Het zilveren lijntje

Ik heb het drie jaar gedaan, dat bloggen. Drie jaar lang heb ik de grootste idiotie kunnen verkopen zonder enig gevolg te moeten dragen. Want dat, dat is de kracht & pracht van het internet.
Ondertussen tuur ik al een maand naar een vlekkeloos wit scherm. Want het komt niet meer, die inspiratie. Die hartstochtelijke drang om mijn irrationele nonsens te delen met iedere internetgebruiker, is verdwenen.
Een writersblock zal ik het nooit noemen. Want ik bezit de pretentie niet om mezelf tot de schrijvende elite te rekenen.

Dichte vrienden labellen het als ‘verstaanbaar’. Kunnen/willen bloggen wordt zeer relatief als je vader met een obscure neuro-degeneratieve ziekte wordt gediagnosticeerd.
Om dan maar te zwijgen van dat komend trouwfeest. Versta me niet verkeerd, ik hou enorm veel Mijn Beste. Het lijkt me dan ook bijzonder leutig om als een ‘Vergauwe-Vassallo’ door het leven te dartelen.
Maar Sweet Lord Baby Jezus, de organisatie van dat feest is geen cadeau. Zeker omdat iedereen er een opinie over heeft.
Maar stilletjes hopen we dat dit gewoon een fase is. Een fase die samen met het wisselen van de seizoenen verdwijnt.

Omdat we van de proactieve soort zijn, heb ik een poging ondernomen om de koe bij de hoorns te vatten. Ik heb me inschrijven voor de #boostyourpositivity van beste Kelly.
Een maand lang gaan we op zoek naar het zilveren lijntje des leven. Een maand lang krijgen we enkele uitdagingen en bedenkingen die ons aan het schrijven moeten zetten.
Ruwweg vertaalt zich dat naar: een goeie schop onder mijn compliceerde kont om mijn creativiteit terug te vinden.
Liefst met een wijntje, want dat mag van Kelly (denk ik). U leest het goed, dit is een een win-win situatie.

Uitdaging 1: “Schrijf een brief naar je zestien-jarige zelf”.
Ik heb een jaar geleden schreef ik een brief naar mijn 23-jarige zelf. Sta me toe om dit schrijfsel even copy-paste-gewijs te recycleren want het is behoorlijk hard van toepassing.

Beste 23-jarige ik, Beste 16-jarige ik,

Na vier jaar kunstwetenschappen heb je nu ook een post-graduaat diploma op zak. Straks heb je  vier jaar kunstwetenschappen achter de rug en heb je een post-graduaat diploma op zak. Laten we eerlijk zijn, niet direct het meest veelzijdige diploma (of de beste keuze) maar je bent nu klaar om badass-gewijs de arbeidsmarkt te veroveren. Maar dat is oke, want jou doorzettingsvermogen is veruit absurd.
Je hebt té veel opinies, een té naïeve kijk op de wereld en je hebt nog steeds geen idee wat je met je leven wilt aanvangen. Geloof me vrij, dat is allemaal zeer oké.
Het zal niet makkelijk zijn, die eerste stappen in de “echte” wereld maar ik ben hier om je met raad en daad bij staan.

Vermits die eerste job (en tweede job!) niet instant op een zilver schaaltje door Henry Cavill thuis wordt afgeleverd, zal je drie maand isolatie in diep West-Vlaanderen moeten weten te overleven. Je staat er niet alleen voor want iedere woensdag zal ‘De school van Lukaku’  en ‘Vlaamse Hollywood vrouwen’ uitgezonden worden,  een klein beetje vertier tijdens een zeer donkere periode. Vergeet vooral de cava en chips niet, ja ze zijn een noodzaak.
Je mama is dé beste maar je zal blij zijn dat ze overdag voltijds gaat werken. Na zeven jaar zelfstandig overleven op kot is uwzelf-moeten-verantwoorden lang zo leuk niet meer. Gelukkig heeft je kleine broer een kot op overschot waar je geregeld naartoe kan vluchten. Ondertussen woon je samen met de liefde van je leven. Eentje die vlot om kan met je hormonen, grillen en huilbuien. Dus heb genade, want voor hem is het ook niet gemakkelijk.

Alleen Samen wonen impliceert dat je een brandverzekering zal nodig hebben. En sinds je net je eerste tweede job binnen gehaald hebt, kan ook beter dat pensioensparen eens bekijken. Ik heb nog steeds geen idee wat beide juist betekenen maar begin je gesprek met de bank vooral niet met “ik weet niets van niets”, het zal je wat centjes besparen. En een Visa heb je nog niet direct nodig, dus antwoord gerust “Nee” als ze je er één aanbieden. (Noot: je zal toch ja zeggen)

Oké, je woont alleen samen en na enkele jaren zoeken heb je de job van je leven gevonden. Theoretisch gezien ben je nu volwassen. Praktisch gezien niet, een puberale stunt of zeven zal de revue nog passeren.

Een zak chips, een pot kaas en een fles (of twee) rosé is geen volwaardige maaltijd. En niet iedere avond is een aper-o-clock avond. Dus stop ermee. Ik meen het écht want anders zal het half juli veel hysterie zijn wanneer je merkt dat je broek niet meer past.
Ontkateren op je bureau is trouwens geen lachertje, marginaal-zwaar-pintjes-drinken spaar je het best voor de vrijdag of de zaterdag.

Jou gewicht en zelfbeeld blijven een probleem. Je zal betere dagen hebben en je zal slechtere dagen hebben. Maar hoe dan ook, je leert er mee omgaan.
Soms. Als de hormonen niet door je lijf gieren.

Needles to say dat je vriendinnen veruit de beste zijn, zusters voor het leven, parels om te koesteren.

Je geluk is alles. En dat is de beste raad dat ik je kan meegeven. Prestige, een zot loon, een zware bedrijfswagen, … het doet er allemaal niet toe als je iedere dag intriest je bed uit rolt.
Schrik doet twijfelen, want ja die rekeningen moeten nu eenmaal betaald worden, maar weet dat je altijd wel ergens geld kan verdienen. Nee, ik doel nu niet op prostitutie maar je hebt een goed stel hersenen en een diploma dus je kan altijd wel ergens terecht, ad interim of niet.

Je ontslag geven zal het moeilijkste zijn want je zal doen.
Neen, sorry dat is zeer hard gelogen want ik was even je rijexamen vergeten, DAT is je zwaarste beproeving. Maar laat je niet ontmoedigen, drie maal een examen overdoen is geen doodzonde. Plus je kan altijd de schuld afschuiven op de rijinstructeur, daarvoor zijn ze er. Niemand hoeft te weten dat je dé slechte chauffeur ooit bent.
Maar soit, dat ontslag: je zal het overleven. En achteraf gezien zal het een van de betere beslissingen zijn die je dat jaar zal nemen.

En na drie vier jaar gevuld met allerlei irrationaliteiten zal je nog steeds geen idee hebben hoe je je leven moet inkleuren. En dat blijft oke want we komen er samen wel uit.

Veel liefs,

Je 26-jarige zelf.
Je 27-jarige zelf.

tumblr_nfrsmsTEZU1qjdmjko1_500

Nesteldrang

Ik vermoed dat ik met een lelijk groot probleem zit. Nee, schrap dat, ik weet dat ik met een lelijk groot probleem zit.
De onwennigheid is nog steeds groot want ik weet niet goed wat ik er mee moet aanvangen.
Valt dit op te lossen met enkele flessen wijn? Of bel ik toch beter mijn huisdokter voor een spoedconsultatie?
Of misschien een duiveluitdrijving? JA! Een duiveluitdrijving zal wel dé oplossing zijn. Maar wat draagt men op zijn duiveluitdrijving? Zou ik accessoires nodig hebben? Een wollen hoed lijkt mij wel fijn… .
En een priester, bestaan die eigenlijk nog? Zouden die al weet hebben van het internet?
Of moet ik een telefoonboek zoeken?
Wat is eigenlijk een “gouden gids”? Zou dat hetzelfde zijn als de gele gids?
Kortom veel vragen en veel wanhoop.

Mijn Beste beschrijft mijn recente aandoening als Nesteldrang.
Ik ga eerlijk zijn, ik heb het moeten googelen. En zoals alles wat je vindt op Google, is het zeer verontrustend. Want Nesteldrang wordt net iets te veel geassocieerd met zwangere vrouwen. En ondertussen weet de hele wereld wel dat ik zowel fysiek maar vooral mentaal niet klaar ben voor absurd fragiel en verrimpeld wezentje.
Ik omschrijf het liever als seizoensgebonden paniekaanvallen die bijzonder schadelijk zijn voor de portefeuille.
Deze nonsens begon zo’n drie jaar geleden. Na jaren onverschillig te staan ten opzicht van alle commerciële idiotie die gepaard gaat met kerstmis, ben ik toch gebroken. Of het nu komt door de nieuwe woonst of door de exuberante kerstsfeer dat zo eigen is aan Ledeberg, op die ene blauwe dinsdag ging en moest ik een kerstboom hebben. Overmand door frivole waanzin, heb ik Mijn Beste naar de dichtstbijzijnde Brico gesleurd om daar het meest potsierlijke geval te kiezen. Naast het feit dat deze plastieken vegetatie ons behoorlijk was euro’s gekost heeft, heeft het mijn honger naar feestelijke absurditeit een tijdje kunnen stillen.

Of toch tot dit weekend, want dit weekend heeft mijn baarmoedergevoel het compleet gewonnen van mijn laatste beetje zelfbeheersing.
Compleet bezeten door feestelijke absurditeit ben ik met Visa en wederhelft (aka muilezel van dienst) richting Ikea getrokken.
Met een onstilbare, decoratieve honger heb ik mij gestort op alles wat deze interieurgigant te bieden had.
Na twee uur van “Maar Baby, als we nieuwe glazen kopen moeten we toch nieuwe hoofdkussen kopen” was het geduld van Mijn Beste op. Vakkundig en met de gevleugelde woorden “IK MOET U TEGEN UZELF BESCHERMEN” werd ik richting uitgang geslingerd. Na een gruwelijk ontnuchtering moest ik aanzien welke schade mijn ‘baarmoedergevoel’ had aangericht. En ja hoor, mijn probleem is groot en lelijk.

Bij deze:

Hallo, ik ben Astrid en ik ben verslaafd aan rijkelijk versierde kerstbomen en opulente dekbedden. Bid voor me.

eef1dfcbf0b855e77fd185635b066ad93b547029e1015ee180ec52521b6874a4

 

 

 

 

Zo zijn we niet getrouwd

Confrontatie is nooit makkelijk, zeker niet als het betrekking heeft op je persoonlijkheid. Meestal probeer ik het te vermijden (als in: doorspoelen met een alcoholische geneugte), maar deze week kon ik er niet om heen. Ik heb lang in de illusie geleefd dat ik mezelf door en door ken. Zo ben ik zesentwintig jaar lang van mening geweest dat ik een absoluut geduldig persoon ben. Iemand dat zijn hoofd niet verliest in een onmogelijk situatie en een behoorlijke dosis stress aankan. Dat was buiten vorige week gerekend want ik ben mijn spreekwoordelijke ‘shit’ compleet verloren in het administratief centrum van Stad Gent. Mijn geduld kan blijkbaar veel aan, maar inefficiëntie hoort daar niet bij.

Ik hou oprecht veel van Gent, een stad gevuld met historische pracht en studentikoze obsceniteiten. Maar het zal me leren, willen trouwen met een Maltese inboorling. Malta, een land dat deel uitmaakt van de Europese Unie en onder geen beding (of dat hoop/denk ik toch) terrorisme steunt of massavernietigingswapens vervaardigd. Het gaat hier niet over een stil verdoken etnische stam met obscure ambities. Daarbij is Mijn Beste sinds 2004 officieel Belg. Je weet wel, met een officieel paspoort enzo.
In dat opzicht, was ik (naieve ik) van mening dat een trouwdatum vastleggen, niet de grootste moeite ging zijn. Color me wrong.

Trouwen is in mijn geval een nieuwe levenservaring. Ik heb dus geen idee wat er moet gebeuren of wat er te wachten staat. Ik had ergens gehoopt dat de stadsdiensten mij vooruit gingen helpen, maar die hoop bleek tevergeefs. Uitleg vragen of een ‘waarom’ vraag stellen, veroorzaakte enkel massahysterie en paniek. Ik heb eigenhandig Pandora’s doos geopend.
Vol goede moed heb ik twee maand lang lopen dolen in de Belgische bureaucratie. Met meeste Oost-Vlaamse ambtenaren heb ik ondertussen een zeer intieme band. Maar na maanden bellen, pleiten en vakkundige stalkgedrag, ben ik uiteindelijk mentaal en fysiek gebroken bij de dienst Nationaliteit. Ik stond op het punt om huilend “IK KAN DIT NIET MEER AAN IK VERHUIS NAAR TIMBOEKTOE” te gillen en mezelf op zeer dramatisch wijze tegen de grond te werpen, maar dat was buiten Katie gerekend. Diep onder de indruk van mijn smart, heeft heldin Katie even de tijd genomen om mij alles mooi uit te leggen. Samen konden we concluderen dat alles eigenlijk geregeld was en we gerust volgend jaar kunnen trouwen.

Een ding weet ik zeker: Katie en de beste mensen van vertaalbureau Bluelines krijgen volgend jaar van mij een hele schone fruitmand.

tumblr_mp0mow3b8y1r8269to1_500