Getest

Het zijn donkere, donkere, donkere tijden ten huize Vergauwe-Vassallo. Nuja, eerder ten huize Vergauwe dan Vassallo want Mijn Beste is behoorlijk in zijn nopjes. Dat WK, het kan me toch niet echt bekoren. (Nee, sorry ‘bekoren’ is het woord niet, vervang dat maar door ‘regelrechte haat’)
Als een wel geoliede Duitse machine, zit mijn Mijn Beste stipt om 18u klaar voor een marathon aan voetbal. Ook de matchen die om middernacht worden uitgezonden, worden steevast bekeken. Zijn liefde gaat diep, maar mijn bed voelt bitterkoud aan.
De kers op deze intrieste taart is het feit dat ik mijn televisie kwijt ben. Ik weet niet hoe andere lotgenoten dit oplossen, maar die dagelijkse televisionele bagger bekijkt zichzelf niet.

Ik heb me er bij neergelegd dat dit droef verhaal nog een aantal weken zal duren. Uit pure noodzaak ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe hobby. Dankzij zwaar wetenschappelijk onderzoek (dank u google) kon ik alles beperken tot deze shortlist: messen werpen, vervaardigen van Duct tape kunst, giraffen temmen en kleiduivenschieten. Al moet ik nu toegeven dat bepaalde activiteiten toch zeer specifieke problemen met zich mee brengen. Ik zo een vermoeden dat Pairi Daiza hun giraffen geen maanden kunnen missen. En een abonnement bij de spoeddienst zie ik ook niet echt zitten.

Gelukkig hadden de mensen bij UPR een veiliger voorstel: geheel vakkundig een Sodastream testen.
Ik ben zo iemand dat oprecht veel van haar huishoudtoestellen houd. Alles wat mijn leven makkelijker maakt, verdient een beetje liefde. Zo intrigeert het idee dat ik nooit meer met een pak frisdrank moet lopen zeulen, mij enorm.
Na een paar dagen geklooi en gefoefel met die Sodastream, ik kan oprecht zeggen dat ik vreselijk fan ben van het ding. Niet alleen is het bijzonder praktisch, het is vreselijk optioneel. Of je nu fruitsap, frisdrank of gewoon spuitwater verkiest, het is allemaal mogelijk.  Daarbij kan je zelf  bepalen hoe zoet je je drank maakt. Niet alle smaken zijn even sensationeel, maar de meeste sappen zijn een goed alternatief voor de klassieke frisdranken.
Wat ik ten zeerste kan appreciëren, zijn de STEVIA limonades en light sappen. Zo kan je toch iets fris drinken zonder je BMI te decimeren of je keel dicht te plamuren met suiker.

Graag had ik nog iets willen zeggen over de kost, maar dat kan ik eigenlijk nog niet echt inschatten. De kost per sap-flacon valt behoorlijk goed mee maar de gas cilinders zijn wat prijzig. Als frequente gebruikers is het even afwachten hoelang die cilinders zullen meegaan.

Afsluiten doen we uiteraard met een fijne tip: The recipe book. Het redmiddel voor iedere ziel die wat creativiteit mist.  Mijn aanrader zijn alle recepten met alcohol. Cheers.

SodaStream-vintage

Advertenties

This is your captain speaking

Ik ben een laatbloeier. Het heeft zo’n 20 jaar geduurd vooraleer ik het interieur van een vliegtuig heb mogen bewonderen.
Als lid van een extensief gezin – 4 kinderen, een kleine kinderboerderij en 2 goedgelovige ouders- waren vliegreizen nooit een optie. Ieder jaar propte mijn moeder vakkundig ons klein huishouden in een te krappe auto en trokken we richting Frankrijk. Persoonlijk noem ik een 12-uur lange, aircoloze autorit met vier vreselijk boze pubers geen “vakantie”, maar mijn vader blijft volhouden dat het de mooiste tijd van zijn leven was. De man verdient een Nobelprijs.

Ondertussen weet ik hoe Brussel Airport eruit ziet. Niet dat ik maandelijks van de ene internationale hotspot naar de andere sjees (was ik maar fabuleuze Tiany) maar toch genoeg om bij iedere trip “DIT IS ZOOOOOOOOOO AVONTUURLIJK” te gillen. Dat tot grote ergernis van zeer gegeneerde reispartner.

Ook al is mijn vliegreiservaring beperkt, het een en ander is mij toch al opgevallen: ver reizen of niet, enkele al-dan-niet-zo-charmante reisclichés tref je altijd aan tijdens je vliegtrip. In vele gevallen merk je ze niet direct op. Zoals een wel geadapteerde orakeldolfijn begeven ze zich zeer onopvallend door het woelige tumult van de reizende massa. Ze bekennen pas kleur als ze zich in nood wannen.
Nu, tot ons groot geluk lag het computersysteem van Malta Airport plat toen we terugreisden naar België. Inchecken was zo goed als onmogelijk dus tijd zat om onze rondtrekkende medemens van dichtbij te observeren. Apocalyptische taferelen, massahysterie en enkele kleurrijke reisclichés die zich niet meer konden verstoppen:

1. De azijnpisser

Niets is nooit goed, alles gaat eraan en eigenlijk -als ze eerlijk zijn- gaan ze niet zo graag op reis. Heel trouw boeken ze elk jaar een all-in vakantie via een gekende touroperator. Zo wordt het risico/avontuur tot een minimum beperkt en hebben ze standaard iemand om tegen te zagen.

2. Alleenstaande ouder + demonisch kind

Ze zien eruit alsof ze weken psychologische terreur hebben moeten ondergaan (wat waarschijnlijk ook zo is). Het bijhorende kind is veelal bezeten door des duivel en maakt er een sport van om het hele vliegtuig bijeen te krijsen. Als je pech hebt, zit dat demonisch stukje DNA één zetel achter je. Niets is veilig, zeker uw stoel. Dat. Een. Hele. Vlucht. Lang.

3. De heetgebakken jetsetter

Dat zijn diezelfde losgeslagen idioten die voorbij razen in het verkeer om dan uiteindelijk samen jou aan het rood licht moet wachten. Iemand gaat ze toch het forenzen-met-een-vliegtuig-principe eens moeten uitleggen. Of je nu eerst staat bij de check-in of zakkencontrole, het vliegtuig zal noohoooit vroeger vertrekken. Het is dan ook altijd een beetje verbaasd gapen naar die ene driftkikker die trots enkele plaatsen voorbij steekt. Het moet een kick zijn, me dunkt.

4. Complottheorie Cathy

Nu, je moet weten dat donkerhuidige mannen met baarden geen uitzondering zijn in Malta. Het is eerder een norm want alle mannen lopen daar sinds half maart te bakken in de zon. Het was dan ook hard lachen toen een bezorgde medepassagier meldde aan de steward dat ze een ‘verdachte, getinte man met baard’ had zien lopen in de luchthaven. Ze vond het niet toevallig dat het gehele computernetwerk van Air Malta zomaar plat lag.
Ik wou fijntjes antwoorden dat ik een verdachte rugzak had zien staan (want ondertussen stonden die allemaal op de tarmac), maar dat mocht niet van Mijn Beste. Want niet iedereen begrijpt mijn mopjes. En hij wou naar huis.

5. Smooth operator

Die ene dame/heer (ja want ik discrimineer niet) dat net iets té hands on is met het personeel.

6. De instant vakantieganger

Die enkeling dat net niet in zwemshort het vliegtuig op stapt. Die enkeling dat net iets te pro-actief en overenthousiast optreedt in nood-situaties. De enkeling dat iedere passagier bij naam kent vooraleer het vliegtuig landt. Die enkeling die beter reisgids/-entertainer was geworden.

Ik pleit schuldig

slide_269055_1867749_free