Nonsens, Wijverij

Nesteldrang

Ik vermoed dat ik met een lelijk groot probleem zit. Nee, schrap dat, ik weet dat ik met een lelijk groot probleem zit.
De onwennigheid is nog steeds groot want ik weet niet goed wat ik er mee moet aanvangen.
Valt dit op te lossen met enkele flessen wijn? Of bel ik toch beter mijn huisdokter voor een spoedconsultatie?
Of misschien een duiveluitdrijving? JA! Een duiveluitdrijving zal wel dé oplossing zijn. Maar wat draagt men op zijn duiveluitdrijving? Zou ik accessoires nodig hebben? Een wollen hoed lijkt mij wel fijn… .
En een priester, bestaan die eigenlijk nog? Zouden die al weet hebben van het internet?
Of moet ik een telefoonboek zoeken?
Wat is eigenlijk een “gouden gids”? Zou dat hetzelfde zijn als de gele gids?
Kortom veel vragen en veel wanhoop.

Mijn Beste beschrijft mijn recente aandoening als Nesteldrang.
Ik ga eerlijk zijn, ik heb het moeten googelen. En zoals alles wat je vindt op Google, is het zeer verontrustend. Want Nesteldrang wordt net iets te veel geassocieerd met zwangere vrouwen. En ondertussen weet de hele wereld wel dat ik zowel fysiek maar vooral mentaal niet klaar ben voor absurd fragiel en verrimpeld wezentje.
Ik omschrijf het liever als seizoensgebonden paniekaanvallen die bijzonder schadelijk zijn voor de portefeuille.
Deze nonsens begon zo’n drie jaar geleden. Na jaren onverschillig te staan ten opzicht van alle commerciële idiotie die gepaard gaat met kerstmis, ben ik toch gebroken. Of het nu komt door de nieuwe woonst of door de exuberante kerstsfeer dat zo eigen is aan Ledeberg, op die ene blauwe dinsdag ging en moest ik een kerstboom hebben. Overmand door frivole waanzin, heb ik Mijn Beste naar de dichtstbijzijnde Brico gesleurd om daar het meest potsierlijke geval te kiezen. Naast het feit dat deze plastieken vegetatie ons behoorlijk was euro’s gekost heeft, heeft het mijn honger naar feestelijke absurditeit een tijdje kunnen stillen.

Of toch tot dit weekend, want dit weekend heeft mijn baarmoedergevoel het compleet gewonnen van mijn laatste beetje zelfbeheersing.
Compleet bezeten door feestelijke absurditeit ben ik met Visa en wederhelft (aka muilezel van dienst) richting Ikea getrokken.
Met een onstilbare, decoratieve honger heb ik mij gestort op alles wat deze interieurgigant te bieden had.
Na twee uur van “Maar Baby, als we nieuwe glazen kopen moeten we toch nieuwe hoofdkussen kopen” was het geduld van Mijn Beste op. Vakkundig en met de gevleugelde woorden “IK MOET U TEGEN UZELF BESCHERMEN” werd ik richting uitgang geslingerd. Na een gruwelijk ontnuchtering moest ik aanzien welke schade mijn ‘baarmoedergevoel’ had aangericht. En ja hoor, mijn probleem is groot en lelijk.

Bij deze:

Hallo, ik ben Astrid en ik ben verslaafd aan rijkelijk versierde kerstbomen en opulente dekbedden. Bid voor me.

eef1dfcbf0b855e77fd185635b066ad93b547029e1015ee180ec52521b6874a4

 

 

 

 

Standaard
Nonsens

Koning Winter

Volgens een zekere F. Deboosere begint onze astronomische winter op 21 december.
Volgens diezelfde F. Deboosere ging Vlaanderen vorig jaar een Siberische horrorwinter doormaken. En ging ik vorige week niet met een doorweekte onderbroek op mijn werk toekomen. (Disclaimer: dit was te wijten aan een regenbui en aan niets anders. Viezerik.)
Safe to say dat die F. Deboosere de bal wel eens misslaat.

Als het om meteologisch-bepalende-levenskwesties gaat -maw het wisselen van de seizoenen- vertrouw ik liever op mijn buikgevoel. En op mijn dagelijkse fietstocht door mijn geliefde Ledeberg.

Obscene verlichting is sowieso geen unicum hier in Ledeberg. Deze Gentse deelgemeente telt talloze kleurrijke, multiculturele interieurzaken. Interieurzaken die behoorlijk fier zijn op hun ruim assortiment aan decoratieve inrichting. Of je nu fan bent van het betere racewagen-bed of van een overdadige trompe-l’oeil, je kan alles hier in Ledeberg vinden.
Maar meubilair is één iets. De absolute trots van menige Ledebergse interieurzaken is hun LED verlichting. Je kan het zo gek niet bedenken of het staat heel gezellig geëtaleerd in een lokale winkelvitrine.
Eens de winter eraan komt, wordt het volledige gamma op gepaste wijze afgestemd aan het seizoen. In plaats van ‘PARTY FOREVER’, schreeuwen de etalages nu ‘MERRY XXXXXMAS’. Liefst in verschillende kleuren. Want wit zou net iets te saai zijn.

Wat de Meir is voor Antwerpen, is de Brusselsesteenweg voor Ledeberg. Of je nu op zoek bent naar een stevig pita of een nieuwe jeans dat ‘Miss Sexy’ krijst, deze oerdegelijk Vlaemsche steenweg heeft het allemaal. Kortom, U vraagt, de Brusselsesteenweg draait.
Hotspots op deze steenweg zijn uiteraard de Zeeman en het Kruitvat. Eens zij beginnen aan hun promoties voor thermisch ondergoed, dan is er geen ontkennen meer aan: de winter staat voor de deur.

Een zondag is geen zondag zonder Ledeberg markt. Wij hoeven geen 10 dagen feest, want dankzij de markt is het iedere zondag feest in Ledeberg. Het mooie aan de markt is dat je er al om 9u ‘s ochtends hamburgers en cava kunt krijgen. U leest het goed: hier in Ledeberg weten we hoe we moeten leven.
Sinds vorige week is er ook de mogelijkheid om Guhlwein te nuttigen op de markt. Enkel de betere etablissementen kunnen dit aanbieden, maar het blijft een mooi alternatief voor dat fris pintje. Strategische marketing noem ik dat.

De term ‘mode’ wordt vaak geassocieerd met de haute couture die men in Parijs of Milaan kan vinden. Maar vergis u niet, ook Ledeberg doet mee aan “mondaine klederdracht”. Al zijn de Ledebergse fashionista’s net iets minder selectief en kunnen ze het lokale waar (hallo Wibra) heel erg appreciëren.
Het is pas echt winter als de fluorescerende leggings en croptops worden ingeruild voor een degelijke witte jeans (met strass, uiteraard) en een paar namaak UGGS (met strass, uiteraard). Verder zijn ze hier niet vies van alle Michelin gerelateerde objecten. En daarmee doel ik zowel op winterbanden als de volumineuze winterjassen.

Dit alles kan maar op een iets wijzen: het is officieel winter.

Nu gij Frank.

colorado springs memes 2

Standaard
Musical Mondays

Musical Mondays

Maandag, stakingsdag. Het openbaar vervoer doen de gemoederen weer hoog oplaaien en de wereld staat weer een beetje op zijn kop. Met andere woorden, een ideaal moment om extreme uitspraken te lanceren.

Ik heb een nieuwe muzikale chouchou en -hou u vast- ze is beter dan Rihanna.
Niet Beyoncé, want niemand is beter dan Beyoncé. Maar Rihanna, nee, die ligt schoontjes van haar troon.
Ik heb het over Tinashe.  Geen idee hoe je haar naam precies uitspreekt, maar ik ben fan. Zeker van haar nieuw album.

Een voorproefje kan je hier vinden, de rest vind je vlot op uw favoriete muziekkanalen.

 

 

 

Standaard
Nonsens

Club 27

Geboren eind jaren tachtig, grootgebracht doorheen de jaren negentig en de wereld leren ontdekken tijdens de nillies. Verschillenden noemen ons generatie Y, maar velen onder ons heeft nog steeds geen idee waar het leven ons zal brengen. Iets wat in schril contrast staat met de levensvisie van enkele jaren geleden. Want toen gingen we de wereld veroveren. En al onze zaken gingen netjes geregeld zijn. Niets van.

Zevenentwintig jaar zijn, betekent dat we onze eerste werkervaring achter de rug hebben. We weten hoe we een postpakket moeten versturen, hoe we de toner van een printer moeten vervangen en hoe essentieel de mannen van den ICT eigenlijk wel zijn. We weten ondertussen ook dat het geen goed idee is om persoonlijke afspraken (die van gynaecologische aard) in de algemene agenda te plannen, licht beschonken uw baas op te bellen of te roddelen over mail. Want de kans dat die ooit verkeerd terecht komen, is reel.
Wij weten ondertussen ook dat die eerste job niet altijd een even groot succes is/was. En dat het concept van een ‘droomjob’ zeer relatief is.
Na enkele jaren werken, heeft die onstuimig naïviteit plaats moeten maken voor wat levenservaring. Die idiote ambitie is er nog steeds, maar ondertussen weten we goed dat ons geluk meer waard is dan dagelijkse stress en eindeloze discussies. Daarom smijten we ons als een bende volslagen zotten (want zo gezellig is ons huidig economisch klimaat niet) opnieuw op de arbeidsmarkt. Zo zijn we wel.

Ons interieur was vroeger nooit een zorg. Een kleurrijk samenraapsel van weggevertjes, kringloop parafernalia en budgettaire IKEA aankopen was de norm. Sinds heden investeren we graag in het ‘seizoensgebonden decoreren’. De kerstboom is tijdens de wintermaanden een vaste aanwinst en deze wordt met de nodige esthetische zorg versierd. Ja, wij zevenentwintigjarigen zijn niet vies van enkele strategisch geplaatste kamerplanten en enkele frivole kaarsen.

‘Pensioensparen’, ‘woonkrediet’ en ‘lening’ zijn termen die we al eens in de mond durven nemen. Onze 18-jarige zelf zou hard gruwelen van deze hoeveelheid verantwoordelijkheid maar ondertussen weten we dat het hier niet gaat vuile overdraagbare ziektes. Nee meneer, wij kiezen voor zekerheid.

Als 27-jarigen, weten we ook niet goed hoe onze vrienden/familie het precies doen: zo een voltijdse job en een stel kinderen onderhouden. Een succesvolle week bestaat meestal uit: én je was rond krijgen én een pintje kunnen drinken én een gekke werkweek overleven. Laat staan dat we nog eens zouden instaan voor het onderhoud van een klein hummeltje. Dat is iets aparts. Dat is iets bijzonder bovenmenselijk.

Net als gemeenschappelijke douches, heeft goedkope drank écht al zijn charme verloren heeft. Wij zevenentwintigjarigen beleggen graag in onze alcoholische dranken. Want ontkateren, is bijzonder venijnig geworden.
Recupereren doen we ook niet meer zo vlot. Wat vroeger een halve dag duurde, kan nu al vlot een volledig weekend in beslag nemen. En als werkende mensen, hebben we die luxe niet meer. Als een volslagen gepensioneerde, durven we al eens hunkeren naar onze zetel en/of bed.
Ik kan maar vermoeden dat dit, ‘volwassen worden’ is.

giphy

 

 

 

 

 

Standaard
Niet Oké

Niet Oké

Vandaag mag de wereld een beetje branden. Vandaag mogen we ontzet met onze vuist zwaaien. Vandaag is alles Niet OK.

§

Er bestaat niet zoiets als ‘modieus pendelen’. Zodra je je fiets opkruipt, vliegt iedere vorm van ‘esthetisch verantwoord’ de deur uit. Er is gewoon niets, maar dan ook niets in deze wereld die een regenbroek smaakvol kan maken. Al is het een leutig exemplaar van één of ander sportief merk, het blijft een vormeloze zak. En OK, niemand verplicht je om een regenbroek te dragen, maar tenzij je een geweldige fan bent van longontstekingen, zou ik het toch aanraden. Zeker in dit Belgisch klimaat.

§

Ik moet zeggen, ik ben nog steeds lichtjes ontgoocheld dat ik noch een nijlpaard noch kindjes in rieten mandjes heb kunnen spotten in Egypte. Als ik de bijbel mag geloven, zou dit toch één van de bezienswaardigheden moeten zijn in het Nijl-gebied

§

Het is een alom gekend fenomeen: dat wrang gevoel dat in het diepste van je buik ligt te knagen. Dat eng stemmetje dat stilletjes door je hoofd gonst.  ‘s Ochtends semi hysterisch en badend in het angstzweet wakker worden. Je weet dat er iets lelijk mis is (en de kans dat de wereld vergaat, is groot) maar je hebt geen idee wat precies het probleem is. En uiteindelijk heb je het. Dat angstig gevoel wordt op slag realiteit. Je kan het een ‘Eureka’-moment noemen, maar ik vind ‘OH GOD WE GAAN ER ALLEMAAL AAN’-moment toch iets toepasselijker.
Meeste beleven het eens per jaar, zo rond de periode van hun belastingaangifte. Ik had mijn ‘OH GOD WE GAAN ER ALLEMAAL AAN’-moment dit weekend. Midden in een vergadering met onze bank (nuja, ik mijn geval betekent dat vooral heel stilletjes opgaan in bijzonder grijze interieur en vooral geen vragen stellen) werd het me opeens heel erg duidelijk: dit is volwassen zijn.
27 jaar heb ik alle verantwoordelijkheid vakkundig kunnen omzeilen. 27 jaar heb ik zorgeloos en vrij kunnen leven. Maar nu is het zo ver. Ik ben volwassen en er is geen weg meer terug.
Ik ga eerlijk zijn, ik heb er nog geen vrede mee genomen. Dit irrationeel verwerkingsproces zal hoogstwaarschijnlijk nog enkele maanden duren. Menige wijnflessen zullen sneuvelen. Maar kijk, we moeten erdoor. Ook al is er eigenlijk niets ernstig aan de hand.

§

Iedere persoon heeft zijn  limiet, hetzij fysiologisch hetzij mentaal. Dit verschilt van persoon tot persoon. Bij sommigen ligt deze grens behoorlijk hoog en schrikken er niet van terug om enkele dagen zonder enige wereldse voorziening door een verlaten woestenij te trekken. Ik trek de grens bij 5 uur durende busritten. Ook al zit mijn rugzak volgestouwd met boeken, hoogtechnologische leutigheid en ander vertier, na 5 uur evolueert mijn humeur van ‘ok’ naar ‘zwaar agressief’. Ik ben er niet trost op, maar eigenlijk verdient het een sensibiliseringsactie.

§

Verbouwen is niets voor ons. Ik zeg dit nu niet om vals bescheiden te zijn of omdat Mijn Beste en ik extreem onhandig zijn (Nuja, Mijn Beste toch niet). Met “niets” bedoel ik echt “NIETS”. De kans dat we elkaar uitmoorden is gewoon té reëel.
Recentelijk hebben we een poging ondernomen om onze bad/slaapkamer op te frissen. Het gaat hier om 1 ruimte en 1 week werk. Voor meeste mensen zou dit bijzonder dragelijk affaire zijn, maar voor deze twee eigenwijze individuen was het een ware uitdaging. Blijkbaar wordt verbouwen moeilijk als iedereen zeer koppig zijn eigen goesting doet. En blijkbaar wordt verbouwen ook moeilijk als iedereen denkt dat zijn opinie de correcte opinie is. Vreemd? Waarschijnlijk niet. Ondertussen is het wel duidelijk dat wij geen grote renovatieprojecten zullen ondernemen.

tumblr_n98ipwGnvk1qln00mo1_500

Standaard
Kunst & cultuur, Reizen/Travel

A Messy Meal

Reikhalzend hebben we uitgekeken naar het zesde evenement van Kinfolk Belgium. Het jolijt was dan ook groot toen we vorig weekend aan tafel mochten schuiven met een enkele notoire onbekenden en enkele vertrouwde creatievelingen.

Sfeer en gezellig hadden we te danken aan Suzy en Annemarie, spijs en aangepaste dranken werden voorzien door Sir catering, Qualitea Time, C’est Party en OR.

Het beeldmateriaal: Melissa Milis

Standaard
Nonsens

Ssoundboard

Het verwerkingsproces was lang. Het verwerkingsproces was moeilijk. Maar kijk, ik ben er door geraakt. Dit jaar wordt het geen Weekend Blog Awards en dat is…ok. Ja, u leest het goed, ik heb er vrede mee genomen.

Dit gezegd zijnde, wil ik toch even melden dat mijn ‘campgane-lijkt op-champagne’-Weekend Blog Award Campagne fenomenaal ging zijn. Toeters, bellen én vuurwerk.
En omdat het niet eerlijk zou zijn om de hele wereld te straffen voor mijn ongelukkig noodlot, lijkt het met toch gepast om een stukje ervan te delen.

Dus, bij deze stel ik met héél véél trots het Grote Sstrid Soundboard voor. Het is gelijk dat één van Beyoncé, maar anders.

Vooral de Boys van Lunar Gravity verdienen een fenomenale “dank je schoon”. Hun hulp en ondersteuning was noodzakelijk. En moest ik niet verloofd zijn, konden ze me krijgen.

 

Ssoundboard

Standaard