Nonsens

Club 27

Geboren eind jaren tachtig, grootgebracht doorheen de jaren negentig en de wereld leren ontdekken tijdens de nillies. Verschillenden noemen ons generatie Y, maar velen onder ons heeft nog steeds geen idee waar het leven ons zal brengen. Iets wat in schril contrast staat met de levensvisie van enkele jaren geleden. Want toen gingen we de wereld veroveren. En al onze zaken gingen netjes geregeld zijn. Niets van.

Zevenentwintig jaar zijn, betekent dat we onze eerste werkervaring achter de rug hebben. We weten hoe we een postpakket moeten versturen, hoe we de toner van een printer moeten vervangen en hoe essentieel de mannen van den ICT eigenlijk wel zijn. We weten ondertussen ook dat het geen goed idee is om persoonlijke afspraken (die van gynaecologische aard) in de algemene agenda te plannen, licht beschonken uw baas op te bellen of te roddelen over mail. Want de kans dat die ooit verkeerd terecht komen, is reel.
Wij weten ondertussen ook dat die eerste job niet altijd een even groot succes is/was. En dat het concept van een ‘droomjob’ zeer relatief is.
Na enkele jaren werken, heeft die onstuimig naïviteit plaats moeten maken voor wat levenservaring. Die idiote ambitie is er nog steeds, maar ondertussen weten we goed dat ons geluk meer waard is dan dagelijkse stress en eindeloze discussies. Daarom smijten we ons als een bende volslagen zotten (want zo gezellig is ons huidig economisch klimaat niet) opnieuw op de arbeidsmarkt. Zo zijn we wel.

Ons interieur was vroeger nooit een zorg. Een kleurrijk samenraapsel van weggevertjes, kringloop parafernalia en budgettaire IKEA aankopen was de norm. Sinds heden investeren we graag in het ‘seizoensgebonden decoreren’. De kerstboom is tijdens de wintermaanden een vaste aanwinst en deze wordt met de nodige esthetische zorg versierd. Ja, wij zevenentwintigjarigen zijn niet vies van enkele strategisch geplaatste kamerplanten en enkele frivole kaarsen.

‘Pensioensparen’, ‘woonkrediet’ en ‘lening’ zijn termen die we al eens in de mond durven nemen. Onze 18-jarige zelf zou hard gruwelen van deze hoeveelheid verantwoordelijkheid maar ondertussen weten we dat het hier niet gaat vuile overdraagbare ziektes. Nee meneer, wij kiezen voor zekerheid.

Als 27-jarigen, weten we ook niet goed hoe onze vrienden/familie het precies doen: zo een voltijdse job en een stel kinderen onderhouden. Een succesvolle week bestaat meestal uit: én je was rond krijgen én een pintje kunnen drinken én een gekke werkweek overleven. Laat staan dat we nog eens zouden instaan voor het onderhoud van een klein hummeltje. Dat is iets aparts. Dat is iets bijzonder bovenmenselijk.

Net als gemeenschappelijke douches, heeft goedkope drank écht al zijn charme verloren heeft. Wij zevenentwintigjarigen beleggen graag in onze alcoholische dranken. Want ontkateren, is bijzonder venijnig geworden.
Recupereren doen we ook niet meer zo vlot. Wat vroeger een halve dag duurde, kan nu al vlot een volledig weekend in beslag nemen. En als werkende mensen, hebben we die luxe niet meer. Als een volslagen gepensioneerde, durven we al eens hunkeren naar onze zetel en/of bed.
Ik kan maar vermoeden dat dit, ‘volwassen worden’ is.

giphy

 

 

 

 

 

Standaard
Niet Oké

Niet Oké

Vandaag mag de wereld een beetje branden. Vandaag mogen we ontzet met onze vuist zwaaien. Vandaag is alles Niet OK.

§

Er bestaat niet zoiets als ‘modieus pendelen’. Zodra je je fiets opkruipt, vliegt iedere vorm van ‘esthetisch verantwoord’ de deur uit. Er is gewoon niets, maar dan ook niets in deze wereld die een regenbroek smaakvol kan maken. Al is het een leutig exemplaar van één of ander sportief merk, het blijft een vormeloze zak. En OK, niemand verplicht je om een regenbroek te dragen, maar tenzij je een geweldige fan bent van longontstekingen, zou ik het toch aanraden. Zeker in dit Belgisch klimaat.

§

Ik moet zeggen, ik ben nog steeds lichtjes ontgoocheld dat ik noch een nijlpaard noch kindjes in rieten mandjes heb kunnen spotten in Egypte. Als ik de bijbel mag geloven, zou dit toch één van de bezienswaardigheden moeten zijn in het Nijl-gebied

§

Het is een alom gekend fenomeen: dat wrang gevoel dat in het diepste van je buik ligt te knagen. Dat eng stemmetje dat stilletjes door je hoofd gonst.  ‘s Ochtends semi hysterisch en badend in het angstzweet wakker worden. Je weet dat er iets lelijk mis is (en de kans dat de wereld vergaat, is groot) maar je hebt geen idee wat precies het probleem is. En uiteindelijk heb je het. Dat angstig gevoel wordt op slag realiteit. Je kan het een ‘Eureka’-moment noemen, maar ik vind ‘OH GOD WE GAAN ER ALLEMAAL AAN’-moment toch iets toepasselijker.
Meeste beleven het eens per jaar, zo rond de periode van hun belastingaangifte. Ik had mijn ‘OH GOD WE GAAN ER ALLEMAAL AAN’-moment dit weekend. Midden in een vergadering met onze bank (nuja, ik mijn geval betekent dat vooral heel stilletjes opgaan in bijzonder grijze interieur en vooral geen vragen stellen) werd het me opeens heel erg duidelijk: dit is volwassen zijn.
27 jaar heb ik alle verantwoordelijkheid vakkundig kunnen omzeilen. 27 jaar heb ik zorgeloos en vrij kunnen leven. Maar nu is het zo ver. Ik ben volwassen en er is geen weg meer terug.
Ik ga eerlijk zijn, ik heb er nog geen vrede mee genomen. Dit irrationeel verwerkingsproces zal hoogstwaarschijnlijk nog enkele maanden duren. Menige wijnflessen zullen sneuvelen. Maar kijk, we moeten erdoor. Ook al is er eigenlijk niets ernstig aan de hand.

§

Iedere persoon heeft zijn  limiet, hetzij fysiologisch hetzij mentaal. Dit verschilt van persoon tot persoon. Bij sommigen ligt deze grens behoorlijk hoog en schrikken er niet van terug om enkele dagen zonder enige wereldse voorziening door een verlaten woestenij te trekken. Ik trek de grens bij 5 uur durende busritten. Ook al zit mijn rugzak volgestouwd met boeken, hoogtechnologische leutigheid en ander vertier, na 5 uur evolueert mijn humeur van ‘ok’ naar ‘zwaar agressief’. Ik ben er niet trost op, maar eigenlijk verdient het een sensibiliseringsactie.

§

Verbouwen is niets voor ons. Ik zeg dit nu niet om vals bescheiden te zijn of omdat Mijn Beste en ik extreem onhandig zijn (Nuja, Mijn Beste toch niet). Met “niets” bedoel ik echt “NIETS”. De kans dat we elkaar uitmoorden is gewoon té reëel.
Recentelijk hebben we een poging ondernomen om onze bad/slaapkamer op te frissen. Het gaat hier om 1 ruimte en 1 week werk. Voor meeste mensen zou dit bijzonder dragelijk affaire zijn, maar voor deze twee eigenwijze individuen was het een ware uitdaging. Blijkbaar wordt verbouwen moeilijk als iedereen zeer koppig zijn eigen goesting doet. En blijkbaar wordt verbouwen ook moeilijk als iedereen denkt dat zijn opinie de correcte opinie is. Vreemd? Waarschijnlijk niet. Ondertussen is het wel duidelijk dat wij geen grote renovatieprojecten zullen ondernemen.

tumblr_n98ipwGnvk1qln00mo1_500

Standaard
Kunst & cultuur, Reizen/Travel

A Messy Meal

Reikhalzend hebben we uitgekeken naar het zesde evenement van Kinfolk Belgium. Het jolijt was dan ook groot toen we vorig weekend aan tafel mochten schuiven met een enkele notoire onbekenden en enkele vertrouwde creatievelingen.

Sfeer en gezellig hadden we te danken aan Suzy en Annemarie, spijs en aangepaste dranken werden voorzien door Sir catering, Qualitea Time, C’est Party en OR.

Het beeldmateriaal: Melissa Milis

Standaard
Nonsens

Ssoundboard

Het verwerkingsproces was lang. Het verwerkingsproces was moeilijk. Maar kijk, ik ben er door geraakt. Dit jaar wordt het geen Weekend Blog Awards en dat is…ok. Ja, u leest het goed, ik heb er vrede mee genomen.

Dit gezegd zijnde, wil ik toch even melden dat mijn ‘campgane-lijkt op-champagne’-Weekend Blog Award Campagne fenomenaal ging zijn. Toeters, bellen én vuurwerk.
En omdat het niet eerlijk zou zijn om de hele wereld te straffen voor mijn ongelukkig noodlot, lijkt het met toch gepast om een stukje ervan te delen.

Dus, bij deze stel ik met héél véél trots het Grote Sstrid Soundboard voor. Het is gelijk dat één van Beyoncé, maar anders.

Vooral de Boys van Lunar Gravity verdienen een fenomenale “dank je schoon”. Hun hulp en ondersteuning was noodzakelijk. En moest ik niet verloofd zijn, konden ze me krijgen.

 

Ssoundboard

Standaard
Reizen/Travel

Must Sea

Russische inboorlingen gekleed in een wilde variatie dierenprints, extreem fluorescerende alcoholische drankjes, zwaar verbrande doch kortgerokte Britten en een eindeloze karaoke van ‘By the rivers of babylon’.  Ook dit is een Egypte, maar gelukkig heeft het wat meer te bieden.
Moest je er ooit geraken, dan zijn deze avonturen absolute aanraders.

Cultuur snuiven.

Luxor, één van de vele Egyptische parels. Deze stad is verankerd in de groene pracht van de neder nijl en is de plaats bij uitstek om Indiana Jones-gewijs door het leven te wandelen. Mijn liefde voor deze bruisende metropool is groot want het bezit enkele iconische, archeologische sites. Dal der koningen, de tempel van Karnak, Luxor tempel, … . De natte droom van iedere kunstgeschiedenis-adept.
Het Winter Paleis telt zeker als één van de bijzonderste plekjes van Luxor. Het is een glorieus hotel dat eind 19de eeuw werd neergepoot aan de oevers van de Nijl. Je kan er nog steeds eten, slapen en zwemmen maar spring vooral even binnen om zijn architecturale praal te bewonderen.

Diepzeeduiken.

Gaan duiken heeft bij mij een rits aan emoties losgemaakt. Het varieerde tussen ‘hard in mijn zwembroek plassen’ tot ‘het uitschreeuwen van absoluut geluk’. Nuja, dat schreeuwen heb ik toch mooi gelaten want sterven op 6m diep stond niet op de planning.
Duiken is zo één van die buitengewone ervaringen die je ooit eens in je leven moet gedaan hebben. Heel essentieel is een schitterende instructeur die met wat hysterie om kan. Na mijn litanie betreffende al mijn doodsangsten, kreeg ik volgende, gevleugelde woorden te horen: “Astridje, stop met nadenken, gewoon blijven ademen”. En ja hoor, ik leef nog steeds.

Wentelen in luxe.

De Mövenpick, hotel der hotels. The motherships van absolute decadentie. Het gebeurt nauwelijks dat ik echt lyrisch wordt over een hotel, maar dit stukje paradijs heeft wel een beetje mijn hart veroverd.

Straat racen.

Dat het leven is bijzonder schoon is in Egypte, moet je mij niet meer vertellen. Maar het wordt pas écht wonderbaarlijk eens je aan 80km/u per Tuk Tuk richting uw decadent hotel scheurt. En dat doe je het best na het nuttigen van enkele kannetjes wijn (ja hoor want ‘een glas’ kennen ze daar niet) in Den Jobo’s gelegen Down Town El Gouna. Voor het ongetrainde oog lijkt deze hotspot hard op een doorsnee Europese bruine kroeg vol verdachte figuren. Maar niets is minder waar, El Gouna is eigenlijk een beetje het Ibiza van de Rode Zee. Maar dan anders. Plezier en vertier kan ik jullie garanderen, zeker als de lokale Regi een schijfje van Rihanna draait. En wat er ook gebeurd: vooral geen vragen stellen en vooral blijven dansen.

Zand bijten.

Trek de woestijn in. Nuja, doe dit niet zonder een verantwoorde begeleider, stevige zonnecrème en een liter of 30 aan water. Maar trek vooral even de woestijn in.
Naast de exuberante pracht dat de rode zee biedt, is er niet zo overdonderend als het woeste, onmetelijke landschap van de woestijn.
Doe dit per Quad (speciaal) of per kameel (zeer speciaal) maar laat het vooral niet links liggen.

 

Standaard
Reizen/Travel

Avontuur RoZé

De kans dat ik me hier geweldig onpopulair zal maken, is behoorlijk groot (want na een vierdaagse InstaSpam zou ik het ook wel lelijke gehad hebben) maar ik vind het een mooi moment om het eens te hebben over Egypte en de doldwaze festiviteiten die dit land te bieden heeft.

Enkele weken geleden stelden de lieverds van Thomas Cook voor om me mee op sleep touw te nemen doorheen Egypte. Na 27 keer vragen of dit echt geen grap was en of ze het absoluut zeker waren, heb ik netjes toegezegd. Nuja, met ‘netjes’ bedoel ik vooral ‘zonder nadenken een mail terug sturen met belachelijk veel capslock letters en uitroepingstekens’. Want wie apprecieert nu geen overdadig gebruik van leestekens? De mensen van Thomas Cook blijkbaar wel want na drie hysterische mails mocht ik nog steeds mee.

Op zijn zachts gezegd: ik had vooral geen idee wat me te wachten stond. Spontane visioenen van witte sokken in sandalen, gebruinde lederen huiden en terreur gerelateerde nieuwsberichten schoten door mijn hoofd. Maar het aller engste was dat ik geen idee had wat ik in mijn koffer ging steken.
Gelukkig kwam wereldburger Niel met ons mee. Want ik ga eerlijk zijn, zonder wereldburger Niel zouden de voorbereidingen een stuk dramatischer verlopen zijn. Na enkele weken van schaamteloos stalk-gedrag, had ik alle nodige info om Egypte te veroveren. Enkele essentieële reistips kan je terugvinden in dit diepte-interview.

A: Zeg Niel, mijn hulpeloze enthousiaste zelf heeft geen idee hoeveel fancy eurodollars ik moet inwisselen. En waar kan ik dat doen?

N: Ik doe dat ter plekke. Je kan makkelijk met Euro’s betalen in Egypte.

A: Niel, hoeveel paar schoenen zou je meenemen?

N: (geen antwoord)

N: En pak je reispaspoort mee, dan kan je vlugger door Security en kan je langer winkelen in Tax Free winkels.

A: Nog een cruciale vraag: heb jij Birkenstocks? Zo nee, zijn ze noodzakelijk zijn op reis?

N: Klinkt als bier. Dus ja.

N: En je mag 20 kilo meepakken.

Na vieren dagen toeren door het land van Ramses, Tut en Cleopatra, kan ik duidelijk stellen dat Egypte meer is dan enkele clichés op een hoopje. Het land heeft zoveel meer te bieden dan de rits All-In Resorts die je aan de Rode Zee kan vinden. Als hoeksteen van onze wereld- en kunstgeschidenis, bruist het land culturele pracht. Om dan maar te zwijgen van de fenomenale Nijl-oase, de onmetelijke woeste woestijn en de rijkelijke pracht van de Rode Zee.
En om op de vraag “Hoeveel kamelen krijg ik als je ontvoerd/onthoofd wordt?” van Mijn Beste te antwoorden: u hoeft geen extra levensverzekering af te sluiten als u naar het Rode Zee reist. Het zuiden van Egypte is Cairo niet, dus laat die peperspray, teaser en riek maar thuis. ‘Veilig’ was van het sleutelwoord van deze reis.
Daarbij zit je zo aan 20 kilo bagage dus het heeft geen zin om het luchtvaart-personeel extra pissig te maken.

IMG_5616

 

 

 

 

 

 

Standaard
Reizen/Travel

Perspectieven

Twee maand lang heeft de wereld liggen soezen in zijn zomerslaap. Maar nu de herfst er zit aan te komen, raakt de agenda weer stilletjes volgepland. Het is vooral uitkijken naar…

Kinfolk Gathering

Kinfolk, één van de betere lifestyle magazines die op deze aardbol circuleert. Elk exemplaar kan gerust op de koffietafel maar Kinfolk is meer dan enkel een publicatie. De ondertussen geroemde gatherings & diners worden al enkele jaren door verschillende landen georganiseerd. 11 oktober prijkt al een eind in de agenda want dan mogen we een editie in Gent verwachten. Deze keer draait alles rond Wabi-Sabi, de alledaagse imperfectie.

Kinfolk_Homage-To-Cheese_v5-10-02-12_05_gallery

 (foto: Gentl&Hyers)

Weekend Blog Awards

logo_blogawards_landingspaginaMaanden lang heb ik op mijn blote knietjes zitten bidden. Maanden lang heb ik lieve woordjes in het oortje van Kinneke Jezeke gefluisterd. En na maanden angstig op de refresh knop te zitten rammen, kregen we vorige week eindelijk het heerlijke nieuws: de Weekend Blog Awards zijn terug.
Ondertussen zijn we al druk aan het brainstormen over de volgende campagne. Kost noch moeite zal gespaard worden om er iets wervelend & doldwaas van te maken. Revolutie is op komst jonges!
Voorlopig ben ik gestrand bij ‘De lichtkrant van NMBS hacken’, ‘Donald Muyle bellen’ en ‘Campagne lijkt erg op champagne’. Maar geen paniek dames en heren, we werken moedig verder.
Laat het vooral niet om deze leutig webstek te nomineren.

 Rode Zee

Inmiddels heb ik de trip officieel tot Avontuur RoZé gedoopt, maar eind deze maand trek ik richting Egypte. Blijkbaar heeft de Rode Zee een schitterende riviera en blijkbaar moet die dringend, in al zijn glorie, bewonderd worden. Vier dagen lang mag ik mijn esthetisch oog laten dwalen door El Gouna, Luxor en Hurghada. Gelukkig doe ik dit niet alleen, deze reis mag ik delen met twee zeer vrolijke zielen. Ik plan alvast een nagellak-feestje, een frivool kussengevecht en een minutieuze exposé van mijn trouwkleed. De kans dat Niel met een klein trauma naar huis keert, is dus groot.

CrossingRedSeaROSSELLI1483

Baroness O.

Als fan van het eerste uur, ik kijk belachelijk hard uit naar de Biennale Interieur 2014 die in oktober zal plaatsvinden. Tien dagen lang wordt de Broelschool de speelruimte van Baroness O. Voor Interieur Kortrijk tonen ze hun eigen concept ‘imitate’ dat bestaat uit verschillende sterke ontwerpen en DIY’s.

Anne: “Inspiratie is overal! We ontwerpen niet from scratch, maar werken juist met bestaande objecten en materialen die we rondom ons gemakkelijk vinden.” “Het is hetgeen je ermee moet doen, dat soms wat moed vergt en waarvoor je je eigen kunnen moet uitdagen”, licht het designduo toe. “Noem het designer DIY’s als je wil.”

 

SONY DSC

Standaard