Team Panini

Hallo, ik ben Astrid. Ik wil het vandaag even hebben over één van de grootste ziektes die onze hedendaagse maatschappij teistert: voetbal.
Ik hoor u al giechelen, begrijpelijk, in een eerste opzicht lijkt het zeer fideel. Maar als recente voetbalweduwe kan ik u verzekeren dat de gevolgen van deze gekte uiterst dramatisch zijn.

Zoals vermeld, ben ik recent Mijn Beste kwijt geraakt aan deze bijzonder besmettelijke krankzinnigheid.
Tijdens onze trip naar NYC kon ik de eerste tekenen van het verderf opmerken. Je moet weten dat wij jaaaaaaren van New York hebben gedroomd. Van alle reizen die op de bucket list stonden, was dit de grootste, mooiste en beste. Na jaaaaaaren dromen zijn we uiteindelijk in de US of A geraakt. Gewoon, voor een verlengde citytrip, wat de baan opgaan was geen optie. Ondanks het feit dat we in de meest sensationele stad ter wereld waren, moest Mijn Beste zo nodig naar die ene kwalificatiematch van de Rode Duivels gaan kijken. Ik hoor me nog denken denken “Ah, het is maar een match, hoeveel kwaad kan dit?”
Alles blijkbaar. De hellepoort was geopend, de duivel stond te lonken, het netelige virus des verslaving was verspreid.

Vanaf dat moment ging alles bergaf. Kort daarop volgende enkele uitstapjes naar Londense club Chelsea.
“Losse tickets zijn onmogelijk te krijgen”, “Ik moet mij wel inschrijven bij de lokale fanclub, anders geraak ik er nooit”, “Dit is anders, het is professioneler voetbal”, waren enkele loze excuses die ik weekend na weekend heb moeten aanhoren. 24 uur vrijwillig spenderen op een bus gevuld met verschraald bier en dubieuze mannen, leek mij veruit aantrekkelijk of geloofwaardig. Hallo argwaan.

Het absolute dieptepunt hebben we enkele weken geleden bereikt. Je moet weten, Mijn Beste, is nu al een jaar een zelfstandig man. Hard werken en drukke weken zijn de norm, dus als belachelijk trotse egaa leer je daar mee omgaan. Je weet wel, alles voor de goede zaak.
Mijn wantrouwen begon echter te groeien wanneer die enkele vrije vrijdag- en zaterdagavonden toch niet meer zo vrij waren. Na heel veel irrationeel gedrag van mijn kant, kwam de spreekwoordelijke aap uit de mouw: meneer had een voetbalabonnement gekocht, hij was…een Lokeren-boy. Dat geheel stiekem en geheel achter mijn rug. Ik kan maar vermoeden dat de schaamte te groot was.
Na uren onderzoek op Wikipedia, kon ik enkel maar concluderen dat dit een duidelijk teken van verslaving was.

Ik zou willen eindigen met de conclusie dat Mijn Beste hulp heeft gezocht en dat hij zijn verslaving onder controle heeft, maar niets is minder waar. Ik kan enkel met een beschuldigende vinger naar Panini wijzen.
Laatst hebben deze ketters een nieuw stickerboek uitgebracht, eentje dat in teken staat van het komende WK. Persoonlijk vraag ik mij af hoe de mensen bij Panini nog in spiegel kunnen kijken, want ons leven hebben ze compleet geruïneerd. Facebookgroepen, ruilacties, gespecialiseerd apps, uren durende kleefacties, … Kortom,  ik ben mijn lief verloofde voorgoed kwijt.
Daarom roep ik op tot een boycot. Dat tegen alle ondernemingen en producten van Panini. We moeten het kwaad bij de wortel aanpakken!  BRAND PANINI BRAND!

Ik begrijp dat dit een intriest en diepdroevig verhaal is, maar ik vertel dit om een bewustzijn te creëren. De schaamte is bij velen té groot, maar geloof me, praten helpt! Steun is een noodzaak in deze zware tijden.
Radeloze partners en verslaafden kunnen zich altijd aanmelden bij de steungroep. Samen komen we eruit.

 

.

 

 

Lukaku & Kompany

Mijn Beste kijk al graag eens naar de voetbal, dat doet hij het liefst in onze living met wat vrienden en sloten bier. Altijd een beetje huilen want dat betekent dat ik zeker voor een volle 2u mijn teerbeminde televisie & bijhorende soaps kwijt ben.
Maar als toegewijde vriendin doe ik dan toch een poging om dat absurd schouwspel te volgen. Eerlijk, ik snap er geen zak van. Mijn eerst vraag is dan meestal “wij zijn toe die in het rood hé” en helft van de keren heb ik het mis. Mijn kennis qua voetbal beperkt hem eigenlijk tot de informatie die ik kan vinden in de verouderde kwaliteitsbladen die ik bij mijn kapster terug kan vinden.
Ik kan u een ding zeggen: lang leve de Story & Tv-familie want nu heb ik toch een beetje een idee van wie er in de Belgische competitie meespeelt.

Ik ken alvast ene zekere Jonathan Legear. Dat is die niet-zo-frisse jongen die zijn veel te dure Porsche ooit eens in een tankstation geparkeerde en daarna zeer bevallig riep “Ik betaal alles wel”. Een normale mens zou denken dat dit een redelijk ernstig misdrijf is, zeker omdat onze beste Jonathan zwaar beneveld was. Maar ik heb mogen vernemen dat Legear er toch behoorlijk goedkoop vanaf gekomen is. Een ding sta toch vast, ik betaal nooit van mijn leven een verdomde GAS-boete.

Dan heb je Thilbault Courtois. Eigenlijk weet ik niet heel goed wie dat juist is, ik ken die naam enkel omdat Mijn Beste na een België-Holland match die naam toch een volle 15 minuten heeft liggen scanderen in bed. Dat om 7u30 ’s ochtends. Ik kan maar vermoeden dat die Thibault Courtois in ons nationaal elftal speelt en oke kan sjotten.

Vincent Kompany. Die heeft een wreed schoon madam, echt. En die gaat blijkbaar festivalreporter worden voor OP12, mooie  aanwinst, al zeg ik het zelf. Ook is Familie Kompany zeer gul & vrijgevig. Eigenlijk kan je stellen dat Vincent en Carla de Jay-Z en Beyoncé van het voetbal zijn: belachelijk schoon en totes untouchable.

Steven Defour: Die heeft zijn madam laten zitten om met een 19-jarige de horizontale lambada te kunnen dansen. Kwestie om als een ordinair cliché door het leven te gaan.

Benteké: Dat was die ene voetballer die tijdens de België-Servië wedstrijd niet kon scoren…of voetballen. Naar mijn logica haal je zo’n speler best van het veld om te vervangen door een bekwame speler. Maar volgens mijn mede-voetbal-kijkers (als in alleen maar mannen) is dat geen slimme zet want dat kan het ‘zelfvertrouwen’ van de speler schadden. Wat voor een janetten-excuus is dat nu.

Something Fellaini: ook beter gekend als ‘die ene met die zotte afro’.

En last but not the least: Romulu Lukaku. Er is maar een speler dat ik er zo kan uitpikken dat is deze beste meneer. Duust hartje voor Romulu Lukaku want hij heeft mijn leven tijdens het-werkloos-zijnde geweldig opgefleurd met reality-reeks ‘de school van Lukaku’.
Ik word nog steeds geweldig week in de knieën telkens hij op den televies verschijnt, ik laat er zelfs mijn strijk voor staan. Moest ik terug 16 jaar zijn, dan zou zijn poster zeker boven mij bed hangen. Niet dat ik het nu niet zou durven maar Mijn Beste heeft zijn veto ingezet tegen deze  gevoelige kwestie.

lukaku1