Niet Oké

  • Na jaren mijn benen te laten waxen door professionele mensen die weten wat ze doen en verantwoord met hars kunnen omspringen, vond ik het een vreselijk goed idee om zelf een epileermachineapparaat (hoe noem je zoiets eigenlijk?) aan te schaffen. Want ja, hoe moeilijk kan dat  nu zijn? En ja, dat waxen valt serieus goed mee, hoeveel meer pijn kan  epileren nu zijn?  Veel dus, heel heel erg veel. Zelf-epilatie is het vreselijkste wat een mens zichzelf kan aandoen want het doet genadeloos veel pijn. Ik vermoed dat het één van de minder bekende marteltechnieken is die ze ooit in Guantanamo hebben gebruikt.
    Na drie pogingen heb ik dat machine schoon door het badkamerraam gekegeld. Nog een avontuur dat in mijn ‘dit was toch niet zo een goed idee’ boek wordt genoteerd.
  • Het is geen geheim dat ik net iets te naïef door het leven wandel. Zo was ik van de veronderstelling dat een job vinden in de kunstwereld ‘toch nog wel ging meevallen’ en heb ik net iets te lang in Sinterklaas geloofd. Om heel eerlijk te zijn, ik denk niet dat ik mijn ouders de sinterklaas-bestaat-leugen ooit zal vergeven.
    Maar! Laatst stond ik toch even versteld van mijn eigen onbevangen attitude. Sony Music was zo vriendelijk geweest om mij het nieuwe album van Queen B op te sturen. Dat ik hou van Beyoncé, is een understatement. En dat ik hou van dat nieuwe album, steek ik ook niet onder stoelen of banken. Nu, ik was er rats van overtuigd dat het nummer ‘Drunk in Love’ echt gewoon over de liefde ging. Je weet wel, zo van ‘ah mijn man is super en ik zie hem zo graag’. Wist ik veel wat Yeboncé met ‘Surfboard‘ bedoelde, ze zingt geregeld al eens over gekke dingen dus dacht ik dat het gewoon iets lollig was. Na twee weken vond Mijn Beste het toch schoon tijd om mij alles eens uit te leggen. Het ongeloof was groot en mijn gêne kon ik niet verstoppen. Een ding is zeker, dat lied zing ik nooit meer op de trein.
  • Alles voor 8u ’s ochtends is een aanslag op de mensheid. Sinds heden heb ik een nieuwe job, en daarom trein ik iedere ochtend naar diep West-Vlaanderen. Dat betekent ook dat ik iedere ochtend om 6u30 moet opstaan, gruwelen. En eigenlijk mag ik niet zagen want het kon veel erger.
    Mijn sympathie voor mijn mede-pendel-mensen is dan ook enorm groot. Ik weet niet hoe zij het klaarspelen want ik heb iedere ochtend heel veel zin om huilend in een hoekje van de trein te kruipen.
  • Ik ga me nu waarschijnlijk niet echt populair maken, maar drie dagen geleden heb ik voor het eerst kennis gemaakt met Techno Viking. Techno Viking is zo een van die dingen die zo Niet Oké is dat het weer geniaal goed wordt. Ik ben uit de zetel gevallen en heb net niet in mijn broek geplast van het lachen. Het is kortom het schoonste wat de jaren ’00 ons te bieden heeft.
  • De reclame van Basic Fit: kan er iemand mij vertellen wiens idee dit was? Ik zou heel graag de persoon ontmoeten die dit ‘Wel Oké ‘ vond. Hij/zij en ik moeten dringend eens praten.
  • City music, radiozender extraordinair. Seksistische presentators, jollige jaren negentig hits en lokale reclamespotjes die Donald Myulle jaloers zouden maken. 24 op 24 feest.
  • Mijn moeder was oprecht ontgoocheld toen we onze verloving aankondigden. Ze was er heilig van overtuigd (ondanks ik op dat moment mijn tweede glas cava aan het nuttigen was) dat ik zwanger was. Het eerste wat ik heb moeten horen was ‘HOEZO VERLOOFD, EN DAT KLEINKIND DAN?!’. Na een nachtje slapen is ze gelukkig bijgedraaid. Nu maar hopen dat die menopauze snel over gaat.

Iza Grun

Vermits ik het thema ‘het betere juwelenwerk’ in mijn vorige blogpost heb aangesneden, is het een mooi moment om het eens over Iza Grun te hebben. Het mooie aan werken in een kunstenaarsstudio is dat je veel leuk en getalenteerd volk leert kennen, Cristina was daar één van. Ondertussen zijn we bijna een half jaar ex-collega’s want Cristina trok vorig jaar in augustus richting Berlijn om haar eigen avontuur waar te maken. Iza Grun, haar geesteskind,  staat synoniem voor zelfontworpen 3D geprinte juwelen. Dat in schillende schone en edele metalen. Klinkt als een fantastisch feestje, niet?
Ik hoor de haters al denken ‘hoh ja dat 3D printen is zoooo 2010’, wel, eerlijk, de haters kunnen mijn kl*ten kussen want haar collectie is gewon zeer fijn en adorabel.

Zit die Visa-kaart al te jeuken in je portefeuille? Bekijk dan zeker eens de webshop, want laten we eerlijk zijn, je kan nooit té veel juwelen hebben.
Een bestelling-op-maat kan zeker ook, dus laat het vooral niet om haar te mailen moest je enkele specifieke verzoekjes hebben.

Voor verder contact kan je altijd Facebook, Twitter en volgend adres raadplegen.

IZ4 | 3D printed fine jewellery
25 Malmöer Strasse  10439
Berlin Germany
+49/(0)1578196856

03.01.2014

Vrijdagen zijn mooie dagen, niet alleen omdat het het einde van de werkweek is maar ook omdat het keihard verantwoord is om vanaf 17u zwaar te aperitieven. En dat was ook vorige week vrijdag het geval. Vooral omdat ik extra reden tot vieren had want het was mijn laatste werkdag, jolijt alom. Dus dat ‘we gaan één drinken’ werden al rap vier of vijf (ik weet het niet meer zo goed) wijntjes met wat kaas en een bitterbal of twee. Booze Ahoy.
Halverwege de avond kreeg ik een lief berichtje van Mijn Beste, om te vragen of we niet gezellig met zijn twee thuis zouden eten. Een beetje tevergeefs want de sfeer op café was net iets gemoedelijk en amicaal. Gelukkig heb ik vreselijk fantastisch lief dat zo’n dingen perfect begrijpt.
Na vier uur marineren in aperitief was de tijd rijp om huiswaarts te keren, mijn lichaam had zijn dosis spraakwater voor dat weekend wel binnen. Dat en mijn schuldgevoel ten opzichte van Mijn Beste begon me toch wat parten te spelen. Achteraf gebleken was dat schuldgevel zeer gegrond want bij het thuiskomen lag een klein cadeautje onder de kerstboom op me te wachten. Het heeft weliswaar een half uur geduurd (Mijn Beste heeft tot drie maal toe moeten aandringen met “zou je de kerstboomverlichting niet aansteken”) tot ik het pakje opmerkte, terug: jolijt alom. Ja, ik houd oprecht veel van pakjes.
In het cadeautje zat een doos met dit:

Processed with VSCOcam with c1 preset

een Viewmaster met allerlei idiote en kleffe foto’s van ons. Dit was voor mij al reden om onverbiddelijk te beginnen schreien en héél hard “daaaahat jeheu niet moeten doooooen” te snikken. Als CEO van Bleit Inc. vind ik dat allemaal zeer verantwoord.
Ik was klaar om aan mijn eigen liefdesverklaring te beginnen maar Mijn Beste onderbrak me snel (en ondertussen lichtelijk geïrriteerd) met “ga je nu eens zwijgen en verder kijken”.
En twee foto’s later kwam dit:

photo 1(1)

En dan dit

Processed with VSCOcam with m5 preset

En dan was het hek van de dam, janken aan honderd per uur en ‘Natuurlijk’ gillen.
Dus, om een lang verhaal kort te maken: wij zijn verloofd.