Wedding Bells

Voor velen is 30 april de dag die 1 mei aankondigt. En voor velen is 30 april simpelweg een belofte voor een avondje roekeloos vertier en laveloos doorzakken. Want velen kunnen morgen een dag ontkateren in hun zetel. Daarvoor dient een dag betaald verlof.
Maar niet voor mij. 30 april betekent dat ik binnen twee dagen eindelijk mijn ja-woord mag gillen. Maar het impliceert ook dat ik sinds gisteren alle notie van rust en rationaliteit heb laten varen (hi, what’s new). Ranzige zenuwachtigheid is momenteel mijn emotie by default. Niet alleen omdat ik vandaag dé jurk moet ophalen en ik geen idee heb of deze nog wel zal passen met die extra kilootjes (damn you lekkere wijntjes en chipjes), maar ook omdat ik nog een stel geloften moet schrijven.
Ik ga eerlijk zijn, uw eigen geloften schrijven is zowaar het domste dat een mens (en zeker een aanstaande bruid die binnen 2 dagen zelf trouwt) kan doen. Ik hoor u al denken ‘ah maar dat is zo persoonlijk en romantisch’. NIETS VAN, alle romantiek verdwijnt snel als je zo’n 5u naar een wit computerscherm zit te staren. Het enige wat nu door mijn hoofd schiet zijn enkele gruwelijke visioenen van een genadeloze, publieke vernedering. En dit kan ik niet aan. Nu niet nooit niet.

Dus, dit is alvast een eerste warme oproep naar de creatievelingen onder jullie. Alle tips en suggesties zijn welkom. Want ik heb Pinterest  bekeken en die kon weinig hulp bieden.

Naast een hoop zenuwachtig gedoe, betekent die trouw ook de komst van onze huwelijksreis.
Deze twee jolligaards reizen volgende week naar Berlijn. Vergeet die exotische (al dan niet crashende) vliegreis naar Azië, wij trekken naar Hipster Paradise om wat communistische geschiedenis op te snuiven. Ik voorzie alvast een weekje eten, drinken, flaneren, boeken lezen, eten, musea bezoeken, slapen en ETEN!!! U leest het goed, enthousiasme alom te huize Vergauwe-Vassallo.

Voor mijn tweede warme oproep spreek ik graag de avonturiers onder jullie aan: tips, tricks, do’s en doesn’t betreffende Berlijn mogen altijd in het comment-vakje gedeeld worden.

De firma dankt u!

BrithnySpears_Berlinwall_2007

 

 

03.01.2014

Vrijdagen zijn mooie dagen, niet alleen omdat het het einde van de werkweek is maar ook omdat het keihard verantwoord is om vanaf 17u zwaar te aperitieven. En dat was ook vorige week vrijdag het geval. Vooral omdat ik extra reden tot vieren had want het was mijn laatste werkdag, jolijt alom. Dus dat ‘we gaan één drinken’ werden al rap vier of vijf (ik weet het niet meer zo goed) wijntjes met wat kaas en een bitterbal of twee. Booze Ahoy.
Halverwege de avond kreeg ik een lief berichtje van Mijn Beste, om te vragen of we niet gezellig met zijn twee thuis zouden eten. Een beetje tevergeefs want de sfeer op café was net iets gemoedelijk en amicaal. Gelukkig heb ik vreselijk fantastisch lief dat zo’n dingen perfect begrijpt.
Na vier uur marineren in aperitief was de tijd rijp om huiswaarts te keren, mijn lichaam had zijn dosis spraakwater voor dat weekend wel binnen. Dat en mijn schuldgevoel ten opzichte van Mijn Beste begon me toch wat parten te spelen. Achteraf gebleken was dat schuldgevel zeer gegrond want bij het thuiskomen lag een klein cadeautje onder de kerstboom op me te wachten. Het heeft weliswaar een half uur geduurd (Mijn Beste heeft tot drie maal toe moeten aandringen met “zou je de kerstboomverlichting niet aansteken”) tot ik het pakje opmerkte, terug: jolijt alom. Ja, ik houd oprecht veel van pakjes.
In het cadeautje zat een doos met dit:

Processed with VSCOcam with c1 preset

een Viewmaster met allerlei idiote en kleffe foto’s van ons. Dit was voor mij al reden om onverbiddelijk te beginnen schreien en héél hard “daaaahat jeheu niet moeten doooooen” te snikken. Als CEO van Bleit Inc. vind ik dat allemaal zeer verantwoord.
Ik was klaar om aan mijn eigen liefdesverklaring te beginnen maar Mijn Beste onderbrak me snel (en ondertussen lichtelijk geïrriteerd) met “ga je nu eens zwijgen en verder kijken”.
En twee foto’s later kwam dit:

photo 1(1)

En dan dit

Processed with VSCOcam with m5 preset

En dan was het hek van de dam, janken aan honderd per uur en ‘Natuurlijk’ gillen.
Dus, om een lang verhaal kort te maken: wij zijn verloofd.