Niet OK

Niet Oké

  • Weet je, dan win je als pendelaar eens het groot lot: voor eens hoef je je niet kapot te lopen om je trein te halen en mag je van een vriendelijk lachende conducteur je welgevormde derrière in eerste klas placeren. Eerste klas, dé exuberante reisstijl van de rijken der aarde. De Kardashians reizen wellicht in eenzelfde luxe. Ongetwijfeld.
    Maar net toen mijn wildste droom werkelijk begon te worden, kwam het abrupt tot een diep droef einde: een medereiziger wist me te vertellen dat er geen champagne werd geserveerd in eerste klas. Ik ga eerlijk zijn, ik was niet ontgoocheld maar ik was eerder een beetje boos. Sterker nog, ik voelde me een beetje gepakt.
    Verdere stappen zijn ondertussen ondernomen: de NMBS kan een zeer misnoegde brief van mij verwachten. En met geluk zal Dag Allemaal mijn triest verhaal publiceren. Fingers crossed.
  • Ieeeeeedere dag thuiskomen en ieeeeeeeedere keer ‘En wat heb je vandaag gepoetst? Servies? Een bloempot? Seksueel getinte parafernalia?’ moeten aanhoren.
  • Ieeeeeedere dag thuiskomen en ieeeeeeeedere keer ‘En, heb je al de zilveren kogels gevonden? Die vampierenopstand kan iedere dag gebeuren hoor’ moeten aanhoren. Misschien toch maar eens nadenken om dat televisieabonnement te annuleren.
  • Het is fysiek onmogelijk om op een gestructureerde, zinnige wijze mijn koffer te maken. Of ik nu de plas oversteek of gewoon een weekend in Parijs spendeer, het is altijd moord en brand schreeuwen omdat ik mijn valies moet pakken. En iedere keer ga ik door hetzelfde verwerkingsproces. Ondertussen beter gekend als: de 7 stappen van complete krankzinnigheid.
    1. Ontkenning: “Poeh mijn valies op tijd maken, neee hooor, tijd zat jong”
    2. Verontwaardiging: “HOEZO WE VERTREKKEN MORGEN OP REIS?!”
    3. Hysterie: “Wat moet er in godsnaam mee?!”
    4. Emotionele impasse: wat lopen huilen.
    5. Paniek: Zowat iedere contact in mijn telefoonboek afbellen om toch wat info in te winnen “Hoezo jij zou geen 5 paar shorts meenemen mocht jij aar Lapland vertrekken?!”
    6. Emotionele impasse: nog wat huilen.
    7. Probleemoplossend te werk gaan: mijn integrale kast in mijn bagage proppen.
    KLAAR. Tijd voor een wijntje.
  • Met het risico om terug met de dood bedreigd te worden: instagramaccount die bestaan uit enkel wat #selfies. Ze maken me niet allen bang, ik vertrouw ze ook voor geen haar. Zeker die van Kim Kardashian. Hallo slapeloze nachten.
  • Er bestaat niet zoiets als ‘we gaan vlug even langs IKEA, binnen en buiten in 10 minuten’. Het is een valstrik. Wat psychologisch 10 minuten lijkt, is eigenlijk een halve dag van je leven. Het absolute minimum is 2u jongens.
    Er bestaat niet zoiets als ‘ah maar ik heb niets nodig, ik zal echt niets kopen’. LEUGENS, je komt IKEA niet buiten zonder langs de kassa te passeren. Want alles kost maar ‘nen euro’.
    En dan bestaat er zeker niet zoiets als ‘eten in Ikea, nee nee we hebben nog vanalles thuis’. Ik daag u uit om langs de soft-ice machine te lopen zonder een hoorntje te kopen.
    En uiteindelijk kan je alleen maar boos zijn op je zwakke zelf. Damn you IKEA, damn you.
  • Jarenlang heb ik voor sinterklaas dé Barbie droomboot gevraagd. Je weet wel, dat waan-zinnig roze cruiseschip mét zwembad én bijhorende cocktailglazen. Zo kon je met een gek rietje verschillende kleurrijke drankjes drinken, net zoals Barbie. Heerlijk.
    Na jaren heel voorzichtig prentjes uitknippen, heb ik teleurgesteld moeten concluderen dat de boot nooit zou komen. Net zoals de Sint zelf, want dat bleek mijn moeder te zijn. U leest het goed, mijn vertrouwen was gebroken.
    Nu heeft ons moeder doodleuk laten weten dat ze mijn alom geroemde Spice Girls documentatiemap heeft weggesmeten. Zomaar.
    Ik heb fijntjes laten weten dat ik haar uitnodiging voor de trouw nog eens moet herbekijken. Dit vergeef ik haar waarschijnlijk nooit.

Candidly-Nicole-3-02

Standaard
Wijverij

Zo zijn we niet getrouwd

Confrontatie is nooit makkelijk, zeker niet als het betrekking heeft op je persoonlijkheid. Meestal probeer ik het te vermijden (als in: doorspoelen met een alcoholische geneugte), maar deze week kon ik er niet om heen. Ik heb lang in de illusie geleefd dat ik mezelf door en door ken. Zo ben ik zesentwintig jaar lang van mening geweest dat ik een absoluut geduldig persoon ben. Iemand dat zijn hoofd niet verliest in een onmogelijk situatie en een behoorlijke dosis stress aankan. Dat was buiten vorige week gerekend want ik ben mijn spreekwoordelijke ‘shit’ compleet verloren in het administratief centrum van Stad Gent. Mijn geduld kan blijkbaar veel aan, maar inefficiëntie hoort daar niet bij.

Ik hou oprecht veel van Gent, een stad gevuld met historische pracht en studentikoze obsceniteiten. Maar het zal me leren, willen trouwen met een Maltese inboorling. Malta, een land dat deel uitmaakt van de Europese Unie en onder geen beding (of dat hoop/denk ik toch) terrorisme steunt of massavernietigingswapens vervaardigd. Het gaat hier niet over een stil verdoken etnische stam met obscure ambities. Daarbij is Mijn Beste sinds 2004 officieel Belg. Je weet wel, met een officieel paspoort enzo.
In dat opzicht, was ik (naieve ik) van mening dat een trouwdatum vastleggen, niet de grootste moeite ging zijn. Color me wrong.

Trouwen is in mijn geval een nieuwe levenservaring. Ik heb dus geen idee wat er moet gebeuren of wat er te wachten staat. Ik had ergens gehoopt dat de stadsdiensten mij vooruit gingen helpen, maar die hoop bleek tevergeefs. Uitleg vragen of een ‘waarom’ vraag stellen, veroorzaakte enkel massahysterie en paniek. Ik heb eigenhandig Pandora’s doos geopend.
Vol goede moed heb ik twee maand lang lopen dolen in de Belgische bureaucratie. Met meeste Oost-Vlaamse ambtenaren heb ik ondertussen een zeer intieme band. Maar na maanden bellen, pleiten en vakkundige stalkgedrag, ben ik uiteindelijk mentaal en fysiek gebroken bij de dienst Nationaliteit. Ik stond op het punt om huilend “IK KAN DIT NIET MEER AAN IK VERHUIS NAAR TIMBOEKTOE” te gillen en mezelf op zeer dramatisch wijze tegen de grond te werpen, maar dat was buiten Katie gerekend. Diep onder de indruk van mijn smart, heeft heldin Katie even de tijd genomen om mij alles mooi uit te leggen. Samen konden we concluderen dat alles eigenlijk geregeld was en we gerust volgend jaar kunnen trouwen.

Een ding weet ik zeker: Katie en de beste mensen van vertaalbureau Bluelines krijgen volgend jaar van mij een hele schone fruitmand.

tumblr_mp0mow3b8y1r8269to1_500

 

 

 

Standaard
Nonsens, Wijverij

Materiële behoefte

“Dus euh, Astrid, wat zijn zo je materiële verlangens?” klonk het zondag tussen twee koffies en wat wijntjes door. Dit, is wat wij Meiden van de Kunst ‘subtiliteit’ noemen. Of toch een poging tot. Want zoals de kalender het mooi aangeeft, naderen we het einde van juli. En dat impliceert dat augustus voor de deur staat. Voor velen heeft de maand augustus geen tot weinig betekenis, het staat hooguit synoniem voor “herexamens”.  Maar in mijn ogen is augustus de mooiste maand van het jaar want het is het mijn verjaardagsmaand.

Het is alom geweten dat ik mijn verjaardag behoooorlijk belangrijk vind. Met de nodige poeha wordt deze dag ook altijd luid, duidelijk en zeer obsceen aangekondigd. Daarbij is ook alom geweten dat ik het niet zo begrepen heb op de nieuwe hobby van Mijn Beste. De sfeer was dan ook maar koeltjes toen hij mij kwam melden dat hij op 21 augustus waarschijnlijk niet thuis zal zijn want Lokeren speelt op verplaatsing. Nee sorry, “koeltjes” is eigenlijk geen realistische omschrijving van de situatie, “WO III” dekt de lading beter. Na een uur van dit…

index…dit…index2… en dit…images2

zijn we toch tot de conclusie gekomen dat het misschien allemaal niet zo erg is. In augustus begin ik toch mijn nieuwe job en de dag zelf moet ik toch gaan werken.
Eens de meeste hysterie en irrationaliteit gepasseerd was, heb ik dan toch mooi beslist om alles te verplaatsen naar het weekend ervoor, niet toevallig het weekend van de Gentse Patersholfeesten. Dat wordt klein Gent terroriseren met mijn verjaardagsperikelen.

Nu rest enkel nog de prangende vraag betreffende mijn materiële noden. Om hij iedereen wat makkelijk te maken (en vooral Mijn Beste want ik heb ondertussen een hééééél schone cadeau verdiend) hebben alles mooi in een lijstje gesorteerd. Ja hoor, empathie is me niet onbekend.

 

 

Standaard
Nonsens

Dansen Dansen

Verschillende diepgravende onderzoeken (ja ook ik lees de Flair)  hebben uitgewezen dat vrijgezel-zijn in deze moderne tijd, toch geen sinecure is. Zeker als je al een eindje op je uppie door het leven huppelt. Die bezorgde blikken van je ouders worden bezorgder, die idiote opmerkingen van kennissen (“kies er gewoon één” – ja want zo werkt het) worden soms heel erg idioot en die flauwe moppen van Nonkel Jos, worden flauwer. En fouter.
Het komt er eigenlijk op neer dat je net niet met een lepra-bel je aanwezigheid moet aankondigen.

Nu, vrijgezel zijn tijdens de Gentse Feesten is toch een ander paar mouwen. Ik weet niet wat het precies is, maar de combinatie van losbandige muziek, brandend weer en de belofte van sloten alcohol brengt het vreemdste in een mens naar boven. Soit, het brengt gewoon de meest exuberante figuren naar buiten. Ik heb er gelukkig geen last van want recentelijk is gebleken dat die verlovingsring van mij magische krachten bezit: het beschermt me tegen allerlei soorten nonsens en excentrieke personen.
Maar ieder jaar zie ik mijn vriendinnen weer ten prooi vallen aan de meest uitgesproken stervelingen die onze maatschappij te bieden heeft. Ondanks de parels van vorig jaar, blijkt deze editie van de Gentse Feesten een absolute topper te zijn.

Wat mij vooral is opgevallen, zijn de openingszinnen. Ik heb een klein vermoeden dat P-magazine een grote enquete heeft gepubliceerd met de nieuwste voltreffers want iedere vrijgezellen man is er blijkbaar van overtuigd dat een compliment betreffende een accessoire de ultieme ijsbreker is. Oorbellen, sjaals, schoenen, … alles is ondertussen de revue gepasseerd en blijkbaar zijn ze allemaal ge-wel-dig mooi.
Een andere openingszin-trend heeft dan weer betrekking op onze voeding. Het is duidelijk dat de belg een echte bourgondiër is en dat weet hij te betrekken in iedere situatie. De mooiste opener van dit jaar is de uitspraak “Mayonaise?” die gevolg werd door een zeer indringende blik en zure walm van drank. Uiterst origineel en doordacht want iedereen lust wel mayonaise.

De feesten zorgen altijd voor een grote influx van individuen die niet woonachtig zijn te Gent. Tien dagen lang passeert klein Vlaanderen voor je neus en dat is geweldig fijn want zo leer je weer iets anders kennen. Maar sommige ontmoetingen zijn eerder een grote beproeving voor het geduld. Bv. Casus 1

Enthousiaste jongeman
leeftijd: 29 jaar
consummatie: 1 pintje

(na een niet zo vlotte openingszin start hij bij vriendin 1)  “Wat doe jij?” – “Ik werk in een museum” – “als gids dan” – “Nee” – “ah dan stof jij dingen af” – “Nee”

(keert zich naar vriendin 2) “En jij?” – “Ik ben illustratrice…ik teken vooral kinderboeken” – “Ah gelijk nijntje, zo wat tekenen op karton en dan heb je een boekje. Jij hebt dan veel vrije tijd en schept veel geld” – “NEEN”

Het is een klein stukje van een heel pijnlijke situatie maar naar mijn menig toont het mooi aan dat sommige Vlamingen nog steeds “het internet” niet ontdekt hebben. Of de krant. Of de televisie. Of gelijk welk informatiekanaal. Wereldvreemd is het woord.

Wat ook vaak voor een ongemakkelijke situatie zorgt, is wanneer een groep mannen beslist om hun laatste vrijgezellen vriend aan een lief te helpen. Dat op de Gentse Feesten en dan kiezen ze jou eruit als welwillend slachtoffer. De vrijgezel in kwestie zie je vaak niet (want die is zich uit schaamte aan het verschuilen) maar zijn vrienden compenseren het gemis ruim door middel van een lofzang. En wanneer het bejubeld eufemisme “Maar het is een goede jongen” valt, weet je dat het tijd is om te lopen. Alles wat na die zin volgt, is sowieso miserie.

Afronden doe ik graag met een conclusie: een valse identiteit is geen overbodige luxe om een Gentse Feesten zorgeloos door te komen.

 

All-The-Single-Ladies_o_107702

 

 

 

 

 

Standaard
Musical Mondays, Nonsens

Ik heb een heel zwaar leven

Mijn wasmachine heeft de doodssnik geven. Zo net voor we op reis vertrokken. En na 30 buitenzinnige telefoontjes naar een obscure helpdesk, wisten ze me te vertellen dat ze pas volgende week de boel komen herstellen. Hoogst traumatiserend.

Gelukkig is er toch één iemand die me hard verstaat.

 

Standaard
Out and about

La dolce vita

De Blandijnberg ligt er zo goed als verlaten bij, het stad begint lichtje naar de Gentse Feesten (aka kots, urine en plantaardige drugs) te ruiken en menig puber heeft zijn gruwelijke legging ingeruild voor een paar shorts. Het is zomer mensen.
Nuja, de term ‘zomer’ gebruiken hier in België, blijft behoorlijk risqué. De kans dat we een goddeloze hagelstorm op ons dak krijgen, blijft realistisch. Daarom trekken wij een dikke week naar Italië. In navolging van de Romeinse perversie, wordt het een week lang op zeer decadente manier leven en overleven. U leest het goed, dat wordt geheel verantwoord aperitieven om 14u ‘s middags. Tchin Tchin.

Maar reizen brengt toch altijd wat onnodige stress en perikelen met zich mee. Stress en perikelen die makkelijk te ontwijken zijn door een goede organisatie en wat doordacht plannen. Maar zo zijn we niet. Dus trekken we altijd in een waas van hysterie richting buitenland.
De pijnpunten variëren naargelang de reisplannen, maar enkele topic zijn ondertussen toch een vaste waarde geworden.

Zoals: onze planten. Correctie, het laatste beetje groen dat moedig voor zijn leven blijft vechten.
Ondanks mijn West-Vlaamse afkomst, heb ik absoluut geen voeling met de natuur. Ik ben er heilig van overtuigd dat het nooit genoeg regent (ja want het regent nooohoooit in België), dus verdrink ik mijn eigen planten meestal in grote volumes water. Het is geen opzet, het is echt uit liefde en bezorgdheid. Het ongeloof is dan ook vreselijk groot eens ik merk dat een zoveelste plant  aan een stille dood sterft.
Ondertussen staat ons huis vol ven cactussen en vrouwentongen, want Mijn Beste vond het onnodig om nog geld uit te geven aan exotische planten. Sterven doen ze toch.
Keer op keer is het paniek voor we vertrekken; wie zal de planten verzorgen?! Niet dat eigenlijk water nodig hebben maar gelukkig hebben we twee heerlijke, flexibele buurvrouwen.

Een ander iets, is de was. Moest het van Mijn Beste afhangen, dan heb je eigenlijk drie paar onderbroeken en één zwemshort nodig om een week Italië te overleven. Wat mij betreft: net iets anders. Ik ben graag voorbereid op eender wat voor een scenario: tyfoon, apocalyps of zandstorm. Dat betekent dus dat mijn kleerkast integraal mee verhuist. Hence: de was moet erdoor.
Weken voor vertrek heb ik mijn wasprogramma klaar;  net als een Zwitsers zakhorloge werk ik alle wasjes punctueel en minutieus af. Een lege wasmand dat netjes in de badkamer staat te prijken, maakt me dan ook bijzonder gelukkig.
Het is dan ook vuur spuien als Mijn Beste de dag van vertrek meldt dat zijn broek ab-so-luut gewassen moeten worden want die moet ab-so-luut mee op reis. Het zal toch ooit eens uitmonden in een passionele moord, mark my words.

 

 

Standaard
Bakken met Sstrid

Getest

Het zijn donkere, donkere, donkere tijden ten huize Vergauwe-Vassallo. Nuja, eerder ten huize Vergauwe dan Vassallo want Mijn Beste is behoorlijk in zijn nopjes. Dat WK, het kan me toch niet echt bekoren. (Nee, sorry ‘bekoren’ is het woord niet, vervang dat maar door ‘regelrechte haat’)
Als een wel geoliede Duitse machine, zit mijn Mijn Beste stipt om 18u klaar voor een marathon aan voetbal. Ook de matchen die om middernacht worden uitgezonden, worden steevast bekeken. Zijn liefde gaat diep, maar mijn bed voelt bitterkoud aan.
De kers op deze intrieste taart is het feit dat ik mijn televisie kwijt ben. Ik weet niet hoe andere lotgenoten dit oplossen, maar die dagelijkse televisionele bagger bekijkt zichzelf niet.

Ik heb me er bij neergelegd dat dit droef verhaal nog een aantal weken zal duren. Uit pure noodzaak ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe hobby. Dankzij zwaar wetenschappelijk onderzoek (dank u google) kon ik alles beperken tot deze shortlist: messen werpen, vervaardigen van Duct tape kunst, giraffen temmen en kleiduivenschieten. Al moet ik nu toegeven dat bepaalde activiteiten toch zeer specifieke problemen met zich mee brengen. Ik zo een vermoeden dat Pairi Daiza hun giraffen geen maanden kunnen missen. En een abonnement bij de spoeddienst zie ik ook niet echt zitten.

Gelukkig hadden de mensen bij UPR een veiliger voorstel: geheel vakkundig een Sodastream testen.
Ik ben zo iemand dat oprecht veel van haar huishoudtoestellen houd. Alles wat mijn leven makkelijker maakt, verdient een beetje liefde. Zo intrigeert het idee dat ik nooit meer met een pak frisdrank moet lopen zeulen, mij enorm.
Na een paar dagen geklooi en gefoefel met die Sodastream, ik kan oprecht zeggen dat ik vreselijk fan ben van het ding. Niet alleen is het bijzonder praktisch, het is vreselijk optioneel. Of je nu fruitsap, frisdrank of gewoon spuitwater verkiest, het is allemaal mogelijk.  Daarbij kan je zelf  bepalen hoe zoet je je drank maakt. Niet alle smaken zijn even sensationeel, maar de meeste sappen zijn een goed alternatief voor de klassieke frisdranken.
Wat ik ten zeerste kan appreciëren, zijn de STEVIA limonades en light sappen. Zo kan je toch iets fris drinken zonder je BMI te decimeren of je keel dicht te plamuren met suiker.

Graag had ik nog iets willen zeggen over de kost, maar dat kan ik eigenlijk nog niet echt inschatten. De kost per sap-flacon valt behoorlijk goed mee maar de gas cilinders zijn wat prijzig. Als frequente gebruikers is het even afwachten hoelang die cilinders zullen meegaan.

Afsluiten doen we uiteraard met een fijne tip: The recipe book. Het redmiddel voor iedere ziel die wat creativiteit mist.  Mijn aanrader zijn alle recepten met alcohol. Cheers.

SodaStream-vintage

Standaard