Who run the world? Bey.

– Guestblog door Andrew Vassallo–  (Want ja, ik mocht niet mee #bleitinc.)

Voor degenen die op een andere planeet wonen, de voorbije dagen was er heel wat Beyonce fever in het land,  bij ons op kantoor was dat niet anders. Eigenlijk begon het allemaal enkele weken terug met de aankondiging dat Mrs Carter en haar tournée nogmaals halt zou houden in het Sportpaleis. Wat volgde was een stressvolle periode bij mijn vrouwelijke collega’s. Zouden ze wel kaartjes kunnen bemachtigen? Er zal sowieso ook wel een tweede datum toegevoegd worden, toch?
Ze hadden er alleszins niet op gerekend dat onze goede vrienden van @SonyMusicBe aan hen zouden denken. Groot jolijt op kantoor toen ik enkele tickets bovenhaalde…

545aad109ef111e382f012806338f4a1_8 40a8ccd4b00d11e3abd112a0ae3c35a0_8

Wat  de voorbije weken volgende was een spanning die langzaam opbouwde, ik vergelijk het graag een beetje met Champions League voetbal. Het start met rustige voorrondes (in dit geval een nieuw album dat regelmatig eens afgespeeld werd), maar eens die finale begint te naderen is het bittere ernst. Donderdag 20 maart was dan ook matchday, voor Marie en Valérie hun Champions League finale. (Wat dus ook betekende dat er mogelijkst traantjes zouden volgen volgens mijn redenering, we zaten er niet ver van alleszins.)

De dag voordien was de boodschap alvast  duidelijk: “we vertrekken op tijd, plaatsen op het middenplein en anders zien we niks!”. De berichtgeving over vorige concerten in Nederland was trouwens ook duidelijk, geen opmerking te geven, de show is FLAWLESS.

De Park & Ride in Zwijndrecht is dat trouwens ook! Ik kan niet benadrukken hoe eenvoudig dit werkt voor een uitstap naar het Sportpaleis. Je parkeert je wagen en neemt een gratis tramritje heen/terug. Geen file- of parkeerstress en je bent er sowieso op tijd.

Die tramrit an sich is al groot jolijt. Ik herinner me nog de vorige keer toen we terugkwamen van Watch the Throne, hoe we aan 2 65-plusser probeerden uit te leggen wie Kanye West en Jay-Z waren. Deze keer zaten er dus 2 collega’s naast me, outgedost in perfecte Queen B outfit. Rondom hen diehard fans die B’s outfits feilloos kopiëren, geflankeerd door mensen die volgens mij oudejaar gingen vieren… FANCY!  Mijn “straks komt Jennifer Lopez optreden zeker?!” opmerking lachten ze niet mee alleszins.

Eens toegekomen aan het Sportpaleis is het even aanschuiven, voorbij de vuiligheid van de die hard fans die er voorbije 24u “kampeerden”, maar we zijn veel te vroeg binnen en dat is het voornaamste. Toilet break anyone? Als man hoef ik alvast (naar gewoonte uiteraard!) niet aan te schuiven… “maar iedereen denkt wel dat je gay bent” volgens je collega’s dus sta je daar te wachten terwijl je in de achtergrond “moete goa echt heEEeEeeel dringend goan?!” hoort.

De warzone die ik verwacht had aan te treffen op het middenplein was er niet. De eerste rijen aan de stage zitten potdicht, maar verbazingwekkend is er nog een zee aan ruimte voor de soundbooth… Dommeriken, want in deze blikken doos van een concert venue is het toch zoeken naar goed geluid helaas.

Na 1,5u wachten, rondom je heen mensen kijken en deze van de nodige commentaren voorzien was het de buurt aan Monsieur Adi. Persoonlijk had ik meer verwacht van een voorprogramma, maar 30 minuten later zal ik het met niet meer aantrekken want daar was ze dan: Bey.

Ik zwaai alvast ‘Hello Mrs Carter’ en leun rustig achterover voor een visueel spektakel dat best wel sterk in elkaar zit. Yebonce mag me misschien minder aanspreken (ik ken nochtans de volledig setlist, hoef ik niet te ontkennen), haar show trekt mijn aandacht. Les Twins (check dit of Guetta’s clip die Beyoncé doorheen de show flankeren zitten er zeker voor iets tussen of is het die aaneenschakeling van flitsende licht-effecten die ervoor zorgt dat ik aangetrokken word als een 7-jarige door de lichtjes van een flipperkast.

Zo’n optreden volgen vanop dat middenplein is trouwens niet zo evident , steeds een beetje schuiven tussen al die kopjes voor je. Een beetje to the left to the left of soms gewoon op je tippen gaan staan en hopen dat je alles goed kan volgen.

Ik kan enkel maar concluderen dat je eens in je leven Beyoncé live aan het werk moet gezien hebben. Het is een beetje zoals the big five maar anders: Metallica, Iron Maiden, Gorillaz, Daft Punk & Beyoncé. Op het einde van de avond blijkt bovendien dat mijn gehoor beschadigd is door het continue geschreeuw naast me. Waar zat je Joke Schauvliege?!

 Who run the world? Bey.

Advertenties

Lijflinnen

Na enkele verwijten betreffende de lichtzinnige inhoud van deze blog (ja, ons mama heeft het internet én mijn blog ontdekt), wil ik het vandaag over een serieuze boeg smijten. Blijkbaar kan het niet alle dagen kermis zijn (dit vind ik een questioanble uitspraak want als je over Ledebergplein loopt zou je denken dat het wel iedere dag kermis is) dus daarom doe ik een poging om iets doordachter mijn blog-onderwerpen uit te kiezen. Na 26 jaar en x aantal jaar studeren moet dat wel lukken. *Kuch*

Dus: ondergoed! Ja, ik wil het vandaag hebben over ondergoed want het immense belang van deze luttele vierkante centimeters stof kan niet genoeg benadrukt worden.
Een slechtzittende onderbroek kan persoonlijk mijn dag verpesten. Je kent het wel; zo een exemplaar dat net niet goed genoeg aansluit zodat die met de minste beweging omhoog kruipt. Zo kan je een dag lang met een halve tanga ronddartelen en geloof me vrij, er bestaat GEEN elegante manier om dit op te lossen. Er zijn weinig zaken (dit is gelogen) die mijn humeur tot een absoluut ik-haat-de-wereld-zo-hard-dat-ik-mijn-medemens-lelijk-veel-zeer-doen-minpunt kan laten zakken, maar dit kan mij compleet over de rand duwen. Ik ben er trouwens nog steeds geweldig van overtuigd dat dit een schitterend plot zou zijn voor een aflevering Witse of Baantjer. Ik zie het al volledig voor me: iemand die een passionele wanhoopsdaad pleegt omdat hij/zij een slechtzittende onderbroek aan had. Het zou veruit de meest geloofwaardige aflevering ooit zijn.

Wat ook geen goed idee is, is om met een synthetische, kanten onderbroek te gaan sporten. Zeker als je de loopband op moet want dan wordt het huilen met de kraan open. Dit zou ik mijn ergste frenemie niet eens toewensen….alhoewel. Nooit gedacht dat een stukje stof mij zoveel ellende zou kunnen bezorgen. En dan zwijg ik nog van de net-niet-opgelopen-brandwonden.
In dat opzicht heb ik het ook niet goed begrepen op de string.  Als voorstander van de praktische onderbroek, versta ik dit concept gewoon niet. Visioenen van etterende schuurplekken schieten spontaan door mijn hoofd als ik dit stukje stof in de winkel zie hangen. Menige marketingafdelingen doen nochtans zo hun best om die kleurrijke veters als “sexy” en “dienstig” naar voor te schuiven. Maar ik vrees dat dit enkel van toepassing is op die ene procent wereldbevolking dat noch cellulitis, vet of een kont bezitten. Trouwens, erg gracieus kan ik een Whale Tail toch niet noemen. Ik classificeer dit alles mooi onder de noemer “Niet aan mij besteed”

Daarom kan ik alleen maar pleiten voor de ouwe getrouwe katoenen onderbroek. Boxer, brief, hipsters, zwart, regenboog of met eendjes: ooit zullen zij verantwoordelijk zijn voor de wereldvrede.
Dit stuk lijflinnen kampt trouwens met heel wat taboes: ze zijn blijkbaar zeer ‘seut’ want in meeste gevallen zijn ze niet gedecoreerd met pluimen, diamanten of LED-verlichting. Ok, een Sloggi schreeuwt nu niet direct ‘zintuig prikkelende lingerie’ maar het maakt wel dat je zorgeloos de dag door komt zonder je de nood voelt om je collega’s te verminken. Daarbij bieden ze een extra bescherming als je een losse rok draagt. Hence, nooit meer uw kont verbanden aan een doorbakken fietszadel of treinzetel op een hete zomerdag. Aangenaam is anders.

Daarom maak ik me graag sterk voor iedere katoenen onderbroek hier ter landde.

3v0lr1

In spe

Dus…wij zijn verloofd.
Na twee maanden rondzweven op een idoot grote roze wolk (en heel irritant tegen iedereen die het al-dan-niet wou horen “HEB JE MIJN RING AL GEZIEN” staan gillen) begint de realiteit zwaar in te zinken. Twee maand lang heb ik alle concrete, logische en prangende vragen zeer luchtig van me kunnen afschudden – “poeh een datum vastleggen, tijd zat jonges”, “poeh een planning, tijd zat jonges”, “poeh een feestzaal, schuren genoeg jonges”.
Maar nu is het besef er: dingen moeten geregeld worden om die trouw ietwat vlot te laten verlopen. Correctie, er gaat een shitload aan dingen geregeld moeten worden. En eerlijk, ik krijg het nu al een beetje benauwd. De compleet normale vraag “Wanneer is de trouw?”  zorgt er al voor dat ik hysterisch begin te ventileren. Laat staan dat ik al een idee heb over hoe de uitnodigen er zullen uitzien. Kleine noot: ik was al reeds vergeten dat er tout court uitnodigingen moeten verstuurd worden, een Facebook-Event is blijkbaar not done. Al lijkt het me beyond praktisch.
Maar hetgeen wat me vooral doet panikeren, is dat ik absoluut niet weet hoe ik aan zo’n planning moet beginnen.
Waar in godsnaam vind je een trouwkleed? En met ‘een trouwkleed’ bedoel ik niet een taffeta gedrocht dat eerst in een bad kristallen gedompeld werd om dan door een schuimpjesfabriek uitgekotst te worden. Nee, de verkrachte-Sissi-look die zo eigen is aan de collecties van Nicky Vankets is niet aan mij besteed. Maar waar vind ik in een kleed dat ietwat in mijn smaakpalet valt? Ik vermoed dat Mr. Lagerfeld geen Pro Bono werkt levert naast zijn uren.
Om dan maar te zwijgen over ‘het thema’. Een goede, reeds zeer getrouwde vriendin wist me te vertellen dat hedendaagse trouwerijen ‘een thema’ hebben. Wie in godsnaam heeft dit nu beslist?! Wie in godsnaam vond dit nu een oké idee?! Blijkbaar moet ik onder ‘het thema’ het volgende verstaan: Modern elegant, Royaal, Platteland chique, Tijdloos klassiek, etc. Kan iemand mij uitleggen wat Modern elegant wil betekenen?  Streeft men doorgaans niet naar wat elegantie als het op een trouwfeest aankomt? Allez, ik denk nu niet dat iemand belachelijk veel geld zou uitgeven aan een feest om het interieur van de lokale frituur te evenaren of er als een bezopen Britse erbij te lopen. Ik wil maar zeggen, er wordt toch altijd wel een beetje moeite gedaan.
Maar hetgeen wat mij momenteel het meeste stress bezorgt, is die verdomde gastenlijst. Als West-Vlaamse ben ik zwaar gedoemd, want de familiale druk is er. En het grootste dreigement wat ik nu al heb moeten horen is “wat zou mémé niet denken”. Mémé, als in mijn enigste grootmoeder en tronend matriarch van de familie. En ik kan u zeggen, mémé de matriarch ontgoochelen, wordt niet gedaan.
Ik heb me altijd sterk gemaakt dat ik mijn zin zal doen als het op mijn eigen trouw aankomt, maar dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Gelukkig heb ik nog een wederhelft waar ik alle schuld kan op afschuiven. Dat en het feit dat we nog een zaal hebben (hence geen concept en geen “thema”). Opties bij de vleet.

Gelukkig, maar écht gelukkig, heb ik een sloot getrouwde vriendinnen die heerlijk gestructureerd hun trouw hebben gepland. Nog nooit was ik zo dankbaar met een excell-lijst. Vooral omdat ik met driekwart van de inhoud, totaal geen rekening heb gehouden. Blijkbaar is meubilair op een feest behoorlijk handig.
Alle andere tips zijn meer dan welkom want ik zit nog met behoorlijk wat vragen als het op zalen en kledij aankomt.

De firma dankt u!

engaged-meme