Wedding Bells

Voor velen is 30 april de dag die 1 mei aankondigt. En voor velen is 30 april simpelweg een belofte voor een avondje roekeloos vertier en laveloos doorzakken. Want velen kunnen morgen een dag ontkateren in hun zetel. Daarvoor dient een dag betaald verlof.
Maar niet voor mij. 30 april betekent dat ik binnen twee dagen eindelijk mijn ja-woord mag gillen. Maar het impliceert ook dat ik sinds gisteren alle notie van rust en rationaliteit heb laten varen (hi, what’s new). Ranzige zenuwachtigheid is momenteel mijn emotie by default. Niet alleen omdat ik vandaag dé jurk moet ophalen en ik geen idee heb of deze nog wel zal passen met die extra kilootjes (damn you lekkere wijntjes en chipjes), maar ook omdat ik nog een stel geloften moet schrijven.
Ik ga eerlijk zijn, uw eigen geloften schrijven is zowaar het domste dat een mens (en zeker een aanstaande bruid die binnen 2 dagen zelf trouwt) kan doen. Ik hoor u al denken ‘ah maar dat is zo persoonlijk en romantisch’. NIETS VAN, alle romantiek verdwijnt snel als je zo’n 5u naar een wit computerscherm zit te staren. Het enige wat nu door mijn hoofd schiet zijn enkele gruwelijke visioenen van een genadeloze, publieke vernedering. En dit kan ik niet aan. Nu niet nooit niet.

Dus, dit is alvast een eerste warme oproep naar de creatievelingen onder jullie. Alle tips en suggesties zijn welkom. Want ik heb Pinterest  bekeken en die kon weinig hulp bieden.

Naast een hoop zenuwachtig gedoe, betekent die trouw ook de komst van onze huwelijksreis.
Deze twee jolligaards reizen volgende week naar Berlijn. Vergeet die exotische (al dan niet crashende) vliegreis naar Azië, wij trekken naar Hipster Paradise om wat communistische geschiedenis op te snuiven. Ik voorzie alvast een weekje eten, drinken, flaneren, boeken lezen, eten, musea bezoeken, slapen en ETEN!!! U leest het goed, enthousiasme alom te huize Vergauwe-Vassallo.

Voor mijn tweede warme oproep spreek ik graag de avonturiers onder jullie aan: tips, tricks, do’s en doesn’t betreffende Berlijn mogen altijd in het comment-vakje gedeeld worden.

De firma dankt u!

BrithnySpears_Berlinwall_2007

 

 

Oui Oui Paris

Vorig weekend hebben wij moedig de strijd ingezet tegen de verveling. Geen verloren weekends meer, nee meneer, vanaf nu aan gaan wij proactief het weekend tegemoet. En als we iets doen, doen we het goed want onze eerste wilde onderneming bracht ons naar Parijs.

Reizen naar…

Parijs bezoeken is geen onoverkomelijk onderneming. Het vraagt net iets minder voorbereiding dan bijvoorbeeld een trektocht door Antarctica. Daarom kan je gerust eens zot doen en kortbij een tripje boeken.
Persoonlijk heb ik het wat lastig met die last-minute activiteiten. Ik ben net iets te neurotisch voor deze spontane perikelen. Het hele ‘pak-uw-koffer’ procedure is een mentaal en fysiek verwekingsproces dat toch wat tijd vraagt. Mijn opluchting was groot toen Thalys kwam aanzetten met enkele tickets. De fruitmand werd alvast besteld.

Nu, Parijs is voor geen onbekende. Op een of andere manier belanden we ieder jaar in de stad van de liefde.
Zowel per auto als per trein is het goed te doen. De auto kan je makkelijk achterlaten in een beveiligde parking aan de rand van de hoofdstad. Met de metro sta je in geen tijd in het centrum.
Maar mijn absolute voorkeur gaat uit naar het treinrit avontuur. Waarom? Eerst en vooral omdat ik de gevaarlijkste chauffeur ooit ben. Ik heb het niet zo voor voertuigen op wielen. Mij naar Parijs laten rijden, is gewoon vragen om miserie.
Aansluitend heb ik een gruwelijke hekel aan Franse autostrade-toiletten. Het is de Route du Soleil naar mijn ergste nachtmerrie. Ik zou persoonlijk liever een blaas- en nierontstekingen riskeren dan zo’n toilet te moeten utiliseren. Overdreven? Zeker. Maar ik verkies de Thalys toiletten boven alles.
Daarbij mag op je trein geheel verantwoord om 10u30 ’s ochtends spiritueuze dranken nuttigen. Met een taartje of een broodje. Ik weet u niet hoe het bij jullie zit maar dat maakt mij bijzonder gelukkig.

Slapen bij…

Volgens ons moeder gaat alles bergaf eens je de leeftijd van 26 hebt bereikt. Een goed bed is dus geen overbodige luxe.
Een degelijke slaapplaats vinden in Parijs vind ik echter geen evidentie. Eens te veel hebben we belachelijk veel geld betaalt voor iets…wel…zeer Frans en zeer speciaal.
Wat ik zeker kan aanraden is dit stukje hemel op aarde. Een vriendin wist het te boeken tijdens een vorige trip.
Dit klein, fijn stekje is de eigendom van de bevallige Ariane. Het ligt vlakbij Gare Paris Nord, alle belangrijke metro-lijnen en enkele supermarkten. Het dubbel bed slaapt heerlijk en de badkamer is uiterst fantastisch. Met andere woorden: baden in een oord van luxe en rust.

Bezoeken van ...

Je kan gerust een dag spenderen in het Louvre, flaneren onder de Eiffeltoren en de Seine afvaren op een boot. Zeker als dit je eerste bezoek is aan Parijs, kan ik het aanraden. Maar Parijs is meer dan deze reisgidsclichés. Mijn absolute, favoriete bezoekadresjes zijn Musée d’art decortif, Palais de Tokyo, Galerie E. Perrotin en Centre Pompidou. Keer op keer kan je er een sterke tentoonstelling bezoeken die wel een of andere hevige emotie teweeg brengt. Of het nu absolute wansmaak is of obsceen geluk, onberoerd laat het je nooit.
Voor degene die binnenkort naar Parijs vertrekken, Dries Van Noten – Inspirations en Star Wars Identities ten zeerste aanraden.

Eten in …

Het is Frankrijk, dus goed eten en drinken kan je vrijwel overal. Een degelijke, lichte lunch kan je eender welke bistro vinden. Het is gewoon een kwestie van je gezond verstand te gebruiken.
Het lekkerste glas champagne kan je in een klein cafeetje vinden op de hoek van Rue Rambuteau en Rue Saint-Martin. Geen idee hoe het etablissement noemt, maar hier kan je een mooi glas bubbels krijgen.
Dineren doe je bij Le Favoriet aan de rand van Le Marias of Mon Oncle in Mont Martre. Kijk vooral na wanneer het happy hour is, want drank is idioot duur in Parijs.

Winkelen bij…

Het hangt er een beetje af van wat je wilt.
Op zoek naar sneakers? Trekt richting Les Halles. Op Rue Pierre Lescot vind je zowel de gevestigde waarden als enkele anonieme parels. De prijzen zijn trouwens een stuk zachter dan hier in Belgique.
Op zoek naar een decadent shopfestijn? Dan moet je langs Rue Saint Honore, Rue de Rivoli en Avenue des Champs-Elysées passeren. Hier vind je alles van Sephora tot Colette. Vergeet vooral je Visa niet.
Op zoek naar wat vintage? Le Marais is dan jouw buurt.  Doorloop Rue de la Verriere en Rue Sainte-Croix de Bretonniere op het gemak want je komt ogen te kort. Le Marais is trouwens meer dan enkel vintage, je vindt er geweldige outlets en concept stores. Precies Pinterest, maar dan in het echt.
Op zoek naar interieur/kook ideeën? Dan moet je bij La Grande Epicerie de Paris, Le Bon Marche en Rue du Bac zijn.

 

 

Niet Oké

  • Weet je, dan win je als pendelaar eens het groot lot: voor eens hoef je je niet kapot te lopen om je trein te halen en mag je van een vriendelijk lachende conducteur je welgevormde derrière in eerste klas placeren. Eerste klas, dé exuberante reisstijl van de rijken der aarde. De Kardashians reizen wellicht in eenzelfde luxe. Ongetwijfeld.
    Maar net toen mijn wildste droom werkelijk begon te worden, kwam het abrupt tot een diep droef einde: een medereiziger wist me te vertellen dat er geen champagne werd geserveerd in eerste klas. Ik ga eerlijk zijn, ik was niet ontgoocheld maar ik was eerder een beetje boos. Sterker nog, ik voelde me een beetje gepakt.
    Verdere stappen zijn ondertussen ondernomen: de NMBS kan een zeer misnoegde brief van mij verwachten. En met geluk zal Dag Allemaal mijn triest verhaal publiceren. Fingers crossed.
  • Ieeeeeedere dag thuiskomen en ieeeeeeeedere keer ‘En wat heb je vandaag gepoetst? Servies? Een bloempot? Seksueel getinte parafernalia?’ moeten aanhoren.
  • Ieeeeeedere dag thuiskomen en ieeeeeeeedere keer ‘En, heb je al de zilveren kogels gevonden? Die vampierenopstand kan iedere dag gebeuren hoor’ moeten aanhoren. Misschien toch maar eens nadenken om dat televisieabonnement te annuleren.
  • Het is fysiek onmogelijk om op een gestructureerde, zinnige wijze mijn koffer te maken. Of ik nu de plas oversteek of gewoon een weekend in Parijs spendeer, het is altijd moord en brand schreeuwen omdat ik mijn valies moet pakken. En iedere keer ga ik door hetzelfde verwerkingsproces. Ondertussen beter gekend als: de 7 stappen van complete krankzinnigheid.
    1. Ontkenning: “Poeh mijn valies op tijd maken, neee hooor, tijd zat jong”
    2. Verontwaardiging: “HOEZO WE VERTREKKEN MORGEN OP REIS?!”
    3. Hysterie: “Wat moet er in godsnaam mee?!”
    4. Emotionele impasse: wat lopen huilen.
    5. Paniek: Zowat iedere contact in mijn telefoonboek afbellen om toch wat info in te winnen “Hoezo jij zou geen 5 paar shorts meenemen mocht jij aar Lapland vertrekken?!”
    6. Emotionele impasse: nog wat huilen.
    7. Probleemoplossend te werk gaan: mijn integrale kast in mijn bagage proppen.
    KLAAR. Tijd voor een wijntje.
  • Met het risico om terug met de dood bedreigd te worden: instagramaccount die bestaan uit enkel wat #selfies. Ze maken me niet allen bang, ik vertrouw ze ook voor geen haar. Zeker die van Kim Kardashian. Hallo slapeloze nachten.
  • Er bestaat niet zoiets als ‘we gaan vlug even langs IKEA, binnen en buiten in 10 minuten’. Het is een valstrik. Wat psychologisch 10 minuten lijkt, is eigenlijk een halve dag van je leven. Het absolute minimum is 2u jongens.
    Er bestaat niet zoiets als ‘ah maar ik heb niets nodig, ik zal echt niets kopen’. LEUGENS, je komt IKEA niet buiten zonder langs de kassa te passeren. Want alles kost maar ‘nen euro’.
    En dan bestaat er zeker niet zoiets als ‘eten in Ikea, nee nee we hebben nog vanalles thuis’. Ik daag u uit om langs de soft-ice machine te lopen zonder een hoorntje te kopen.
    En uiteindelijk kan je alleen maar boos zijn op je zwakke zelf. Damn you IKEA, damn you.
  • Jarenlang heb ik voor sinterklaas dé Barbie droomboot gevraagd. Je weet wel, dat waan-zinnig roze cruiseschip mét zwembad én bijhorende cocktailglazen. Zo kon je met een gek rietje verschillende kleurrijke drankjes drinken, net zoals Barbie. Heerlijk.
    Na jaren heel voorzichtig prentjes uitknippen, heb ik teleurgesteld moeten concluderen dat de boot nooit zou komen. Net zoals de Sint zelf, want dat bleek mijn moeder te zijn. U leest het goed, mijn vertrouwen was gebroken.
    Nu heeft ons moeder doodleuk laten weten dat ze mijn alom geroemde Spice Girls documentatiemap heeft weggesmeten. Zomaar.
    Ik heb fijntjes laten weten dat ik haar uitnodiging voor de trouw nog eens moet herbekijken. Dit vergeef ik haar waarschijnlijk nooit.

Candidly-Nicole-3-02