Nonsens

Vlaamse klassieker

Al sinds mijn kindertijd koester ik een diep gegronde haat ten opzichte van mijn fiets. Niet alleen mijn fiets, maar eigenlijk veracht ik alle fietsgerelateerd zaken. Mij leren fietsen was dan ook dé grootste uitdaging die mijn vader heeft moeten ondergaan. Als nuchtere vijfjarige koesterde ik al een gezond wantrouwen ten opzichte van dat stalen ros: én je evenwicht moeten bewaren én moeten bewegen in één activiteit leek mij noch nuttig noch aantrekkelijk.
Echt goed fietsen kan ik dus nog steeds niet, dus safe to say dat ik nog steeds een gevaar ben als ik de baan op ga met mijn niet-zo-trouwe-tweewieler. Alvast mijn excuses aan alle weggebruikers.

Hoe of wanneer deze haat precies ontstaan is, weet ik niet echt. Het is er  altijd al geweest. Een beetje zoals het wantrouwen van mijn wijlen grootmoeder tegenover alle Duitsers, maar anders. (want mijn redeloze nonsens valt niet te vergelijken met WO II,  excuses bomma)
Ik geloof ook dat niet één evenement mijn vurig misnoegen voedt, nee, de oorzaak van mijn irrationele afgunst kan je terugvinden in verschillen zaken en aspecten:

  • Zo ben ik waarschijnlijk het enigste wezen op aarde dat geen hand-oog-voet-derestvanhetlichaam-coordinatie bezit. Persoonlijk zie ik mezelf als een medisch wonder.
  • Ik neem het niet zo nauw met bepaalde verkeersborden en bijhorende regels. Het veelvuldig aangereden worden, tegen de grond gaan en in levensgevaar lopen zijn situaties die het fietsgedrag niet echt stimuleren.
  • Ik haat lichaamsbeweging. Ik haat heuvels. En ik haat de combinatie lichaamsbeweging & heuvels. En deze combinatie kom je wel eens tegen als je gaat fietsen.
  • Ik heb mijn broers eens te veel een bot zien breken omdat ze vallen tijdens het fietsen. Om dan maar te zwijgen van de keren dat ze in een gracht beland zijn. I don’t do pain nor shame.
  • Ik kom uit het zéér klein, zéér stil en zéér ruraal West-Vlaams dorp Koolskamp. Nee niet Oostkamp, maar Koolskamp, Google dat maar eens.
    Koolskamp is iets speciaal: het is een dorp zonder enige verbinding naar de buitenwereld, het bezit meer varkens dan inwoners en de afkorting KKK (Koolskampse kunstkring) wordt zonder gêne op de gevels geplamuurd.
    Koolskamp heeft eveneens zijn eigen wielerklassieker: Koolskamp Koers. In mijn ogen is het gewoon een excuus voor crimineel gedrag op en naast het parcours.
    Daarbij is Koolskamp zodanig gelokaliseerd zodat iedere Vlaemsche wielerwedstrijd er altijd passeert. Zo word je als inwoner ettelijke weekends lang gegijzeld in je eigen dorp. Eveneens word je fysiek verplicht om de koers van dichtbij te volgen. Het schrille ‘Rodaniaaaaaaaa’-gekrijs doet me nog steeds zeer angstvallig ineenkrimpen.

Persoonlijk vind ik het niet zo vreemd dat ik alle wielerklassiekers verafschuw. Dat tot grote spijt van Mijn Beste en zijn liefde voor deze oerdegelijke Vlaemsche sport. Maar eerlijk, ik begrijp het hele gedoe er rond ook niet. Ik begrijp het gewoon niet. Punt.
Als iedere ploeg een ‘top-man-fietser-favoriet’ heeft en de laatste kilometers de belangrijkste zijn, laat dan gewoon één iemand per ploeg de laatste 20 kilometers fietsen. Lijkt jullie dat geen ge-wel-dig alternatief?  Nee? Al was het maar om die koersnonsens tot een minimum te herleiden. Puik idee als je het mij vraagt.

Ik kan goed begrijpen dat menig fietsliefhebber mij nu heel wat onheil kan toewensen, maar ik zou het appreciëren moesten de dreigbrieven naar mijn mailadres gericht worden en niet naar mijn thuisadres. Veel dank.

internet-memes-hold-an-umbrella-they-said

 

Standaard
Gekiekt

Lost images of instagram

Standaard
Blog, Technoshizzle

Girl Geek

Het zou behoorlijk onverantwoord zijn om mezelf een Girl Geek te noemen. Zeker omdat ik altijd zeer hysterisch moord-en-bloed schreeuw als het internet uitvalt of mijn laptop niet direct opstart. Een rationeel persoon moet er me altijd even op wijzen dat een platte batterij of simpelweg de stekker in het stopcontact steken veel kan oplossen.

Dit gezegd zijn moet ik toch hard bekennen dat ik absoluut niet meer kan leven zonder mijn smartphone. En dat is eigenlijk een understatement.
Moest ik ooit op klaarlichte dag overvallen en verplicht worden om een keuze te maken tussen ‘scheiden van mijn Iphone’ of ‘scheiden van mijn Chanel handtas’, dan zou ik absoluut voor het laatste kiezen. Ja, ik weet het, dit is een zeer ongeloofwaardige en extreme uitspraak. Eerlijkheid gebied me dan ook te zeggen dat mijn Chanel tas een nepperd is. Een zeer uitmuntende namaak weliswaar, maar toch een fake exemplaar. Moest ik ooit een echte 2.55 bezitten dan zou ik er waarschijnlijk nooit mee buitenkomen. Tenzij onder zware politiebegeleiding.

Soit, mijn Iphone is dus mijn alles. Het staat me toe om op gelijk welk moment/tijdstip mijn trouwerij-pinerestboard aan te vullen en het zorgt ervoor dat mijn leven net iets minder chaotisch (wat niet evident is) verloopt. Enkele apps zijn dan ook compleet onmisbaar geworden.

Het weer
Niet met Frank of Sabine, maar gewoon die app op je smartphone. Het is een standaard applicatie, maar tenhuize Vergauwe-Vassallo staat die ook gekend als de wat-trek-ik-vandaag-aan-app. Gedaan met uren staan twijfelen voor de spiegel: als de app aangeeft dat het zal regenen, dan pluk ik netjes mijn jeans uit de kast. Let wel het is geen mirakel-machine, dus die outfit voor dat ene fabuleus evenement zal je toch zelf moeten uitkiezen. Ik onderstreep: extatisch staan schreeuwen naar je smartphone zal de situatie niet vlotter doen verlopen.

Appie
Koken is niet NIET aan mij besteed. Boodschappen doen eigenlijk ook niet want ik heb ondertussen eens te veel voor semi lege frigo gestaan. Appie van Albert Heijn is op zo’n moment mijn absolute redding. Niet alleen heeft het een belachelijk uitgebreide multi-culti kookboek, je kan ook recepten zoeken op basis van de inhoud van je frigo. Hartje Hartje Hartje.

IconPopQuiz
Dit is een echte aanrader voor alle pendelaars die wel wat tijd (want ja die trein naar Brussel durft al eens geannuleerd te worden) te doden hebben. Een zwak hebben voor alledaagse popcultuur  is een pluspunt maar zeker geen must. Pendelpret gegarandeerd en zo riskeer je geen gevangenisstraf omdat je het stationspersoneel uit pure frustratie hebt afgeranseld.

Emoji
Speciaal voor de mensen die iets té nonchalant zijn op gebied van spelling en grammatica *kuch*. Emoji heeft praktisch voor iedere gedachte/gevoelens/situatie wel een icoontje. Gênante typo’s worden tot een minimum herleid.

VSCOcam
Een foto nemen dat niet compleet scheef gekaderd staat, is bij mij al een serieuze uitdaging. Laat staan dat ik een idee heb van wat fotografische termen zoals ‘licht’, ‘sluitertijd’ of ‘lens’ betekenen. Een serieuze fotograaf zal ik mezelf noooohooooooit kunnen noemen.
Maar met VSCOcam kan ik op zijn minst doen alsof ik iets van af weet. Niet alleen kan je leutige artyfartsy filters over je foto’s plakken maar met de toolbox werk je alle imperfecties feilloos weg. Très fancy, très hipster.

Spotify
Ik meen het, betaal gewoon die 10 euro per maand en je kan zonder enige limiet onverantwoorde muziek op je smartphone zetten. De spotify is eigenlijk de enige reden waarom ik het sporten overleef. Afzien doe ik graag in stijl en met mijn Gurlz: Bey, Rihanna, Katy en Britney that is.

NMBS/ De Lijn
Dat het soms faliekant fout loopt met de dienstregeling van deze twee vervoersmaatschappijen, hoeft niet meer herhaalt te worden. Maar ironisch genoeg werken hun applicaties vlekkeloos. Gestrand in een obscuur drop diep in de Vlaamse Ardennen? Geen probleem De Lijn app weet u direct te zeggen waar en hoe snel je er weg kan. Staat je zus op bevallen maar woont deze in een andere grootstad? Geen probleem, De NMBS applicatie laat je weten welke trein je moet nemen. Daarbij zijn de apps uiterst gebruiksvriendelijk en geven eventuele vertraging voortijdig aan. Ik weet het, de wereld gaat eraan.

HeyHeyPix
0.89 euro voor een applicatie die je foto’s in een klein streetart-kunstwerkje omtovert, dat is gewoon een batje (voor de non-West-Vlaming: koopje). We gaan hier niet zitten zeveren, het is gewoon de beste app ooit. Ik stel dan ook voor dat iedereen deze app netjes op zijn phone/tablet installeert. HeyHeyApps dankt u.

 

Technology_b26dd4_3010168

Standaard
Nonsens, Uncategorized, Wijverij

Venus & Mars

Ik heb al een paar keer lopen jodelen dat het behoorlijk straf is dat ik ondertussen twee jaar samenwoon met Mijn Beste Mijn Verloofde (dit gaat noooooit oude worden) en dat we elkaar nog steeds bijzonder graag zien. Dit zal waarschijnlijk niet voor iedereen gelden, maar ik vind samenwonen met een jongen -meer bepaald uw lief- niet zo evident. Het is zeker geen privacy probleem want dedie hier heeft 18 jaar non-stop samengeleefd met één vader, twee broers, twee honden, een occasionele kat, één zus en één moeder. Privacy is namelijk het grootse en schaarste luxegoed binnen een gezin van zes. Ik heb het pas leren kennen toen ik voltijds aan mijn kotleven begon, een zeer vreemde maar gelukzalige ervaring. Sindsdien heb ik ook pertinent geweigerd om dan ook met één iemand samen te wonen.

Het ding is: jongens zijn vreemd. Ik begrijp het gewoon niet; het houdt geen steek hoe ze denken en handelen maar ze zijn zo hard overtuigd van hun gelijk. Vaak betrap ik mezelf erop dat ik sta te staren naar Mijn Beste en denk “Maar wat doe die nu?!”
Ik heb geen idee hoe het bij jullie zit maar een natte handdoek ophangen blijft hier een ware uitdaging. Je moet weten dat wij hier twee hééél mooie, functionele handdoekenrekken hebben in onze badkamer. Twee rekjes die vakkundig (en met veel show) door Mijn Beste en zijn vader aan de muur zijn gemonteerd. Desondanks dat wij twee hééél mooie handdoekenrekken hebben, belandt die natte handdoek nog steeds op een hoopje op de vloer. Want ja, die twee stappen naar het rek zijn onoverkomelijk. KNETTERGEK, ik word er gewoon knettergek van. Zeker als de volgende ochtend de verbijsterde uitspraak “Hoe?! Maar die handdoek is nog nat…” volgt.
Hetzelfde geldt ook voor de was, meer bepaald: de mand waar de was in hoort te liggen. Het is een behoorlijk simpel en efficiënt concept, maar keer op keer zie ik het toch gigantisch mislopen. Ik moet eerlijk zijn: ik ben al blij dat ik de vuile kleren in de buurt van de wasmand kan vinden want ik heb een welbepaalde broer die er een sport van maakt om zijn vuile was over het hele huis te verspreiden. Nog nooit heb ik de frustraties van mijn moeder zo hard begrepen.

Jullie lezen het goed, mijn innerlijke, kuiszieke neat freak ziet soms zeer zwaar af. Ik weiger dan ook te geloven dat mijn anale netheid dan ook het probleem is.

Nu, samenwonen met een jongen heeft ook wel zo zijn voordeel. Zo kan je als meisje categoriek weigeren om ooit nog de vuilnis buiten te zetten of een kader op te hangen. Ook al weet je maar al te goed hoe je met een boor en pluggen moet omspringen. Dat compenseert ineens al het handdoek-opruim-werk.
Daarbij ben ik geweldig blij met Mijn Beste die best handig is. Zo maakt die nieuwe bureau en de gerepareerde wasmachine me iedere dag nog dolgelukkig.

Afsluiten doe ik graag met het volgende:
Ik wil me even richten tot de jongens die straks zullen samenwonen met hun wederhelft. Jullie kunnen belachelijk veel discussie en ruzie voorkomen door gewoon de volgende vier activiteiten op regelmatige basis uit te voeren: Gooi uw was in de wasmand, maak het bed op, ruim de kruimels op en hang die handdoek op het rek. Bloemen hoeven niet maar dankkaartjes ontvang ik graag op mijn thuisadres.

 

Standaard
Wijverij

Who run the world? Bey.

- Guestblog door Andrew Vassallo(Want ja, ik mocht niet mee #bleitinc.)

Voor degenen die op een andere planeet wonen, de voorbije dagen was er heel wat Beyonce fever in het land,  bij ons op kantoor was dat niet anders. Eigenlijk begon het allemaal enkele weken terug met de aankondiging dat Mrs Carter en haar tournée nogmaals halt zou houden in het Sportpaleis. Wat volgde was een stressvolle periode bij mijn vrouwelijke collega’s. Zouden ze wel kaartjes kunnen bemachtigen? Er zal sowieso ook wel een tweede datum toegevoegd worden, toch?
Ze hadden er alleszins niet op gerekend dat onze goede vrienden van @SonyMusicBe aan hen zouden denken. Groot jolijt op kantoor toen ik enkele tickets bovenhaalde…

545aad109ef111e382f012806338f4a1_8 40a8ccd4b00d11e3abd112a0ae3c35a0_8

Wat  de voorbije weken volgende was een spanning die langzaam opbouwde, ik vergelijk het graag een beetje met Champions League voetbal. Het start met rustige voorrondes (in dit geval een nieuw album dat regelmatig eens afgespeeld werd), maar eens die finale begint te naderen is het bittere ernst. Donderdag 20 maart was dan ook matchday, voor Marie en Valérie hun Champions League finale. (Wat dus ook betekende dat er mogelijkst traantjes zouden volgen volgens mijn redenering, we zaten er niet ver van alleszins.)

De dag voordien was de boodschap alvast  duidelijk: “we vertrekken op tijd, plaatsen op het middenplein en anders zien we niks!”. De berichtgeving over vorige concerten in Nederland was trouwens ook duidelijk, geen opmerking te geven, de show is FLAWLESS.

De Park & Ride in Zwijndrecht is dat trouwens ook! Ik kan niet benadrukken hoe eenvoudig dit werkt voor een uitstap naar het Sportpaleis. Je parkeert je wagen en neemt een gratis tramritje heen/terug. Geen file- of parkeerstress en je bent er sowieso op tijd.

Die tramrit an sich is al groot jolijt. Ik herinner me nog de vorige keer toen we terugkwamen van Watch the Throne, hoe we aan 2 65-plusser probeerden uit te leggen wie Kanye West en Jay-Z waren. Deze keer zaten er dus 2 collega’s naast me, outgedost in perfecte Queen B outfit. Rondom hen diehard fans die B’s outfits feilloos kopiëren, geflankeerd door mensen die volgens mij oudejaar gingen vieren… FANCY!  Mijn “straks komt Jennifer Lopez optreden zeker?!” opmerking lachten ze niet mee alleszins.

Eens toegekomen aan het Sportpaleis is het even aanschuiven, voorbij de vuiligheid van de die hard fans die er voorbije 24u “kampeerden”, maar we zijn veel te vroeg binnen en dat is het voornaamste. Toilet break anyone? Als man hoef ik alvast (naar gewoonte uiteraard!) niet aan te schuiven… “maar iedereen denkt wel dat je gay bent” volgens je collega’s dus sta je daar te wachten terwijl je in de achtergrond “moete goa echt heEEeEeeel dringend goan?!” hoort.

De warzone die ik verwacht had aan te treffen op het middenplein was er niet. De eerste rijen aan de stage zitten potdicht, maar verbazingwekkend is er nog een zee aan ruimte voor de soundbooth… Dommeriken, want in deze blikken doos van een concert venue is het toch zoeken naar goed geluid helaas.

Na 1,5u wachten, rondom je heen mensen kijken en deze van de nodige commentaren voorzien was het de buurt aan Monsieur Adi. Persoonlijk had ik meer verwacht van een voorprogramma, maar 30 minuten later zal ik het met niet meer aantrekken want daar was ze dan: Bey.

Ik zwaai alvast ‘Hello Mrs Carter’ en leun rustig achterover voor een visueel spektakel dat best wel sterk in elkaar zit. Yebonce mag me misschien minder aanspreken (ik ken nochtans de volledig setlist, hoef ik niet te ontkennen), haar show trekt mijn aandacht. Les Twins (check dit of Guetta’s clip die Beyoncé doorheen de show flankeren zitten er zeker voor iets tussen of is het die aaneenschakeling van flitsende licht-effecten die ervoor zorgt dat ik aangetrokken word als een 7-jarige door de lichtjes van een flipperkast.

Zo’n optreden volgen vanop dat middenplein is trouwens niet zo evident , steeds een beetje schuiven tussen al die kopjes voor je. Een beetje to the left to the left of soms gewoon op je tippen gaan staan en hopen dat je alles goed kan volgen.

Ik kan enkel maar concluderen dat je eens in je leven Beyoncé live aan het werk moet gezien hebben. Het is een beetje zoals the big five maar anders: Metallica, Iron Maiden, Gorillaz, Daft Punk & Beyoncé. Op het einde van de avond blijkt bovendien dat mijn gehoor beschadigd is door het continue geschreeuw naast me. Waar zat je Joke Schauvliege?!

 Who run the world? Bey.

Standaard
Wijverij

Lijflinnen

Na enkele verwijten betreffende de lichtzinnige inhoud van deze blog (ja, ons mama heeft het internet én mijn blog ontdekt), wil ik het vandaag over een serieuze boeg smijten. Blijkbaar kan het niet alle dagen kermis zijn (dit vind ik een questioanble uitspraak want als je over Ledebergplein loopt zou je denken dat het wel iedere dag kermis is) dus daarom doe ik een poging om iets doordachter mijn blog-onderwerpen uit te kiezen. Na 26 jaar en x aantal jaar studeren moet dat wel lukken. *Kuch*

Dus: ondergoed! Ja, ik wil het vandaag hebben over ondergoed want het immense belang van deze luttele vierkante centimeters stof kan niet genoeg benadrukt worden.
Een slechtzittende onderbroek kan persoonlijk mijn dag verpesten. Je kent het wel; zo een exemplaar dat net niet goed genoeg aansluit zodat die met de minste beweging omhoog kruipt. Zo kan je een dag lang met een halve tanga ronddartelen en geloof me vrij, er bestaat GEEN elegante manier om dit op te lossen. Er zijn weinig zaken (dit is gelogen) die mijn humeur tot een absoluut ik-haat-de-wereld-zo-hard-dat-ik-mijn-medemens-lelijk-veel-zeer-doen-minpunt kan laten zakken, maar dit kan mij compleet over de rand duwen. Ik ben er trouwens nog steeds geweldig van overtuigd dat dit een schitterend plot zou zijn voor een aflevering Witse of Baantjer. Ik zie het al volledig voor me: iemand die een passionele wanhoopsdaad pleegt omdat hij/zij een slechtzittende onderbroek aan had. Het zou veruit de meest geloofwaardige aflevering ooit zijn.

Wat ook geen goed idee is, is om met een synthetische, kanten onderbroek te gaan sporten. Zeker als je de loopband op moet want dan wordt het huilen met de kraan open. Dit zou ik mijn ergste frenemie niet eens toewensen….alhoewel. Nooit gedacht dat een stukje stof mij zoveel ellende zou kunnen bezorgen. En dan zwijg ik nog van de net-niet-opgelopen-brandwonden.
In dat opzicht heb ik het ook niet goed begrepen op de string.  Als voorstander van de praktische onderbroek, versta ik dit concept gewoon niet. Visioenen van etterende schuurplekken schieten spontaan door mijn hoofd als ik dit stukje stof in de winkel zie hangen. Menige marketingafdelingen doen nochtans zo hun best om die kleurrijke veters als “sexy” en “dienstig” naar voor te schuiven. Maar ik vrees dat dit enkel van toepassing is op die ene procent wereldbevolking dat noch cellulitis, vet of een kont bezitten. Trouwens, erg gracieus kan ik een Whale Tail toch niet noemen. Ik classificeer dit alles mooi onder de noemer “Niet aan mij besteed”

Daarom kan ik alleen maar pleiten voor de ouwe getrouwe katoenen onderbroek. Boxer, brief, hipsters, zwart, regenboog of met eendjes: ooit zullen zij verantwoordelijk zijn voor de wereldvrede.
Dit stuk lijflinnen kampt trouwens met heel wat taboes: ze zijn blijkbaar zeer ‘seut’ want in meeste gevallen zijn ze niet gedecoreerd met pluimen, diamanten of LED-verlichting. Ok, een Sloggi schreeuwt nu niet direct ‘zintuig prikkelende lingerie’ maar het maakt wel dat je zorgeloos de dag door komt zonder je de nood voelt om je collega’s te verminken. Daarbij bieden ze een extra bescherming als je een losse rok draagt. Hence, nooit meer uw kont verbanden aan een doorbakken fietszadel of treinzetel op een hete zomerdag. Aangenaam is anders.

Daarom maak ik me graag sterk voor iedere katoenen onderbroek hier ter landde.

3v0lr1

Standaard
Wijverij

In spe

Dus…wij zijn verloofd.
Na twee maanden rondzweven op een idoot grote roze wolk (en heel irritant tegen iedereen die het al-dan-niet wou horen “HEB JE MIJN RING AL GEZIEN” staan gillen) begint de realiteit zwaar in te zinken. Twee maand lang heb ik alle concrete, logische en prangende vragen zeer luchtig van me kunnen afschudden – “poeh een datum vastleggen, tijd zat jonges”, “poeh een planning, tijd zat jonges”, “poeh een feestzaal, schuren genoeg jonges”.
Maar nu is het besef er: dingen moeten geregeld worden om die trouw ietwat vlot te laten verlopen. Correctie, er gaat een shitload aan dingen geregeld moeten worden. En eerlijk, ik krijg het nu al een beetje benauwd. De compleet normale vraag “Wanneer is de trouw?”  zorgt er al voor dat ik hysterisch begin te ventileren. Laat staan dat ik al een idee heb over hoe de uitnodigen er zullen uitzien. Kleine noot: ik was al reeds vergeten dat er tout court uitnodigingen moeten verstuurd worden, een Facebook-Event is blijkbaar not done. Al lijkt het me beyond praktisch.
Maar hetgeen wat me vooral doet panikeren, is dat ik absoluut niet weet hoe ik aan zo’n planning moet beginnen.
Waar in godsnaam vind je een trouwkleed? En met ‘een trouwkleed’ bedoel ik niet een taffeta gedrocht dat eerst in een bad kristallen gedompeld werd om dan door een schuimpjesfabriek uitgekotst te worden. Nee, de verkrachte-Sissi-look die zo eigen is aan de collecties van Nicky Vankets is niet aan mij besteed. Maar waar vind ik in een kleed dat ietwat in mijn smaakpalet valt? Ik vermoed dat Mr. Lagerfeld geen Pro Bono werkt levert naast zijn uren.
Om dan maar te zwijgen over ‘het thema’. Een goede, reeds zeer getrouwde vriendin wist me te vertellen dat hedendaagse trouwerijen ‘een thema’ hebben. Wie in godsnaam heeft dit nu beslist?! Wie in godsnaam vond dit nu een oké idee?! Blijkbaar moet ik onder ‘het thema’ het volgende verstaan: Modern elegant, Royaal, Platteland chique, Tijdloos klassiek, etc. Kan iemand mij uitleggen wat Modern elegant wil betekenen?  Streeft men doorgaans niet naar wat elegantie als het op een trouwfeest aankomt? Allez, ik denk nu niet dat iemand belachelijk veel geld zou uitgeven aan een feest om het interieur van de lokale frituur te evenaren of er als een bezopen Britse erbij te lopen. Ik wil maar zeggen, er wordt toch altijd wel een beetje moeite gedaan.
Maar hetgeen wat mij momenteel het meeste stress bezorgt, is die verdomde gastenlijst. Als West-Vlaamse ben ik zwaar gedoemd, want de familiale druk is er. En het grootste dreigement wat ik nu al heb moeten horen is “wat zou mémé niet denken”. Mémé, als in mijn enigste grootmoeder en tronend matriarch van de familie. En ik kan u zeggen, mémé de matriarch ontgoochelen, wordt niet gedaan.
Ik heb me altijd sterk gemaakt dat ik mijn zin zal doen als het op mijn eigen trouw aankomt, maar dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Gelukkig heb ik nog een wederhelft waar ik alle schuld kan op afschuiven. Dat en het feit dat we nog een zaal hebben (hence geen concept en geen “thema”). Opties bij de vleet.

Gelukkig, maar écht gelukkig, heb ik een sloot getrouwde vriendinnen die heerlijk gestructureerd hun trouw hebben gepland. Nog nooit was ik zo dankbaar met een excell-lijst. Vooral omdat ik met driekwart van de inhoud, totaal geen rekening heb gehouden. Blijkbaar is meubilair op een feest behoorlijk handig.
Alle andere tips zijn meer dan welkom want ik zit nog met behoorlijk wat vragen als het op zalen en kledij aankomt.

De firma dankt u!

engaged-meme

Standaard