Niet Oké

Ik zit weer met een paar luxeproblemen en ik wil ze gaarne delen met jullie

index

  • Festivalcampings. Weze gewaarschuwd, de kans zit er dik in dat u even uw moeder zal horen preken. Maar man! Wat ben ik veel te oud geworden voor festivalcampings. Ik weet niet wanneer dit is gebeurd of hoe maar sinds heden kan ik de charme van wildkamperen op een gemeenschappelijke vuilnisbelt niet meer appreciëren.
    Nee, eigenlijk weet ik maar al te goed waarom het fysiek onmogelijk  geworden is om een gore weide met duust man te delen: de kans dat je drie (of meer!) dagen geen douche ziet is groot. Ik weet niet hoe het bij jullie zit maar ik ben nogal gesteld op mijn persoonlijke hygiëne.
    Slapen is een luxeproduct want na x aantal jaar is het blijkbaar nog altijd belachelijk leutig om een hele dag en nacht ‘OOOOOOERE’ te gillen.
    De kans dat iemand op je tent valt/plast is ook relatief groot, want ja, nen mens drinkt al graag eens een pintje op een festival.
    En dan moet je nog wat geluk hebben met het weer want als het 3 drie dagen regent, is het onmogelijk om ’s nachts te slapen zonder dat je er een longontsteking aan overhoudt. Of gewoon sterft.
    Als het even toegestaan is, zal ik wel genoegen nemen met een bed, een douche en een dak boven mijn hoofd want ik zou graag nog enkele jaartjes leven.
  • Ik geloof niet in het concept van de ‘dieetpil’. Ik ben er nog steeds heilig van overtuigd dat het levend vergif is dat gestimuleerd wordt de farmaceutische maffia. Ieder excuus is goed om het consumptie gedrag aan te wakkeren.
  • Als kind van de West-Vlaanders ben ik wel gesteld op wat flora in mijn huis, dat hebben we graag zo wat bloemen en planten in een huiselijk setting. Maar blijkbaar is het dus on-mo-ge-lijk om iets van  groen in leven te houden. Ik dacht dat ik de oplossing gevonden had: gewoon overal marginaal veel meststof bij zwieren, maar nu begint alles hier in huis te sterven. Zelfs mijn sansevieria, een plant dat praktisch geen licht, water of lucht nodig heeft. Ik was nochtans van mening dat deze een atoomramp zou kunnen overleven, niet dus. Dit is zo niet juste.
  • STOMME NYLONS, WAAROM BEGEVEN JULLIE HET OP DE MEEST CRUCIALE MOMENTEN?! Stomme nylons.
  • Ben je eindelijk klaar met je nagels (voor eens!) perfect te lakken, moet je naar het toilet. En hard. Dan heb ik toch echt veel zin om iemand pijn te doen want die mooi gelakte nagels overleven dit NOOIT.
  • Camions zouden moeten verboden worden op autostrades. Ik zweer het je, ze zijn groot en luid en opzichtig en ze nemen soms twee rijvakken in, ik kan dat niet aan! Dan moet ik constant van rijvak liggen te veranderen en ik haat dat derde rijvak heel erg hard en ik heb daar gewoon geen zin in! Oke, het is een klein mirakel dat ik mijn rijbewijs gehaald heb en oke, miscchien ben ik gewoon het probleem want ik ben een schijtluis als ik de autostrade moet oprijden maar zou het niet voor iedereen fijn zijn mochten die vrachtwagens een alternatieve route nemen? Nee? Iets met tunnels of zo? Nee?

The Big Apple

newyorkstreet-55652fb95f3f1f75b011fe5be11ff320Nog één week & drie dagen en dan steekt deze -hopelijk zonder de buikgriep- dame zeer fabuleus de plas over. Hou u maar vast New York, want ik kom eraan!
NYC staat nu al vijf jaar bovenaan mijn badass-droom-reis-verlanglijstje dus de spanning hier te huize Vergauwe-Vassallo is wel groot.
Ook omdat ik niet de meeste praktische reiziger ben in de wereld, iets wat in schril contrast staat met de reiskwaliteiten van Mijn Beste. Het moet gezegd zijn, wij zijn geen compatibele reispartners.

Ik reis gelijk mijn moeder: met de levende schrik dat ik ooit iets te kort zal komen of dat ik iets vergeten ben. Dat heeft als gevolg dat ik altijd belachelijk veel, en zeer vaak overbodig, gerief meesleur naar het buitenland. Laatst had ik 22 kg bagage mee naar Malta, gewoon omdat ik mijn gehele kleerkast en bibliotheek in mijn valies had gesmeten. Eerlijk, ik had gewoon geen zin om mijn valies te maken dus heb ik het mezelf zeer makkelijk gemaakt.
Het scheelde niet veel of ik had een deel van de bagage mogen achterlaten in Zaventem. Jaha, Mijn Beste was Not Amused toen we voor de incheckbalie stonden, hij heeft dan ook de hele doorrit “nooit meer!” en “controle!” en “een weegschaal verdomme” nijdig zitten mompelen. Ondertussen mag ik al een maand aanhoren: ‘Lief, we gaan praktisch en functioneel onze valies maken, hé’ wat beantwoord wordt met ‘ja hoor, ik heb al vijf paar schoenen klaargezet’ wat weer wordt beantwoord met ‘Ik zal je valies wel maken’. Toch al een probleem opgelost.

Ik ben niet iemand dat onvoorbereid op reis kan vertrekken, mijn innerlijke dwangneuroot zou het nooit toe laten. Ik ben dan ook die enkeling die je altijd met de kaart zal zien rondlopen, reisleider Vergauwe tot uw dienst. Al weken ben ik bezig met het doorlezen van alle reisgidsen, het ontwikkelen van een doelgerichte flourkleurensysteem en het overzetten van onze veel te uitgebreide NYC Google map naar de Yelp Bookmarks. Niets zal me kunnen tegenhouden, ik ben er klaar voor.
Mijn Wederhelft heeft zoiets van ‘ik zit negen uur vast op een vliegtuig, tijd genoeg om bij te lezen’. Ook goed.

De was. De was doen voor je op reis gaat is gewoon altijd dikke stress. Wat doe je aan? Wat moet er mee? Zal alles  op tijd droog zijn? Zal mijn strijkijzer het niet begeven op het allerlaatste moment?! Paniek, angst en huiveren, een echte triller als je het mij vraagt. De voldoening is dan ook groot als ik het proper gerief in één beweging in mijn valies kan kiepen. Al heb ik een klein voorgevoel dat het deze keer wat anders zal verlopen.
Over de was heeft Mijn Beste geen opinie, want laten we eerlijk zijn, dat is mijn departement.

Daarnaast ben ik ook een zeer jolige reiziger, ik ben altijd iets te enthousiast op onze vertrekdag. Je kent het wel, zo de wekker net iets vroeger zetten, staan springen op het bed, ieder kwartier eens van ‘NEW YORK BABY’ gillen. En dat allemaal voor 9u ’s ochtends. Dit is iets wat Mijn Wederhelft minder kan appreciëren, zeker als hij nog ligt te slapen, zijn koffie nog niet binnen heeft en niet even heeft kunnen bekomen onder de douche. Als jullie de komende drie weken niets meer van me horen,wel dan zit de kans er dik in dat ik aan een stille maar gruwelijke dood gestorven ben.

Wish us luck 😉

Fallen for Fashion

“Ja maar ik heb dat nodig” is waarschijnlijk een van de grootste leugens die we (ja we, want ook het mannelijk geslacht gebruikt dit excuus) onszelf wijsmaken tijdens het shoppen. Ik ga hier vooral niet de schijnheilige uithangen of zeer betutteld met de vinger staan wijzen naar alles en iedereen want de waarheid gebied me te zeggen dat ik deze justificatie zelf iets te veel gebruik.

“Ik heb echt een nieuw paar zwarte booties nodig”
Maar neet gij, ik heb al een paar liggen maar ik heb mezelf  voorgelogen dat de hak niet hoog genoeg is. Wat ook redelijk belachelijk is want het is geen goed idee om hakken te dragen tijdens de werkuren.

“Ik heb echt een nieuwe handtas nodig, zo een die praktisch is tijdens het uitgaan”
U vraagt waarom? Wel ik heb eigenlijk geen idee. Ik kan maar vermoeden dat ik van even getallen houd want ik heb er nu al vijf liggen.

“Hoh een paar  sneeuwwitte Hi-top Nike zouden echt functioneel zijn, ik denk dat ik die nodig heb”
Laten we eerlijk zijn, die zijn gewoon de max, ik wil die gewoon.

Maar nu, ik ben geweldig geobsedeerd met het idee om een nieuwe mantel/vest aan te schaffen. Wellicht omdat de herfst officieel begonnen is – dank u Vijf & Vitaya voor de reminder– en vooral omdat ik vorig weekend heel flink mijn kleerkast heb opgeruimd. Op dramatische wijze heb ik afscheid moeten nemen van drie oude exemplaren.
Nu heb ik toch wel het grote geluk dat New York Fashion Week juist gepasseerd is, mooi moment om klein lijstje van de topfavorieten samen te stellen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Zoals gewoonlijk heb ik het mezelf weer moeilijk gemaakt en sta ik nu voor een dilemma (#firstworldproblems): Kies ik voor een functioneel exemplaar dat ik kan door dragen en makkelijk kan combineren met schillende kledingstukken & looks, of kies ik voor een statement stuk. Je weet wel, zo eentje dat waanzinnig oogt maar  waar de kans bestaat dat hij binnen twee maand diep wordt weggemoffeld in de kast omdat ‘ie So last Season is. Gezien ons hotel in NYC nog betaald moet worden, dat met mijn Visa-kaart, zal ik het toch op één exemplaar moeten houden.

Suggesties, opinies, motivaties & klinkklare nonsens zijn meer dan welkom.