De kronieken van een pendelaar: Deel 1

Pendelen doe ik al sinds mijn veertiende. Voor een of andere gekke reden vond mijn moeder het wel oké dat ik mijn uiterst katholieke en uiterst West-Vlaamse school wou inwisselen voor een Gentse kunstschool.  Vier jaar lang heb ik op het perron van Lichtervelde (je weet wel, dat ene station waar het gigantisch stinkt en niemand kan precies zeggen wat het is), op een ongoddelijk uur staan wachten op mijn trein.
Voor mijn vrienden was ik een moderne wereldreiziger, voor mijn grootmoeder was ik een lelijke ketter. Want op kunstscholen hebben ze drugs en klooien ze maar wat rond. En van die gekke liberale ideeën zoals emancipatie en Darwin’s evolutietheorie was ze ook niet echt fan.

Een jaar geleden kon je me met een grote krop nostalgie terugvinden op het perron van Gent Dampoort. Want in Antwerpen wachtte en gloednieuwe job op mij. Eentje met statuten, procedures en hippe maaltijdcheques. U leest het goed, ik kon niet weerstaan aan de lokroep van de ambtenarij.
Sindsdien ben ik een kunstwetenschapper, pendelaar, ambtenaar en de punch-line van iedere middelmatige grap op twitter.

Pendelen doe ik dus al een half leven. Het is een levensstijl die ik ondertussen heb weten te verheven tot een ware kunst.
Een kunst die gedeeld moet worden met het volk. Daarom presenteer ik jullie, met enig bedenkelijk jolijt, het eerst deel van De kronieken van een pendelaar:

Ontsporen tussen bed en perron: het ochtendritueel van een pendelaar.

6u30: Mijn wekker gaat. Ik citeer even:
“HOE IS DIT NU MOGELIJK. HET KAN ECHT GEEN 6u30 ZIJN. VERDOMME. IK KAN EN WIL NIET GAAN WEEEEEEERKEEEUHEN. ANDREW IK WIL NIET GAAN WEEEEEEEEEEEEERKEUHEN. WAAROM GOD WAAROM!!!!!!!”
Dit, iedere ochtend opnieuw. Telkens gevolgd door een kleurrijke variatie van scheldwoorden, verdoemenissen en een stevige dosis zelfmedelijden. Want voor zeven uur ’s ochtends is het leven ronduit ranzig. En dit komt van iemand die niet in staat is om uren in bed te hamsteren. Dus, liefste snoozers onder ons, jullie zijn gejost.
Mijn empathie voor mensen met kleine koters groeit dan ook iedere dag.

6u31-6u35: Half slapend strompel ik richting toilet. Voor veel mensen is dit een onschuldig ritueel maar voor deze pendelaar is dit het meest cruciale moment van de dag. Alles valt en staat tussen de deze vier minuten. Want, in tegenstelling tot een goed georganiseerd mens, heb ik niet nagedacht over de vestimentaire-keuze-du-jour.
Straks heb ik welgeteld twee minuten om te beslissen hoe ik er de rest van de dag zal bijlopen. En tot mijn grote spijt is ‘landloper chique’ nog steeds niet en vogue. Falen is geen optie…of toch niet iedere werkdag van de week. Als ik drie van de vijf dagen haal, dan ben ik bijzonder trots op mezelf.

6u35: Douchen behandel ik als een Olympische discipline. Ik tik af op een honderdste van een seconde. Maar mijn haar was ik de avond voordien. Anders kan ik met een coupe frissé en een longontsteking gaan werken. Beide een dikke NO NO.

6u42: Wat zeg je? Een schoonheidsritueel? U bedoelt de kilo’s BB-crème die vakkundig op mijn wezen worden geplamuurd? En dat beetje deodorant en parfum die mij doen geloven dat ik lente-fris door de dag kom? Of mijn mascara? Beter gekend als de zwarte betoncement die bestand is tegen iedere variatie van zweet? Jahaaaa dat heb ik, want ik ben een hippe jonge vrouw die mee is met haar tijd.

6u45: Ondertussen sta ik wat te wortelen voor mijn kleerkast. Uiteindelijk moet de Weather Channel app mijn kledij dilemma maar oplossen. Ook al kan deze applicatie het weer voor geen meter voorspellen. Deze pendelaar spuugt al graag eens in het gezicht van het lot.

6u55: Ontbijt. Of iets wat er moet op lijken. Zolang ik niet Hangry de trein op moet, ben ik en de rest van de wereld blij.

7u10: Fietsen is fietsen. En dat doe ik richting station.

7u25: Mijn ochtendlijke koffie bestel ik bij de beste Panos van de wereld. Soms krijg ik twee koekjes bij mijn koffie. En in deze Panos worden alle worstenbroodjes nog à la minute opgewarmd. Kuskes voor de bestelmeisjes!

7u30: Zonder veel gêne neem ik de roltrap (want ik geloof niet in trappen lopen voor acht uur ’s ochtends) naar het perron, klaar voor een nieuw groot pendelavontuur.

Sheldon-Cooper-TrainEn, beste mede-pendelaar, hoe ziet jou ochtendlijke pre-pendelavontuur er uit?

 

Advertenties

18 gedachtes over “De kronieken van een pendelaar: Deel 1

  1. Vroeger pendelde ik ook al was het helemaal niet ver) tussen Ieper en Kortrijk. Het was 7 minuten met de fiets en 2 minuten om die fiets weg te zetten. Ik heb meerdere malen gelopen om de trein te halen. Dat was eigenlijk wel een leuke tijd. Samen met mijn vriendinnen, of als ik alleen was, de metro pakken, op het gemak lezen en het kruiswoordje oplossen op de trein. En dan nog een stuk te voet naar school. Of later, nog de bus naar ’t Hoge. Schone tijd. Nu sta ik in 20 min. op het werk zonder file. Da’s ook geestig (kan ik langer slapen!).

  2. ik zit bijna even lang in mijn auto als het moment waarop ik parking zoek en dan te voet tjaffel naar mijn werk omdat ik weer veel te ver sta geparkeerd. Ik zou dringend mijn fietsbanden moeten oppompen!

  3. Dat klinkt zo’n beetje zoals mijn ochtendritueel. Behalve dan van dat ontbijt want ik ben altijd hangry. Altijd.
    Oh en doe er in mijn geval nog de beschuldigende blik van mijn wandelende wekker (lees: mijn vriend) bij omdat we wéér net te laat zijn en dus wéér een stevige powerwalk naar het station mogen doen.
    Er was een tijd dat ik ’s ochtends vroeg kon opstaan en zelfs een korte ochtendlijke yogasessie kon inplannen. Helaas lukt me dat écht niet meer nu.

  4. Het openbaar vervoer in het algemeen en pendelen in het bijzonder zijn oneindige bronnen van prachtige blogposts. Ik heb al regelmatig gedacht dat ik gewoon elke dag twee uur ga doorbrengen op een of andere tram of bus of trein en daarover dan een boek ga schrijven. Het is niet te geloven wat een mens allemaal beleeft op die manier…

  5. Ik pendelde ooit voor een stage een maand naar Brussel en besliste toen dat ik nooit ofte nooit in Brussel zou solliciteren. Ik ben nooit met meer tegenzin opgestaan dan toen. Fietsen, trein, metro en stappen, dat was er echt teveel aan voor 1 ochtend.
    Tot nu toe is dat hier allemaal goed gelukt. Steeds jobs aangeboden gekregen binnen een straal van 20 km, waardoor ik er al mijn hele werkende leven in slaag om niet voor 7 uur uit bed te moeten komen. Je paragraaf over 6:30 lezen smijt mij meteen weer terug in die ene maand. Ugh.
    En qua werk: Ik mag hopen dat het wel een gigantisch fijne job is voor jou.

    • Toen ik mijn vakantiejob in Brussel deed, vond ik dat ook verschrikkelijk, al dat verschillend vervoer. Je moest op een ontiegelijk uur opstaan om de koude ochtendlucht tegemoet te fietsen, daarna zat je met norse zakenmannen op de trein, in de metro was het altijd drummen en als je wat ongeluk had, had je op één van die voertuigen vertraging waardoor je nog moest lopen ipv wandelen ook. Brrrr.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s