Hoe gaat het?

De laatste tijd krijg ik het Spaans benauwd als iemand me vraagt ‘Hoe gaat het nog met jou?’.
In vele gevallen probeer ik die vraag met een dom mopje weg te lachen. Of probeer ik de hele zaak te ontwijken door zo onopvallend mogelijk van onderwerp te veranderen. Ik zou niet willen dat de mensen doorhebben dat er echt iets scheelt.
Want dan moet ik het hele verhaal vertellen en de kans dat ik mijn spreekwoordelijke shit compleet verlies is net iets te groot.

Deze zomer wordt het waarschijnlijk de laatste zomer die ik kan delen met mijn vader. Hij is namelijk terminaal ziek.
Het is allemaal een dik jaar geleden begonnen met een idiote keelontsteking die niet wou genezen. Je kunt het je zo onnozel niet bedenken maar dit was het begin van het einde.
Een jaar lang heeft mijn moeder van dokter naar dokter geleurd. Want er was écht iets lelijk mis. Mijn vader verloor zijn stem, zijn kort termijn geheugen, zijn evenwicht, zijn spierkracht en zijn fijne motoriek. Al zijn gewrichten begonnen de verstrammen en zijn linkerhelft was opeens verlamd.
En dan zwijg ik nog graag over zijn brandwonden. Want mijn vader is een zeer trotse en koppig man. En hij ging en moest die warme frietpot zelf in de garage zetten. Niet slim, voor iemand met een zware evenwichtsstoornis.
Zwemmen, fietsen en wandelen is absoluut geen optie meer. Bewegen lukt enkel met een rollator.
Maar vlot loopt dat niet want zijn hele lichaam kreunt dagelijks onder de slopende pijn.

We hebben lang gehoopt dat het Parkinson was. Of Huntington. Of iets anders met een dure naam want ziektes met een dure naam kunnen behandeld worden.
Maar dat is het niet. Vorige week donderdag heeft het (zieke) kind een naam gekregen. Een zeer moeilijke, medische naam die ik nog steeds niet kan uitspreken. Maar als ik het goed begrepen heb, komt het er op neer dat zijn hersenen snel afsterven.
Het is een zeldzame ziekte. Eentje zonder behandeling, zonder levensverwachting en zonder verbetering en zonder hoop. Het enige wat we wel weten  is dat het heel wat complicaties met zich meebrengt.
Daarom ligt het hele euthanasie-verhaal nu bij ons thuis op tafel. En hoe graag ik het allemaal wil negeren, lang kan en zal het niet meer duren. Want mijn vader wilt leven en niet overleven.

Om te stellen dat ik het moeilijk heb, is eigenlijk een understatement.
Ik weet niet goed wat er nog zal gebeuren of wat ik nog moet verwachten. Laat staan dat ik een idee heb hoe ik me moet gedragen of wat ik nog moet doen. Als grootste vaderskind in de wereld, loop ik compleet verloren. Want er is niemand in de wereld die mij zo goed begrijpt als mijn vader. Wij zijn twee handen op een buik die uit hetzelfde hout gesneden zijn. Dat maakt het allemaal nog moeilijker want het gemis is nu al te groot en te pijnlijk.

Dus, jij wilt weten hoe het met mij gaat? Wel, eerlijk gezegd, niet echt goed.

  
 

Advertenties