Out and about

Perspectieven

Twee maand lang heeft de wereld liggen soezen in zijn zomerslaap. Maar nu de herfst er zit aan te komen, raakt de agenda weer stilletjes volgepland. Het is vooral uitkijken naar…

Kinfolk Gathering

Kinfolk, één van de betere lifestyle magazines die op deze aardbol circuleert. Elk exemplaar kan gerust op de koffietafel maar Kinfolk is meer dan enkel een publicatie. De ondertussen geroemde gatherings & diners worden al enkele jaren door verschillende landen georganiseerd. 11 oktober prijkt al een eind in de agenda want dan mogen we een editie in Gent verwachten. Deze keer draait alles rond Wabi-Sabi, de alledaagse imperfectie.

Kinfolk_Homage-To-Cheese_v5-10-02-12_05_gallery

 (foto: Gentl&Hyers)

Weekend Blog Awards

logo_blogawards_landingspaginaMaanden lang heb ik op mijn blote knietjes zitten bidden. Maanden lang heb ik lieve woordjes in het oortje van Kinneke Jezeke gefluisterd. En na maanden angstig op de refresh knop te zitten rammen, kregen we vorige week eindelijk het heerlijke nieuws: de Weekend Blog Awards zijn terug.
Ondertussen zijn we al druk aan het brainstormen over de volgende campagne. Kost noch moeite zal gespaard worden om er iets wervelend & doldwaas van te maken. Revolutie is op komst jonges!
Voorlopig ben ik gestrand bij ‘De lichtkrant van NMBS hacken’, ‘Donald Muyle bellen’ en ‘Campagne lijkt erg op champagne’. Maar geen paniek dames en heren, we werken moedig verder.
Laat het vooral niet om deze leutig webstek te nomineren.

 Rode Zee

Inmiddels heb ik de trip officieel tot Avontuur RoZé gedoopt, maar eind deze maand trek ik richting Egypte. Blijkbaar heeft de Rode Zee een schitterende riviera en blijkbaar moet die dringend, in al zijn glorie, bewonderd worden. Vier dagen lang mag ik mijn esthetisch oog laten dwalen door El Gouna, Luxor en Hurghada. Gelukkig doe ik dit niet alleen, deze reis mag ik delen met twee zeer vrolijke zielen. Ik plan alvast een nagellak-feestje, een frivool kussengevecht en een minutieuze exposé van mijn trouwkleed. De kans dat Niel met een klein trauma naar huis keert, is dus groot.

CrossingRedSeaROSSELLI1483

Baroness O.

Als fan van het eerste uur, ik kijk belachelijk hard uit naar de Biennale Interieur 2014 die in oktober zal plaatsvinden. Tien dagen lang wordt de Broelschool de speelruimte van Baroness O. Voor Interieur Kortrijk tonen ze hun eigen concept ‘imitate’ dat bestaat uit verschillende sterke ontwerpen en DIY’s.

Anne: “Inspiratie is overal! We ontwerpen niet from scratch, maar werken juist met bestaande objecten en materialen die we rondom ons gemakkelijk vinden.” “Het is hetgeen je ermee moet doen, dat soms wat moed vergt en waarvoor je je eigen kunnen moet uitdagen”, licht het designduo toe. “Noem het designer DIY’s als je wil.”

 

SONY DSC

Standaard
Juicebox adventures, Out and about, Parijs

Oui Oui Paris

Vorig weekend hebben wij moedig de strijd ingezet tegen de verveling. Geen verloren weekends meer, nee meneer, vanaf nu aan gaan wij proactief het weekend tegemoet. En als we iets doen, doen we het goed want onze eerste wilde onderneming bracht ons naar Parijs.

Reizen naar…

Parijs bezoeken is geen onoverkomelijk onderneming. Het vraagt net iets minder voorbereiding dan bijvoorbeeld een trektocht door Antarctica. Daarom kan je gerust eens zot doen en kortbij een tripje boeken.
Persoonlijk heb ik het wat lastig met die last-minute activiteiten. Ik ben net iets te neurotisch voor deze spontane perikelen. Het hele ‘pak-uw-koffer’ procedure is een mentaal en fysiek verwekingsproces dat toch wat tijd vraagt. Mijn opluchting was groot toen Thalys kwam aanzetten met enkele tickets. De fruitmand werd alvast besteld.

Nu, Parijs is voor geen onbekende. Op een of andere manier belanden we ieder jaar in de stad van de liefde.
Zowel per auto als per trein is het goed te doen. De auto kan je makkelijk achterlaten in een beveiligde parking aan de rand van de hoofdstad. Met de metro sta je in geen tijd in het centrum.
Maar mijn absolute voorkeur gaat uit naar het treinrit avontuur. Waarom? Eerst en vooral omdat ik de gevaarlijkste chauffeur ooit ben. Ik heb het niet zo voor voertuigen op wielen. Mij naar Parijs laten rijden, is gewoon vragen om miserie.
Aansluitend heb ik een gruwelijke hekel aan Franse autostrade-toiletten. Het is de Route du Soleil naar mijn ergste nachtmerrie. Ik zou persoonlijk liever een blaas- en nierontstekingen riskeren dan zo’n toilet te moeten utiliseren. Overdreven? Zeker. Maar ik verkies de Thalys toiletten boven alles.
Daarbij mag op je trein geheel verantwoord om 10u30 ‘s ochtends spiritueuze dranken nuttigen. Met een taartje of een broodje. Ik weet u niet hoe het bij jullie zit maar dat maakt mij bijzonder gelukkig.

Slapen bij…

Volgens ons moeder gaat alles bergaf eens je de leeftijd van 26 hebt bereikt. Een goed bed is dus geen overbodige luxe.
Een degelijke slaapplaats vinden in Parijs vind ik echter geen evidentie. Eens te veel hebben we belachelijk veel geld betaalt voor iets…wel…zeer Frans en zeer speciaal.
Wat ik zeker kan aanraden is dit stukje hemel op aarde. Een vriendin wist het te boeken tijdens een vorige trip.
Dit klein, fijn stekje is de eigendom van de bevallige Ariane. Het ligt vlakbij Gare Paris Nord, alle belangrijke metro-lijnen en enkele supermarkten. Het dubbel bed slaapt heerlijk en de badkamer is uiterst fantastisch. Met andere woorden: baden in een oord van luxe en rust.

Bezoeken van ...

Je kan gerust een dag spenderen in het Louvre, flaneren onder de Eiffeltoren en de Seine afvaren op een boot. Zeker als dit je eerste bezoek is aan Parijs, kan ik het aanraden. Maar Parijs is meer dan deze reisgidsclichés. Mijn absolute, favoriete bezoekadresjes zijn Musée d’art decortif, Palais de Tokyo, Galerie E. Perrotin en Centre Pompidou. Keer op keer kan je er een sterke tentoonstelling bezoeken die wel een of andere hevige emotie teweeg brengt. Of het nu absolute wansmaak is of obsceen geluk, onberoerd laat het je nooit.
Voor degene die binnenkort naar Parijs vertrekken, Dries Van Noten – Inspirations en Star Wars Identities ten zeerste aanraden.

Eten in …

Het is Frankrijk, dus goed eten en drinken kan je vrijwel overal. Een degelijke, lichte lunch kan je eender welke bistro vinden. Het is gewoon een kwestie van je gezond verstand te gebruiken.
Het lekkerste glas champagne kan je in een klein cafeetje vinden op de hoek van Rue Rambuteau en Rue Saint-Martin. Geen idee hoe het etablissement noemt, maar hier kan je een mooi glas bubbels krijgen.
Dineren doe je bij Le Favoriet aan de rand van Le Marias of Mon Oncle in Mont Martre. Kijk vooral na wanneer het happy hour is, want drank is idioot duur in Parijs.

Winkelen bij…

Het hangt er een beetje af van wat je wilt.
Op zoek naar sneakers? Trekt richting Les Halles. Op Rue Pierre Lescot vind je zowel de gevestigde waarden als enkele anonieme parels. De prijzen zijn trouwens een stuk zachter dan hier in Belgique.
Op zoek naar een decadent shopfestijn? Dan moet je langs Rue Saint Honore, Rue de Rivoli en Avenue des Champs-Elysées passeren. Hier vind je alles van Sephora tot Colette. Vergeet vooral je Visa niet.
Op zoek naar wat vintage? Le Marais is dan jouw buurt.  Doorloop Rue de la Verriere en Rue Sainte-Croix de Bretonniere op het gemak want je komt ogen te kort. Le Marais is trouwens meer dan enkel vintage, je vindt er geweldige outlets en concept stores. Precies Pinterest, maar dan in het echt.
Op zoek naar interieur/kook ideeën? Dan moet je bij La Grande Epicerie de Paris, Le Bon Marche en Rue du Bac zijn.

 

 

Standaard
Fashion

Clueless

Beste Sstrid

Zalando organiseert dit jaar haar eigen bloggers awards in België en hiervoor zijn we op zoek naar de leukste en creatiefste fashion bloggers van België. Met deze mail willen we jou uitnodigen om deel te nemen aan de Zalando Blogger Awards.

 

Kijk, ik ben een zevenentwingtig iets dat behoorlijk onwetend tegen over het leven staat. Weet ik wie ik ben? Geen idee. Weet ik wat ik met mijn leven wil doen? Zot, nee. Weet ik waar ik binnen vijf jaar zal staan? GODNEELAATMEMETGERUST!
Dus als een instituut zoals Zalando u mailt om u te zeggen dat je een fashion blogger bent, dan is het zo. Dan moet je absoluut niet lopen zagen want ze hebben net één prangende levensvraag in uw plaats beantwoord.

Dus bij deze stellen wij ons kandidaat door de Blogger Awards. Stemmen kan hier en wees vrij om het goede nieuws te verspreiden via diverse sociale kanalen. De wereld mag wel weten dat ik een zorg minder heb in mijn leven.

Clueless-BW

Standaard
Juicebox adventures, Out and about

Juicebox Adventures

“Verveling is goed voor de creativiteit.”

Eén van de vele wijsheden die ik geregeld door ons ouderlijk huis heb horen galmen. Als kind klonken deze woorden als een waardevolle levensles. Maar eigenlijk was het een stille verontschuldiging van ons moeder. Iets in de trant van “het spijt me kinders dat jullie vader en ik besloten hebben om jullie groot te brengen in het meest desolate deel van West-Vlaanderen. Wisten wij veel dat dat dit dorp zich hermetisch zou afsluiten van alle wereldse invloeden”.
Menige zwoele zomers hebben bij de verveling moeten doorstaan en weerstaan. Zowel thuis in België, als op reis in Frankrijk. Want ons ouders slaagden erin om ons ieder jaar te verschepen naar de meest wezenloze locaties in La Douce France. Een verloren gelopen geit (het enige levende organisme in een straal van 20 km) was dan ook het hoogtepunt van onze reis.

Dat vervelen goed is voor de creativiteit, heeft mijn moeder dan ook aan de lijve moeten ondervinden. Die verveling was goed om op een regenachtige, modderige dag vanuit de tuin, met onze fietsjes, door het huis te racen. Wij hadden zo een heerlijk circulair huis, eens alle deuren openstonden kon je in één vlotte beweging alle kamers bevuilen. Functionaliteit ten top.

Die verveling was ook goed om een eigen eucharistieviering in elkaar te boksen. Dat allemaal om wat chips en cola te verkrijgen van ons moeder. Een zeer doortrapt en effectief plan.
Met een tafellaken of drie werd mijn oudste broer en de minivoetbaltafel omgetoverd in een volwaardige priester en altaar. De positie van misdienaar werd met een beurtrol verdeelt, want ja, iedereen wou wel eens met de WC-borstel zwieren. Uiteraard hebben we de misviering enkele keren moeten overdoen want de hosties/chips verdwenen altijd halverwege het evenement.
Naast die eucharistievieringen, was het spel “veeteeltmagnaat” ook een favoriet. Het wasrek van ons moeder kon vlot omgeplooid worden in een varkensstal op twee. En voor eens mocht ik eens de boer zijn. Heerlijk. Al kan ik me niet meer herinneren waarom dit zo een schitterend idee was…we hebben er noch snoep gekregen noch speelgoed aan overgehouden.
Maar die verveling was vooral goed voor de zelfontplooiing. Zo had mijn jongste broer het briljant idee om zich (op een uitzonderlijk hete zomerdag) bij te scholen als professionele duiker. Ik kan u zeggen, regenjassen en -broeken zijn behoorlijk multifunctioneel.

1209536_1390407581210555_2048511271_n

Nu dat vervelen, dat gebeurt nog regelmatig. Wat lopen mokken en lastig doen tijdens een verloren weekend, is geen uitzondering. Een mens kan ook maar zoveel fancy latte’s drinken op twee dagen tijd. Na één heel erg lullig weekend, hebben we de almachtige Juicebox Adventures-koekenpot in het leven geroepen. Een pot gevuld met middag-, dag-, en weekenduitstapjes. Excursies die allemaal een gevulde lunchdoos eisen en geweldig veel avontuur beloven. U leest het goed, mijn verse onderbroek voor komend weekend ligt al klaar!

Processed with VSCOcam with f2 preset

Standaard
Niet OK

Niet Oké

  • Weet je, dan win je als pendelaar eens het groot lot: voor eens hoef je je niet kapot te lopen om je trein te halen en mag je van een vriendelijk lachende conducteur je welgevormde derrière in eerste klas placeren. Eerste klas, dé exuberante reisstijl van de rijken der aarde. De Kardashians reizen wellicht in eenzelfde luxe. Ongetwijfeld.
    Maar net toen mijn wildste droom werkelijk begon te worden, kwam het abrupt tot een diep droef einde: een medereiziger wist me te vertellen dat er geen champagne werd geserveerd in eerste klas. Ik ga eerlijk zijn, ik was niet ontgoocheld maar ik was eerder een beetje boos. Sterker nog, ik voelde me een beetje gepakt.
    Verdere stappen zijn ondertussen ondernomen: de NMBS kan een zeer misnoegde brief van mij verwachten. En met geluk zal Dag Allemaal mijn triest verhaal publiceren. Fingers crossed.
  • Ieeeeeedere dag thuiskomen en ieeeeeeeedere keer ‘En wat heb je vandaag gepoetst? Servies? Een bloempot? Seksueel getinte parafernalia?’ moeten aanhoren.
  • Ieeeeeedere dag thuiskomen en ieeeeeeeedere keer ‘En, heb je al de zilveren kogels gevonden? Die vampierenopstand kan iedere dag gebeuren hoor’ moeten aanhoren. Misschien toch maar eens nadenken om dat televisieabonnement te annuleren.
  • Het is fysiek onmogelijk om op een gestructureerde, zinnige wijze mijn koffer te maken. Of ik nu de plas oversteek of gewoon een weekend in Parijs spendeer, het is altijd moord en brand schreeuwen omdat ik mijn valies moet pakken. En iedere keer ga ik door hetzelfde verwerkingsproces. Ondertussen beter gekend als: de 7 stappen van complete krankzinnigheid.
    1. Ontkenning: “Poeh mijn valies op tijd maken, neee hooor, tijd zat jong”
    2. Verontwaardiging: “HOEZO WE VERTREKKEN MORGEN OP REIS?!”
    3. Hysterie: “Wat moet er in godsnaam mee?!”
    4. Emotionele impasse: wat lopen huilen.
    5. Paniek: Zowat iedere contact in mijn telefoonboek afbellen om toch wat info in te winnen “Hoezo jij zou geen 5 paar shorts meenemen mocht jij aar Lapland vertrekken?!”
    6. Emotionele impasse: nog wat huilen.
    7. Probleemoplossend te werk gaan: mijn integrale kast in mijn bagage proppen.
    KLAAR. Tijd voor een wijntje.
  • Met het risico om terug met de dood bedreigd te worden: instagramaccount die bestaan uit enkel wat #selfies. Ze maken me niet allen bang, ik vertrouw ze ook voor geen haar. Zeker die van Kim Kardashian. Hallo slapeloze nachten.
  • Er bestaat niet zoiets als ‘we gaan vlug even langs IKEA, binnen en buiten in 10 minuten’. Het is een valstrik. Wat psychologisch 10 minuten lijkt, is eigenlijk een halve dag van je leven. Het absolute minimum is 2u jongens.
    Er bestaat niet zoiets als ‘ah maar ik heb niets nodig, ik zal echt niets kopen’. LEUGENS, je komt IKEA niet buiten zonder langs de kassa te passeren. Want alles kost maar ‘nen euro’.
    En dan bestaat er zeker niet zoiets als ‘eten in Ikea, nee nee we hebben nog vanalles thuis’. Ik daag u uit om langs de soft-ice machine te lopen zonder een hoorntje te kopen.
    En uiteindelijk kan je alleen maar boos zijn op je zwakke zelf. Damn you IKEA, damn you.
  • Jarenlang heb ik voor sinterklaas dé Barbie droomboot gevraagd. Je weet wel, dat waan-zinnig roze cruiseschip mét zwembad én bijhorende cocktailglazen. Zo kon je met een gek rietje verschillende kleurrijke drankjes drinken, net zoals Barbie. Heerlijk.
    Na jaren heel voorzichtig prentjes uitknippen, heb ik teleurgesteld moeten concluderen dat de boot nooit zou komen. Net zoals de Sint zelf, want dat bleek mijn moeder te zijn. U leest het goed, mijn vertrouwen was gebroken.
    Nu heeft ons moeder doodleuk laten weten dat ze mijn alom geroemde Spice Girls documentatiemap heeft weggesmeten. Zomaar.
    Ik heb fijntjes laten weten dat ik haar uitnodiging voor de trouw nog eens moet herbekijken. Dit vergeef ik haar waarschijnlijk nooit.

Candidly-Nicole-3-02

Standaard
Wijverij

Zo zijn we niet getrouwd

Confrontatie is nooit makkelijk, zeker niet als het betrekking heeft op je persoonlijkheid. Meestal probeer ik het te vermijden (als in: doorspoelen met een alcoholische geneugte), maar deze week kon ik er niet om heen. Ik heb lang in de illusie geleefd dat ik mezelf door en door ken. Zo ben ik zesentwintig jaar lang van mening geweest dat ik een absoluut geduldig persoon ben. Iemand dat zijn hoofd niet verliest in een onmogelijk situatie en een behoorlijke dosis stress aankan. Dat was buiten vorige week gerekend want ik ben mijn spreekwoordelijke ‘shit’ compleet verloren in het administratief centrum van Stad Gent. Mijn geduld kan blijkbaar veel aan, maar inefficiëntie hoort daar niet bij.

Ik hou oprecht veel van Gent, een stad gevuld met historische pracht en studentikoze obsceniteiten. Maar het zal me leren, willen trouwen met een Maltese inboorling. Malta, een land dat deel uitmaakt van de Europese Unie en onder geen beding (of dat hoop/denk ik toch) terrorisme steunt of massavernietigingswapens vervaardigd. Het gaat hier niet over een stil verdoken etnische stam met obscure ambities. Daarbij is Mijn Beste sinds 2004 officieel Belg. Je weet wel, met een officieel paspoort enzo.
In dat opzicht, was ik (naieve ik) van mening dat een trouwdatum vastleggen, niet de grootste moeite ging zijn. Color me wrong.

Trouwen is in mijn geval een nieuwe levenservaring. Ik heb dus geen idee wat er moet gebeuren of wat er te wachten staat. Ik had ergens gehoopt dat de stadsdiensten mij vooruit gingen helpen, maar die hoop bleek tevergeefs. Uitleg vragen of een ‘waarom’ vraag stellen, veroorzaakte enkel massahysterie en paniek. Ik heb eigenhandig Pandora’s doos geopend.
Vol goede moed heb ik twee maand lang lopen dolen in de Belgische bureaucratie. Met meeste Oost-Vlaamse ambtenaren heb ik ondertussen een zeer intieme band. Maar na maanden bellen, pleiten en vakkundige stalkgedrag, ben ik uiteindelijk mentaal en fysiek gebroken bij de dienst Nationaliteit. Ik stond op het punt om huilend “IK KAN DIT NIET MEER AAN IK VERHUIS NAAR TIMBOEKTOE” te gillen en mezelf op zeer dramatisch wijze tegen de grond te werpen, maar dat was buiten Katie gerekend. Diep onder de indruk van mijn smart, heeft heldin Katie even de tijd genomen om mij alles mooi uit te leggen. Samen konden we concluderen dat alles eigenlijk geregeld was en we gerust volgend jaar kunnen trouwen.

Een ding weet ik zeker: Katie en de beste mensen van vertaalbureau Bluelines krijgen volgend jaar van mij een hele schone fruitmand.

tumblr_mp0mow3b8y1r8269to1_500

 

 

 

Standaard
Nonsens, Wijverij

Materiële behoefte

“Dus euh, Astrid, wat zijn zo je materiële verlangens?” klonk het zondag tussen twee koffies en wat wijntjes door. Dit, is wat wij Meiden van de Kunst ‘subtiliteit’ noemen. Of toch een poging tot. Want zoals de kalender het mooi aangeeft, naderen we het einde van juli. En dat impliceert dat augustus voor de deur staat. Voor velen heeft de maand augustus geen tot weinig betekenis, het staat hooguit synoniem voor “herexamens”.  Maar in mijn ogen is augustus de mooiste maand van het jaar want het is het mijn verjaardagsmaand.

Het is alom geweten dat ik mijn verjaardag behoooorlijk belangrijk vind. Met de nodige poeha wordt deze dag ook altijd luid, duidelijk en zeer obsceen aangekondigd. Daarbij is ook alom geweten dat ik het niet zo begrepen heb op de nieuwe hobby van Mijn Beste. De sfeer was dan ook maar koeltjes toen hij mij kwam melden dat hij op 21 augustus waarschijnlijk niet thuis zal zijn want Lokeren speelt op verplaatsing. Nee sorry, “koeltjes” is eigenlijk geen realistische omschrijving van de situatie, “WO III” dekt de lading beter. Na een uur van dit…

index…dit…index2… en dit…images2

zijn we toch tot de conclusie gekomen dat het misschien allemaal niet zo erg is. In augustus begin ik toch mijn nieuwe job en de dag zelf moet ik toch gaan werken.
Eens de meeste hysterie en irrationaliteit gepasseerd was, heb ik dan toch mooi beslist om alles te verplaatsen naar het weekend ervoor, niet toevallig het weekend van de Gentse Patersholfeesten. Dat wordt klein Gent terroriseren met mijn verjaardagsperikelen.

Nu rest enkel nog de prangende vraag betreffende mijn materiële noden. Om hij iedereen wat makkelijk te maken (en vooral Mijn Beste want ik heb ondertussen een hééééél schone cadeau verdiend) hebben alles mooi in een lijstje gesorteerd. Ja hoor, empathie is me niet onbekend.

 

 

Standaard