Mijn kookboek

Ik heb een zeer decadent referentiekader als het aankomt op ‘goed eten’. En dat heb ik te danken aan mijn West-Vlaamse roots.
Groenten, fruit en vlees kan je rechtstreeks bij de boer halen (vooral omdat er geen supermarkt te bespeuren valt in diep/ruraal West-Vlaanderen), bakken doe ze nog steeds met smout, spek is een voedselgroep op zichzelf en het woord koolhydraten kan je nog vrij uitspreken.
Daarbij is mijn moeder de verpersoonlijking van de huishoudelijke bijbel ‘Ons kookboek’. Je verlaat de tafel nooit zonder een gruwelijke indigestie en twee Tupperware potten gevuld met “restjes”. Het is een prinses der keuken, ons moeder.

En hoe het bij mij zit? Minder.
Het is duidelijk dat het keuken-prinses-gen een generatie overslaat want mijn favoriete accessoire in de keuken is een brandblusapparaat. Ik bezit noch de finesse noch het geduld om een menu op tafel te toveren. Wij hebben dan ook stevig geïnvesteerd in een goede brandverzekering want een dezer zal ik er in slagen om de keuken te laten afbranden.

Het was dan ook behoorlijk vloeken als ik de tweede #boostyourpositivity uitdaging las:

“Laten we elkaar voor de tweede challenge in de #boostyourpositivity rij dus inspireren met nieuwe gerechten.”
(Laten we dit niet doen, Lies , want dit gaat mij veel centjes kosten.)

Omdat het dé maand is van nieuwe uitdagingen, gaan we ook deze niet uit de weg. Na lang mokken heb ik  besloten om het simpel te houden met een Skinny sorbert.
Het is een Froyo-dessert die je à la minute klaar maakt. Het past perfect binnen ieder dieet want je kan er alle kanten mee op.

Benodigdheden

  • Een blender.
  • Een potje (125 gr.) ongesuikerde magere, volle of griekse yohurt.
  • Een handje (+/- 100 gr.) bevroren fruit.
  • Een goeie theelepel suiker, Stevia, honing, … .

Uitvoering

  • Gewoon alles in de blender smijten en heel goed mixen.

TADAAAAAA.

Processed with VSCOcam with f2 preset

Advertenties

Getest

Het zijn donkere, donkere, donkere tijden ten huize Vergauwe-Vassallo. Nuja, eerder ten huize Vergauwe dan Vassallo want Mijn Beste is behoorlijk in zijn nopjes. Dat WK, het kan me toch niet echt bekoren. (Nee, sorry ‘bekoren’ is het woord niet, vervang dat maar door ‘regelrechte haat’)
Als een wel geoliede Duitse machine, zit mijn Mijn Beste stipt om 18u klaar voor een marathon aan voetbal. Ook de matchen die om middernacht worden uitgezonden, worden steevast bekeken. Zijn liefde gaat diep, maar mijn bed voelt bitterkoud aan.
De kers op deze intrieste taart is het feit dat ik mijn televisie kwijt ben. Ik weet niet hoe andere lotgenoten dit oplossen, maar die dagelijkse televisionele bagger bekijkt zichzelf niet.

Ik heb me er bij neergelegd dat dit droef verhaal nog een aantal weken zal duren. Uit pure noodzaak ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe hobby. Dankzij zwaar wetenschappelijk onderzoek (dank u google) kon ik alles beperken tot deze shortlist: messen werpen, vervaardigen van Duct tape kunst, giraffen temmen en kleiduivenschieten. Al moet ik nu toegeven dat bepaalde activiteiten toch zeer specifieke problemen met zich mee brengen. Ik zo een vermoeden dat Pairi Daiza hun giraffen geen maanden kunnen missen. En een abonnement bij de spoeddienst zie ik ook niet echt zitten.

Gelukkig hadden de mensen bij UPR een veiliger voorstel: geheel vakkundig een Sodastream testen.
Ik ben zo iemand dat oprecht veel van haar huishoudtoestellen houd. Alles wat mijn leven makkelijker maakt, verdient een beetje liefde. Zo intrigeert het idee dat ik nooit meer met een pak frisdrank moet lopen zeulen, mij enorm.
Na een paar dagen geklooi en gefoefel met die Sodastream, ik kan oprecht zeggen dat ik vreselijk fan ben van het ding. Niet alleen is het bijzonder praktisch, het is vreselijk optioneel. Of je nu fruitsap, frisdrank of gewoon spuitwater verkiest, het is allemaal mogelijk.  Daarbij kan je zelf  bepalen hoe zoet je je drank maakt. Niet alle smaken zijn even sensationeel, maar de meeste sappen zijn een goed alternatief voor de klassieke frisdranken.
Wat ik ten zeerste kan appreciëren, zijn de STEVIA limonades en light sappen. Zo kan je toch iets fris drinken zonder je BMI te decimeren of je keel dicht te plamuren met suiker.

Graag had ik nog iets willen zeggen over de kost, maar dat kan ik eigenlijk nog niet echt inschatten. De kost per sap-flacon valt behoorlijk goed mee maar de gas cilinders zijn wat prijzig. Als frequente gebruikers is het even afwachten hoelang die cilinders zullen meegaan.

Afsluiten doen we uiteraard met een fijne tip: The recipe book. Het redmiddel voor iedere ziel die wat creativiteit mist.  Mijn aanrader zijn alle recepten met alcohol. Cheers.

SodaStream-vintage

Stoven en stuiken

Er moet veel gebeuren vooraleer ik zelf achter de kookpotten kruip. In vele gevallen betekent het weinig goeds en is een brandblusapparaat een noodzakelijk accessoire. Het label ‘keukenprinses’ past dan ook beter bij onze microgolfoven dan bij mij.
Jammer genoeg heb ik een tijdje een kapitale fout gemaakt: mijn wederhelft heeft me doen beloven dat ik een dezer timpana ging maken. Persoonlijk herinner ik me er niets van (lijkt me ook zeer onwaarschijnlijk, ik dat kook-gerelateerde beloftes maak) maar blijkbaar bestaan er hard bewijzen van dit engagement.

Timpana is een traditioneel Maltees pasta-oven-taartgerecht. En net zoals alles in Malta; is het een vreselijk opulent gerecht dat je aders net niet doen dichtslibben. Het bevat alles wat goed en ongezond is voor je lichaam. Met andere woorden, geniaal comfort-eten dat een excellente troost biedt tijdens die ene sadistische week in de maand.
Aangezien Elvea, in kader van de wedstrijd #dotheElveatwist, mij wou voorzien van enkele getomateerde producten, wou ik me wel wagen  aan deze stoutmoedige onderneming. Gelukkig is mijn allerliefste schoonmoeder maar één speed dial-beweging weg. Mijn heldin.

Timpana wordt traditioneel gemaakt met kippenlevertjes, spek, hopen kaas en extra veel bladerdeeg. Maar vermits ik graag mijn 27ste levensjaar zou halen, heb ik geopteerd om het aangepaste, magere recept van mijn schoonmoeder te gebruiken. Caloriearm is het niet, caloriearm zal het nooit zijn.

Het recept zal 4 grote eters voeden en neemt ongeveer 1u30 van je tijd in beslag.

Benodigdheden

500 gr varken/rundgehakt
500 ml passata
1 blikje (140 gr) tomatenconcentraat
500 gr rigatoni of penne pasta
6 eieren (3 hard gekookte, 2 voor de binding, 1 om te glaceren)
125 ml kippenbouillon (of een 1/4 bouillonblokje opgelost in 125 ml warm water)
1 stuk bladerdeeg
2 eetlepels parmezaan (dit kan naar eigen smaak meer of minder worden)
1 grote ui
3 teentjes knoflook
handje vol verse basilicum
grof zeezout
zwarte peper
geraspte muskaatnoot
olijfolie
1 diepe ovenschaal van ongeveer 30 x 20 cm

Stappenplan

1. Ter voorbereiding: laat de oven op 200 graden voorverwarmen, vul een grote pot met water (voor de pasta) en breng deze aan de kook en kook drie eitjes hard.

2. Ondertussen kan je beginnen aan je saus. Eerst bak je de ui, look en basilicum in wat olie. Geen liters olie zoals bij Jerre Meus maar gewoon een goeie geut. Voeg daarna het gehakt toe en roerbak deze tot die gaar is. Voeg daarna de passata, tomatenconcentraat en kippenbouillon toe. De saus werk je uiteindelijk af met peper, zout en vers geraspte muskaat noot.
Kruiden is geen exacte wetenschap, dus dit zal je een beetje op smaak en gevoel moeten doen.

Laat alles 10 minuutjes sudderen zodat het extra vocht kan uitkoken. De saus mag nu eenmaal niet te lopend/nat zijn.

3. Het water van de pasta staat ondertussen flink te koken, dus smijt alle pasta maar in de pot. Normaal heeft rigatoni 11 minuten nodig, maar het is belangrijk dat de pasta al dente de oven in gaat, dus hou het maar op 9 minuten.
Ondertussen kan je ook de hardgekookte eitjes afgieten en in stukjes snijden.

4. Eens de pasta klaar is, kan je zowel de saus als de gekookte eitjes erbij voegen. Roer 2 rauwe eitjes onder het mengsel (om alles te binden) en voeg uiteindelijk de parmezaan toe.
Terug, de één is een grotere kaasliefhebber dan de ander, dus de hoeveelheid parmezaan kan je best zelf bepalen.

5. Kieper als netjes in je ovenschotel, druk het mengsel goed aan met een lepel. Het is de bedoeling dat je pasta nadien,zoals een taartpunt, netjes kan opscheppen. Dek het goedje af met bladerdeeg, druk ook deze goed aan, en glaceer alles met wat ei.

6. Laat alles een dikke 30 min  in de oven garen (tot het bladerdeeg mooi bruin ziet) ET VOILA, de Maltese klassieker is klaar om genuttigd te worden.

Restjes? Geen paniek want zoals alle ovenschotels, wordt timpana beter met de dag. Dat is tot het groen en harig begint te worden, dan zou ik het wegsmijten.