische dranken. Want ontkateren, is bijzonder venijnig geworden.
Recupereren doen we ook niet meer zo vlot. Wat vroeger een halve dag duurde, kan nu al vlot een volledig weekend in beslag nemen. En als werkende mensen, hebben we die luxe niet meer. Als een volslagen gepensioneerde, durven we al eens hunkeren naar onze zetel en/of bed.
Ik kan maar vermoeden dat dit, ‘volwassen worden’ is.

giphy

 

 

 

 

 

Advertenties