R’dam

“6 WEKEN!” jankte mijn moeder dit weekend door de telefoon. Nog 6 weken dus. Sinds we besloten hebben om te trouwen, is enige vorm van tijdrekening zeer relatief geworden. Wekelijks worden we gillend op de hoogte gebracht van onze resterende tijd. Niet dat we ooit zelf de datum zouden vergeten, maar onze moeders nemen vooral geen risico’s. Ondertussen zit ik kniediep in de organisatie van ons mini volksfeest. Het concept ‘trouwen’ (als in: geheel verantwoord om 10u een glas achteroverslaan) vind ik nog steeds een geweldig concept. Heel het gedoe arrangeren…wel iets minder. Enige zin voor realiteit ben ik ondertussen compleet kwijt. Ik kots glinsterende tulle, handgebonden boeketten en frivole accessoires. Na een misplaatste zenuwinzinking over de uitnodigingen, was het wel duidelijk dat een kleine time-out een noodzaak was. de tijd was rijp om de  koekepot erbij te halen.11079655_10155251487050062_5389193651753987190_n
Dus…Rotterdam.
Als oud-Sint-Lucas-student heb ik jaren tegen wil en dank maquettes van deze Nederlandse havenstad moeten maken. U leest het goed, als puber heb ik een behoorlijk getormenteerd bestaan gekend.
Buiten deze bouwkundige trauma’s, is mijn kennis over Rotterdam zeer beperkt. Mijn wantrouwen was groot toen de GPS ons richting de rijn-maas-schelde delta stuurde.
Ondanks de sceptische houding, heeft Rotterdam me vreselijk kunnen bekoren. Je kan er uitmuntend dineren, uitgebreid flaneren en de collectie van het Bojimans van Beuning museum zal uw hart veroveren.
Een absolute tip de Piet Parra tentoonstelling die tot 9 juni in de Kunsthal loopt. Dus niet nadenken, gewoon vertrekken.


Iets bezoeken?

=> Museum Bojimans van Beuningen

=> Kunsthal

=> Galerie Witte de With

Iets consumeren?

=> Hamburg

=> Dudok

=> Markthal

Advertenties

Een streepje gezelligheid

Dat ik het soms lastig heb met mezelf, is geen ongebruikelijk gebeuren. Iets wat Mijn Beste ten zeerste betreurt want hij is vaak het slachtoffer van deze penibele situatie. Een goed geëvalueerde schop onder mijn kont is daarom nooit een overbodige luxe. En ook al klinkt wat naïef, maar zo kan ik het afgelopen #boostyourpositivity project het best omschrijven: een welgemikte duwt in de rug om terug te beginnen schrijven. En met ‘schrijven’ bedoel ik vooral ‘uiterst ongemakkelijk op mijn toetsenbord blijven rammen’.

U leest het goed, deze nonsensspuier is blij. En dit is niet enkel te wijten aan het opulente koolhydratenfestijn dat ik gisteren in Bar Bidon heb mogen plunderen. Afsluiten doen we graag in stijl.