Touching Home

Camera’s wennen nooit, hence het lichtelijk ongemak op het wezen, maar stiekem heel erg trots

KrantvanWestVlaanderen_Sstrid_blog

Advertenties

Kieskring

Mijn kennis over politiek is even uitgebreid als mijn kennis over voetbal, namelijk: ik weet er niets van af. Het beetje informatie dat ik bezit, heb ik te danken aan de betere lichtzinnige lectuur die ik bij mijn kapper heb kunnen vinden. Dat en den televies, menige afleveringen van ‘De Slimste Mens’ heeft mijn politieke kennis ook wat kunnen bijschaven.

Een normaal mens zou dit alarmerend vinden, zo een gebrek aan constitutionele kennis. Een normaal mens zou al een poging ondernomen hebben om zich correct in te lichten. Maar dat is buiten mij gerekend. Ik heb het toch mooi 26 jaar kunnen trekken zonder dat ik geplaagd werd door mijn jou-zou-beter-moeten-weten-geweten. De enkele tripjes naar de stembus heb ik toch keurig en zonder veel stress kunnen doorstaan. Dat allemaal dankzij de onvoorwaardelijk steun van mijn oudste broer.
Want die is slim.
En hij leest op regelmatige basis de Knack.
En mensen die de Knack lezen weten wel goed op wie ze moeten stemmen.

Na jaren van roekeloos stemgedrag, moet ik het nu voor het eerst zelf doen. Zonder een een zeer geïnformeerde broer en zonder de vergevende blikken van mijn veel te tolerante familie. Dit moet wellicht het enigste nadeel zijn aan mijn verhuis naar Gent.
Na 26 jaar is mijn je-zou-beter-moeten-weten-geweten dan toch in gang geschoten. Angst, nervositeit en twijfel overvielen me recent tijdens een uiterst leutig tripje naar Brussel. Die rusteloze schrik resulteerde halverwege de rit in een schroomvallige tirade:  “Wat is een minister-president?!” “Maar wat doet Elio eigenlijk, buiten hele dagen fabuleus fashionable te zijn?” “Leest iemand hier de Knack?!”.
Niets en niemand kon me verder helpen.  De zeer verontruste en zwaar geneerde blik van Mijn Beste verraadde dat het tijd was voor wat actie. De onbezonnen, achteloze jaren zijn gepasseerd, het is moment is aangebroken om zelf eens die Knack te lezen (iets wat niet evident is want er staan weinig prentjes in). Of op zijn minst wat informatie in te winnen.

Nu, waar kan een onwetende mens zich informeren? Ik kan maar vermoeden dat die enkele obsceen wansmakelijke borden en flyers de politieke lading niet dekken. Een partij doet toch meer dan wat schaapachtig staan lachen en zeggen dat het allemaal goed komt? Toch?
En in de stemtest geloof ik al helemaal niet: alle vragen zijn voor interpretatie vatbaar en ik ga eerlijk zijn, ik snap 3/4de toch niet. Ik heb geen eigendom, geen kinderen en geen bedrijf, dus hoe in godsnaam kan ik daar een opinie over hebben. Over het Vlaams treinverkeer, televisionele bagger en losbandig de VISA ruïneren, heb ik dan wel weer een oordeel. Maar ik heb zo een lichtblauw vermoeden dat dit niet echt de topics zijn dat regerend België dagelijks bezighoudt.

Na enkele zware zoekacties, lees: drie klikken in Google, heb ik uiteindelijk alle partijprogramma’s gevonden.
Dus, beste hulpeloze medemens (want ik weiger te geloven dat ik de enige ben), voor degene die zich ook graag willen informeren omdat ze het dit jaar zonder een politiek-savvy-familielid moeten stellen: hier in bijlage zit alles mooi gebundeld.

spa , pvdapiratenpartij , openvld , nva , lijstdedecker , vlaamsbelang, groencd&v, belgischeunie

Samenvattingen, statistieken en opinies zijn trouwens altijd welkom. De kans dat ik niets van versta, is reëel. Maar dat risico neem ik graag.

1338146372030_8787286

Vlaamse klassieker

Al sinds mijn kindertijd koester ik een diep gegronde haat ten opzichte van mijn fiets. Niet alleen mijn fiets, maar eigenlijk veracht ik alle fietsgerelateerd zaken. Mij leren fietsen was dan ook dé grootste uitdaging die mijn vader heeft moeten ondergaan. Als nuchtere vijfjarige koesterde ik al een gezond wantrouwen ten opzichte van dat stalen ros: én je evenwicht moeten bewaren én moeten bewegen in één activiteit leek mij noch nuttig noch aantrekkelijk.
Echt goed fietsen kan ik dus nog steeds niet, dus safe to say dat ik nog steeds een gevaar ben als ik de baan op ga met mijn niet-zo-trouwe-tweewieler. Alvast mijn excuses aan alle weggebruikers.

Hoe of wanneer deze haat precies ontstaan is, weet ik niet echt. Het is er  altijd al geweest. Een beetje zoals het wantrouwen van mijn wijlen grootmoeder tegenover alle Duitsers, maar anders. (want mijn redeloze nonsens valt niet te vergelijken met WO II,  excuses bomma)
Ik geloof ook dat niet één evenement mijn vurig misnoegen voedt, nee, de oorzaak van mijn irrationele afgunst kan je terugvinden in verschillen zaken en aspecten:

  • Zo ben ik waarschijnlijk het enigste wezen op aarde dat geen hand-oog-voet-derestvanhetlichaam-coordinatie bezit. Persoonlijk zie ik mezelf als een medisch wonder.
  • Ik neem het niet zo nauw met bepaalde verkeersborden en bijhorende regels. Het veelvuldig aangereden worden, tegen de grond gaan en in levensgevaar lopen zijn situaties die het fietsgedrag niet echt stimuleren.
  • Ik haat lichaamsbeweging. Ik haat heuvels. En ik haat de combinatie lichaamsbeweging & heuvels. En deze combinatie kom je wel eens tegen als je gaat fietsen.
  • Ik heb mijn broers eens te veel een bot zien breken omdat ze vallen tijdens het fietsen. Om dan maar te zwijgen van de keren dat ze in een gracht beland zijn. I don’t do pain nor shame.
  • Ik kom uit het zéér klein, zéér stil en zéér ruraal West-Vlaams dorp Koolskamp. Nee niet Oostkamp, maar Koolskamp, Google dat maar eens.
    Koolskamp is iets speciaal: het is een dorp zonder enige verbinding naar de buitenwereld, het bezit meer varkens dan inwoners en de afkorting KKK (Koolskampse kunstkring) wordt zonder gêne op de gevels geplamuurd.
    Koolskamp heeft eveneens zijn eigen wielerklassieker: Koolskamp Koers. In mijn ogen is het gewoon een excuus voor crimineel gedrag op en naast het parcours.
    Daarbij is Koolskamp zodanig gelokaliseerd zodat iedere Vlaemsche wielerwedstrijd er altijd passeert. Zo word je als inwoner ettelijke weekends lang gegijzeld in je eigen dorp. Eveneens word je fysiek verplicht om de koers van dichtbij te volgen. Het schrille ‘Rodaniaaaaaaaa’-gekrijs doet me nog steeds zeer angstvallig ineenkrimpen.

Persoonlijk vind ik het niet zo vreemd dat ik alle wielerklassiekers verafschuw. Dat tot grote spijt van Mijn Beste en zijn liefde voor deze oerdegelijke Vlaemsche sport. Maar eerlijk, ik begrijp het hele gedoe er rond ook niet. Ik begrijp het gewoon niet. Punt.
Als iedere ploeg een ‘top-man-fietser-favoriet’ heeft en de laatste kilometers de belangrijkste zijn, laat dan gewoon één iemand per ploeg de laatste 20 kilometers fietsen. Lijkt jullie dat geen ge-wel-dig alternatief?  Nee? Al was het maar om die koersnonsens tot een minimum te herleiden. Puik idee als je het mij vraagt.

Ik kan goed begrijpen dat menig fietsliefhebber mij nu heel wat onheil kan toewensen, maar ik zou het appreciëren moesten de dreigbrieven naar mijn mailadres gericht worden en niet naar mijn thuisadres. Veel dank.

internet-memes-hold-an-umbrella-they-said