De kronieken van een pendelaar: Deel 2

Functioneel forenzen: de uitrusting van de hedendaagse pendelaar.

Sommige mensen zijn gewoon avontuurlijk geboren. Ze leven met een niet te stillen, hondsdolle drang om zich in de meest hachelijke situaties te smijten. Geef ze een frivole zakdoek en ze zijn klaar om een woestijn te bestormen. Geef ze een zakmes en ze kunnen een half leven in de jungle spenderen. Deze zin voor roekeloze nonsens kan je niet kopen, het zit in je DNA. Het is een parasiet die door je bloed surft.
Gevaar, angst, schaamte of enige notie van persoonlijk hygiëne is dan ook een inferieure kwestie. Zonder enige twijfel rommelen ze even in een berg olifanten-uitwerpsels of kegelen ze een zak urine achterover. Gewoon, omdat het kan. Ook al hebben ze in vele gevallen een tweede, alternatieve keuze. Zoals: gewoon terug naar huis gaan.

Dit zegt mij persoonlijk niets. Maar dan écht, absoluut, niets. Ik was bijvoorbeeld lang overtuigd dat Bear Grylls een nieuwe soort chips was. Je weet wel, zoals die gore Grills, maar anders.
Mr. Grylls heb ik dan toch even gegoogled. Als was het maar om een idee te hebben hoe een moderne avonturier eruitziet en wat zijn takenpakket precies inhoudt. Het gros van Mr. Grylls zijn dagelijkse routine classificeer ik netjes onder de “MAAR WAAROM?!!…!!!..zot.”-categorie.

Mijn idee van een groot avontuur, rekening houdend met mijn uitgebreide panisch-schrik-voor-alles-lijst, is iedere dag de trein richting Antwerpen nemen. Uiteindelijk steek ik toch ook een plas over. Reden genoeg om deze dagelijkse onderneming te beschouwen als een gek avontuur.
En net als ieder ander uitdagende belevenis, is een goede voorbereiding essentieel. Ook bij het pendelen. Want met het huidige openbaarvervoerbeleid weet je nooit waar je zal terecht komen.

Waar ga je naartoe?

Je zou denken dit een vanzelfsprekende en/of overbodige vraag is. Maar het zou niet de eerste keer zijn dat deze pendelaar in een verkeerde provincie, met een verkeerd vervoersbewijs, in een verkeerd station zou belanden. Daarom houd ik de applicaties van De Lijn en de NMBS altijd dicht bij de hand. Vooral omdat ze rot functioneel en levensreddend zijn. Ironisch, ik weet het.

Wat heb je nodig?

(Je moet de ondertitels lezen, want ze zijn grappig. Beloofd. En anders is dit maar wat saai.)

Hoe pak je  een rugzak?

Hier heb je twee opties. Je kan het doelgericht aan pakken, zoals meeste begaafde reizigers. Zie hier:
How-To-Pack-A-BackpackOf je kan gewoon alles (boterhammen eerst, dan zijn ze lekker zacht) in een je zak rammen. Dodelijk efficiënt en behoorlijk feilloos als je het mij vraagt.

Klaar!

Het avontuur wacht. Adios.

Advertenties

De kronieken van een pendelaar: Deel 1

Pendelen doe ik al sinds mijn veertiende. Voor een of andere gekke reden vond mijn moeder het wel oké dat ik mijn uiterst katholieke en uiterst West-Vlaamse school wou inwisselen voor een Gentse kunstschool.  Vier jaar lang heb ik op het perron van Lichtervelde (je weet wel, dat ene station waar het gigantisch stinkt en niemand kan precies zeggen wat het is), op een ongoddelijk uur staan wachten op mijn trein.
Voor mijn vrienden was ik een moderne wereldreiziger, voor mijn grootmoeder was ik een lelijke ketter. Want op kunstscholen hebben ze drugs en klooien ze maar wat rond. En van die gekke liberale ideeën zoals emancipatie en Darwin’s evolutietheorie was ze ook niet echt fan.

Een jaar geleden kon je me met een grote krop nostalgie terugvinden op het perron van Gent Dampoort. Want in Antwerpen wachtte en gloednieuwe job op mij. Eentje met statuten, procedures en hippe maaltijdcheques. U leest het goed, ik kon niet weerstaan aan de lokroep van de ambtenarij.
Sindsdien ben ik een kunstwetenschapper, pendelaar, ambtenaar en de punch-line van iedere middelmatige grap op twitter.

Pendelen doe ik dus al een half leven. Het is een levensstijl die ik ondertussen heb weten te verheven tot een ware kunst.
Een kunst die gedeeld moet worden met het volk. Daarom presenteer ik jullie, met enig bedenkelijk jolijt, het eerst deel van De kronieken van een pendelaar:

Ontsporen tussen bed en perron: het ochtendritueel van een pendelaar.

6u30: Mijn wekker gaat. Ik citeer even:
“HOE IS DIT NU MOGELIJK. HET KAN ECHT GEEN 6u30 ZIJN. VERDOMME. IK KAN EN WIL NIET GAAN WEEEEEEERKEEEUHEN. ANDREW IK WIL NIET GAAN WEEEEEEEEEEEEERKEUHEN. WAAROM GOD WAAROM!!!!!!!”
Dit, iedere ochtend opnieuw. Telkens gevolgd door een kleurrijke variatie van scheldwoorden, verdoemenissen en een stevige dosis zelfmedelijden. Want voor zeven uur ’s ochtends is het leven ronduit ranzig. En dit komt van iemand die niet in staat is om uren in bed te hamsteren. Dus, liefste snoozers onder ons, jullie zijn gejost.
Mijn empathie voor mensen met kleine koters groeit dan ook iedere dag.

6u31-6u35: Half slapend strompel ik richting toilet. Voor veel mensen is dit een onschuldig ritueel maar voor deze pendelaar is dit het meest cruciale moment van de dag. Alles valt en staat tussen de deze vier minuten. Want, in tegenstelling tot een goed georganiseerd mens, heb ik niet nagedacht over de vestimentaire-keuze-du-jour.
Straks heb ik welgeteld twee minuten om te beslissen hoe ik er de rest van de dag zal bijlopen. En tot mijn grote spijt is ‘landloper chique’ nog steeds niet en vogue. Falen is geen optie…of toch niet iedere werkdag van de week. Als ik drie van de vijf dagen haal, dan ben ik bijzonder trots op mezelf.

6u35: Douchen behandel ik als een Olympische discipline. Ik tik af op een honderdste van een seconde. Maar mijn haar was ik de avond voordien. Anders kan ik met een coupe frissé en een longontsteking gaan werken. Beide een dikke NO NO.

6u42: Wat zeg je? Een schoonheidsritueel? U bedoelt de kilo’s BB-crème die vakkundig op mijn wezen worden geplamuurd? En dat beetje deodorant en parfum die mij doen geloven dat ik lente-fris door de dag kom? Of mijn mascara? Beter gekend als de zwarte betoncement die bestand is tegen iedere variatie van zweet? Jahaaaa dat heb ik, want ik ben een hippe jonge vrouw die mee is met haar tijd.

6u45: Ondertussen sta ik wat te wortelen voor mijn kleerkast. Uiteindelijk moet de Weather Channel app mijn kledij dilemma maar oplossen. Ook al kan deze applicatie het weer voor geen meter voorspellen. Deze pendelaar spuugt al graag eens in het gezicht van het lot.

6u55: Ontbijt. Of iets wat er moet op lijken. Zolang ik niet Hangry de trein op moet, ben ik en de rest van de wereld blij.

7u10: Fietsen is fietsen. En dat doe ik richting station.

7u25: Mijn ochtendlijke koffie bestel ik bij de beste Panos van de wereld. Soms krijg ik twee koekjes bij mijn koffie. En in deze Panos worden alle worstenbroodjes nog à la minute opgewarmd. Kuskes voor de bestelmeisjes!

7u30: Zonder veel gêne neem ik de roltrap (want ik geloof niet in trappen lopen voor acht uur ’s ochtends) naar het perron, klaar voor een nieuw groot pendelavontuur.

Sheldon-Cooper-TrainEn, beste mede-pendelaar, hoe ziet jou ochtendlijke pre-pendelavontuur er uit?

 

Niet Oké

  • Na jaren mijn benen te laten waxen door professionele mensen die weten wat ze doen en verantwoord met hars kunnen omspringen, vond ik het een vreselijk goed idee om zelf een epileermachineapparaat (hoe noem je zoiets eigenlijk?) aan te schaffen. Want ja, hoe moeilijk kan dat  nu zijn? En ja, dat waxen valt serieus goed mee, hoeveel meer pijn kan  epileren nu zijn?  Veel dus, heel heel erg veel. Zelf-epilatie is het vreselijkste wat een mens zichzelf kan aandoen want het doet genadeloos veel pijn. Ik vermoed dat het één van de minder bekende marteltechnieken is die ze ooit in Guantanamo hebben gebruikt.
    Na drie pogingen heb ik dat machine schoon door het badkamerraam gekegeld. Nog een avontuur dat in mijn ‘dit was toch niet zo een goed idee’ boek wordt genoteerd.
  • Het is geen geheim dat ik net iets te naïef door het leven wandel. Zo was ik van de veronderstelling dat een job vinden in de kunstwereld ‘toch nog wel ging meevallen’ en heb ik net iets te lang in Sinterklaas geloofd. Om heel eerlijk te zijn, ik denk niet dat ik mijn ouders de sinterklaas-bestaat-leugen ooit zal vergeven.
    Maar! Laatst stond ik toch even versteld van mijn eigen onbevangen attitude. Sony Music was zo vriendelijk geweest om mij het nieuwe album van Queen B op te sturen. Dat ik hou van Beyoncé, is een understatement. En dat ik hou van dat nieuwe album, steek ik ook niet onder stoelen of banken. Nu, ik was er rats van overtuigd dat het nummer ‘Drunk in Love’ echt gewoon over de liefde ging. Je weet wel, zo van ‘ah mijn man is super en ik zie hem zo graag’. Wist ik veel wat Yeboncé met ‘Surfboard‘ bedoelde, ze zingt geregeld al eens over gekke dingen dus dacht ik dat het gewoon iets lollig was. Na twee weken vond Mijn Beste het toch schoon tijd om mij alles eens uit te leggen. Het ongeloof was groot en mijn gêne kon ik niet verstoppen. Een ding is zeker, dat lied zing ik nooit meer op de trein.
  • Alles voor 8u ’s ochtends is een aanslag op de mensheid. Sinds heden heb ik een nieuwe job, en daarom trein ik iedere ochtend naar diep West-Vlaanderen. Dat betekent ook dat ik iedere ochtend om 6u30 moet opstaan, gruwelen. En eigenlijk mag ik niet zagen want het kon veel erger.
    Mijn sympathie voor mijn mede-pendel-mensen is dan ook enorm groot. Ik weet niet hoe zij het klaarspelen want ik heb iedere ochtend heel veel zin om huilend in een hoekje van de trein te kruipen.
  • Ik ga me nu waarschijnlijk niet echt populair maken, maar drie dagen geleden heb ik voor het eerst kennis gemaakt met Techno Viking. Techno Viking is zo een van die dingen die zo Niet Oké is dat het weer geniaal goed wordt. Ik ben uit de zetel gevallen en heb net niet in mijn broek geplast van het lachen. Het is kortom het schoonste wat de jaren ’00 ons te bieden heeft.
  • De reclame van Basic Fit: kan er iemand mij vertellen wiens idee dit was? Ik zou heel graag de persoon ontmoeten die dit ‘Wel Oké ‘ vond. Hij/zij en ik moeten dringend eens praten.
  • City music, radiozender extraordinair. Seksistische presentators, jollige jaren negentig hits en lokale reclamespotjes die Donald Myulle jaloers zouden maken. 24 op 24 feest.
  • Mijn moeder was oprecht ontgoocheld toen we onze verloving aankondigden. Ze was er heilig van overtuigd (ondanks ik op dat moment mijn tweede glas cava aan het nuttigen was) dat ik zwanger was. Het eerste wat ik heb moeten horen was ‘HOEZO VERLOOFD, EN DAT KLEINKIND DAN?!’. Na een nachtje slapen is ze gelukkig bijgedraaid. Nu maar hopen dat die menopauze snel over gaat.