Wedding Bells

Voor velen is 30 april de dag die 1 mei aankondigt. En voor velen is 30 april simpelweg een belofte voor een avondje roekeloos vertier en laveloos doorzakken. Want velen kunnen morgen een dag ontkateren in hun zetel. Daarvoor dient een dag betaald verlof.
Maar niet voor mij. 30 april betekent dat ik binnen twee dagen eindelijk mijn ja-woord mag gillen. Maar het impliceert ook dat ik sinds gisteren alle notie van rust en rationaliteit heb laten varen (hi, what’s new). Ranzige zenuwachtigheid is momenteel mijn emotie by default. Niet alleen omdat ik vandaag dé jurk moet ophalen en ik geen idee heb of deze nog wel zal passen met die extra kilootjes (damn you lekkere wijntjes en chipjes), maar ook omdat ik nog een stel geloften moet schrijven.
Ik ga eerlijk zijn, uw eigen geloften schrijven is zowaar het domste dat een mens (en zeker een aanstaande bruid die binnen 2 dagen zelf trouwt) kan doen. Ik hoor u al denken ‘ah maar dat is zo persoonlijk en romantisch’. NIETS VAN, alle romantiek verdwijnt snel als je zo’n 5u naar een wit computerscherm zit te staren. Het enige wat nu door mijn hoofd schiet zijn enkele gruwelijke visioenen van een genadeloze, publieke vernedering. En dit kan ik niet aan. Nu niet nooit niet.

Dus, dit is alvast een eerste warme oproep naar de creatievelingen onder jullie. Alle tips en suggesties zijn welkom. Want ik heb Pinterest  bekeken en die kon weinig hulp bieden.

Naast een hoop zenuwachtig gedoe, betekent die trouw ook de komst van onze huwelijksreis.
Deze twee jolligaards reizen volgende week naar Berlijn. Vergeet die exotische (al dan niet crashende) vliegreis naar Azië, wij trekken naar Hipster Paradise om wat communistische geschiedenis op te snuiven. Ik voorzie alvast een weekje eten, drinken, flaneren, boeken lezen, eten, musea bezoeken, slapen en ETEN!!! U leest het goed, enthousiasme alom te huize Vergauwe-Vassallo.

Voor mijn tweede warme oproep spreek ik graag de avonturiers onder jullie aan: tips, tricks, do’s en doesn’t betreffende Berlijn mogen altijd in het comment-vakje gedeeld worden.

De firma dankt u!

BrithnySpears_Berlinwall_2007

 

 

Retraite

Blijkbaar hadden de helden van Adhese/Enchante nood aan een ‘teambuilding’ weekend. Teambuilding als in samenhokken in een ‘bosklassen’ gebouw om samen te genieten van het schoon leven. En dat liefst in de Ardennen. A ja, want alleen in de Ardennen is petanque een nobele sport.
Lang leve de Ardennen zeg ik dan. Lang leve de Ardennen en Mobistar. Want 3G was dit weekend geen optie. Voor eens kon ik mijn ‘charmante’ zelf zijn zonder te moeten vrezen dat het bewijsmateriaal een uur nadien op ‘tinternet’ zou verschijnen.

HOERA.

Maar de retraite was ook bijster educatief. Ja ze hebben me toch weer een levenles of twee bijgebracht.

  • 11u is Apero’clock. Of je nu net uit je bed rolt of niet, het is apero’clock. Dat geldt ook voor 18u.
  • Mijn oog-hand coördinatie is…euhm…wel die is er niet. Een spelletje Kubbs spelen is dan ook vragen om problemen. Maar dit klein ongemak is blijkbaar te verhelpen met een glas Pastis in de hand/ achter de kiezen. Proefondervindelijk kan ik dit bevestigen, de resultaten zijn opmerkelijk.
  • Vier paar schoenen meebrengen voor één overnachting is compleet normaal. En liefst wisselen we ook nog es van outfit doorheen de dag.
  • Dansen op het ‘Bacardi-liedje’ en mojito’s drinken gaat niet samen. Dat doet er me aan denken, ik heb nog een was te doen.
  • Amoorie en Hilde zijn heerlijk om samen mee te aperitieven.
  • Voor goede tabak moet je naar Frankrijk rijden. En hoe minder navigatiehulpmiddelen je gebruikt, hoe groter het avontuur.
  • En barbecue is pas barbecue als je met zes man in het vlees staat te porren.

Je ziet maar, je bent nooit te oud om bij te leren.