Materiële behoefte

“Dus euh, Astrid, wat zijn zo je materiële verlangens?” klonk het zondag tussen twee koffies en wat wijntjes door. Dit, is wat wij Meiden van de Kunst ‘subtiliteit’ noemen. Of toch een poging tot. Want zoals de kalender het mooi aangeeft, naderen we het einde van juli. En dat impliceert dat augustus voor de deur staat. Voor velen heeft de maand augustus geen tot weinig betekenis, het staat hooguit synoniem voor “herexamens”.  Maar in mijn ogen is augustus de mooiste maand van het jaar want het is het mijn verjaardagsmaand.

Het is alom geweten dat ik mijn verjaardag behoooorlijk belangrijk vind. Met de nodige poeha wordt deze dag ook altijd luid, duidelijk en zeer obsceen aangekondigd. Daarbij is ook alom geweten dat ik het niet zo begrepen heb op de nieuwe hobby van Mijn Beste. De sfeer was dan ook maar koeltjes toen hij mij kwam melden dat hij op 21 augustus waarschijnlijk niet thuis zal zijn want Lokeren speelt op verplaatsing. Nee sorry, “koeltjes” is eigenlijk geen realistische omschrijving van de situatie, “WO III” dekt de lading beter. Na een uur van dit…

index…dit…index2… en dit…images2

zijn we toch tot de conclusie gekomen dat het misschien allemaal niet zo erg is. In augustus begin ik toch mijn nieuwe job en de dag zelf moet ik toch gaan werken.
Eens de meeste hysterie en irrationaliteit gepasseerd was, heb ik dan toch mooi beslist om alles te verplaatsen naar het weekend ervoor, niet toevallig het weekend van de Gentse Patersholfeesten. Dat wordt klein Gent terroriseren met mijn verjaardagsperikelen.

Nu rest enkel nog de prangende vraag betreffende mijn materiële noden. Om hij iedereen wat makkelijk te maken (en vooral Mijn Beste want ik heb ondertussen een hééééél schone cadeau verdiend) hebben alles mooi in een lijstje gesorteerd. Ja hoor, empathie is me niet onbekend.

 

 

Dansen Dansen

Verschillende diepgravende onderzoeken (ja ook ik lees de Flair)  hebben uitgewezen dat vrijgezel-zijn in deze moderne tijd, toch geen sinecure is. Zeker als je al een eindje op je uppie door het leven huppelt. Die bezorgde blikken van je ouders worden bezorgder, die idiote opmerkingen van kennissen (“kies er gewoon één” – ja want zo werkt het) worden soms heel erg idioot en die flauwe moppen van Nonkel Jos, worden flauwer. En fouter.
Het komt er eigenlijk op neer dat je net niet met een lepra-bel je aanwezigheid moet aankondigen.

Nu, vrijgezel zijn tijdens de Gentse Feesten is toch een ander paar mouwen. Ik weet niet wat het precies is, maar de combinatie van losbandige muziek, brandend weer en de belofte van sloten alcohol brengt het vreemdste in een mens naar boven. Soit, het brengt gewoon de meest exuberante figuren naar buiten. Ik heb er gelukkig geen last van want recentelijk is gebleken dat die verlovingsring van mij magische krachten bezit: het beschermt me tegen allerlei soorten nonsens en excentrieke personen.
Maar ieder jaar zie ik mijn vriendinnen weer ten prooi vallen aan de meest uitgesproken stervelingen die onze maatschappij te bieden heeft. Ondanks de parels van vorig jaar, blijkt deze editie van de Gentse Feesten een absolute topper te zijn.

Wat mij vooral is opgevallen, zijn de openingszinnen. Ik heb een klein vermoeden dat P-magazine een grote enquete heeft gepubliceerd met de nieuwste voltreffers want iedere vrijgezellen man is er blijkbaar van overtuigd dat een compliment betreffende een accessoire de ultieme ijsbreker is. Oorbellen, sjaals, schoenen, … alles is ondertussen de revue gepasseerd en blijkbaar zijn ze allemaal ge-wel-dig mooi.
Een andere openingszin-trend heeft dan weer betrekking op onze voeding. Het is duidelijk dat de belg een echte bourgondiër is en dat weet hij te betrekken in iedere situatie. De mooiste opener van dit jaar is de uitspraak “Mayonaise?” die gevolg werd door een zeer indringende blik en zure walm van drank. Uiterst origineel en doordacht want iedereen lust wel mayonaise.

De feesten zorgen altijd voor een grote influx van individuen die niet woonachtig zijn te Gent. Tien dagen lang passeert klein Vlaanderen voor je neus en dat is geweldig fijn want zo leer je weer iets anders kennen. Maar sommige ontmoetingen zijn eerder een grote beproeving voor het geduld. Bv. Casus 1

Enthousiaste jongeman
leeftijd: 29 jaar
consummatie: 1 pintje

(na een niet zo vlotte openingszin start hij bij vriendin 1)  “Wat doe jij?” – “Ik werk in een museum” – “als gids dan” – “Nee” – “ah dan stof jij dingen af” – “Nee”

(keert zich naar vriendin 2) “En jij?” – “Ik ben illustratrice…ik teken vooral kinderboeken” – “Ah gelijk nijntje, zo wat tekenen op karton en dan heb je een boekje. Jij hebt dan veel vrije tijd en schept veel geld” – “NEEN”

Het is een klein stukje van een heel pijnlijke situatie maar naar mijn menig toont het mooi aan dat sommige Vlamingen nog steeds “het internet” niet ontdekt hebben. Of de krant. Of de televisie. Of gelijk welk informatiekanaal. Wereldvreemd is het woord.

Wat ook vaak voor een ongemakkelijke situatie zorgt, is wanneer een groep mannen beslist om hun laatste vrijgezellen vriend aan een lief te helpen. Dat op de Gentse Feesten en dan kiezen ze jou eruit als welwillend slachtoffer. De vrijgezel in kwestie zie je vaak niet (want die is zich uit schaamte aan het verschuilen) maar zijn vrienden compenseren het gemis ruim door middel van een lofzang. En wanneer het bejubeld eufemisme “Maar het is een goede jongen” valt, weet je dat het tijd is om te lopen. Alles wat na die zin volgt, is sowieso miserie.

Afronden doe ik graag met een conclusie: een valse identiteit is geen overbodige luxe om een Gentse Feesten zorgeloos door te komen.

 

All-The-Single-Ladies_o_107702

 

 

 

 

 

Ik heb een heel zwaar leven

Mijn wasmachine heeft de doodssnik geven. Zo net voor we op reis vertrokken. En na 30 buitenzinnige telefoontjes naar een obscure helpdesk, wisten ze me te vertellen dat ze pas volgende week de boel komen herstellen. Hoogst traumatiserend.

Gelukkig is er toch één iemand die me hard verstaat.