Must Sea

Russische inboorlingen gekleed in een wilde variatie dierenprints, extreem fluorescerende alcoholische drankjes, zwaar verbrande doch kortgerokte Britten en een eindeloze karaoke van ‘By the rivers of babylon’.  Ook dit is een Egypte, maar gelukkig heeft het wat meer te bieden.
Moest je er ooit geraken, dan zijn deze avonturen absolute aanraders.

Cultuur snuiven.

Luxor, één van de vele Egyptische parels. Deze stad is verankerd in de groene pracht van de neder nijl en is de plaats bij uitstek om Indiana Jones-gewijs door het leven te wandelen. Mijn liefde voor deze bruisende metropool is groot want het bezit enkele iconische, archeologische sites. Dal der koningen, de tempel van Karnak, Luxor tempel, … . De natte droom van iedere kunstgeschiedenis-adept.
Het Winter Paleis telt zeker als één van de bijzonderste plekjes van Luxor. Het is een glorieus hotel dat eind 19de eeuw werd neergepoot aan de oevers van de Nijl. Je kan er nog steeds eten, slapen en zwemmen maar spring vooral even binnen om zijn architecturale praal te bewonderen.

Diepzeeduiken.

Gaan duiken heeft bij mij een rits aan emoties losgemaakt. Het varieerde tussen ‘hard in mijn zwembroek plassen’ tot ‘het uitschreeuwen van absoluut geluk’. Nuja, dat schreeuwen heb ik toch mooi gelaten want sterven op 6m diep stond niet op de planning.
Duiken is zo één van die buitengewone ervaringen die je ooit eens in je leven moet gedaan hebben. Heel essentieel is een schitterende instructeur die met wat hysterie om kan. Na mijn litanie betreffende al mijn doodsangsten, kreeg ik volgende, gevleugelde woorden te horen: “Astridje, stop met nadenken, gewoon blijven ademen”. En ja hoor, ik leef nog steeds.

Wentelen in luxe.

De Mövenpick, hotel der hotels. The motherships van absolute decadentie. Het gebeurt nauwelijks dat ik echt lyrisch wordt over een hotel, maar dit stukje paradijs heeft wel een beetje mijn hart veroverd.

Straat racen.

Dat het leven is bijzonder schoon is in Egypte, moet je mij niet meer vertellen. Maar het wordt pas écht wonderbaarlijk eens je aan 80km/u per Tuk Tuk richting uw decadent hotel scheurt. En dat doe je het best na het nuttigen van enkele kannetjes wijn (ja hoor want ‘een glas’ kennen ze daar niet) in Den Jobo’s gelegen Down Town El Gouna. Voor het ongetrainde oog lijkt deze hotspot hard op een doorsnee Europese bruine kroeg vol verdachte figuren. Maar niets is minder waar, El Gouna is eigenlijk een beetje het Ibiza van de Rode Zee. Maar dan anders. Plezier en vertier kan ik jullie garanderen, zeker als de lokale Regi een schijfje van Rihanna draait. En wat er ook gebeurd: vooral geen vragen stellen en vooral blijven dansen.

Zand bijten.

Trek de woestijn in. Nuja, doe dit niet zonder een verantwoorde begeleider, stevige zonnecrème en een liter of 30 aan water. Maar trek vooral even de woestijn in.
Naast de exuberante pracht dat de rode zee biedt, is er niet zo overdonderend als het woeste, onmetelijke landschap van de woestijn.
Doe dit per Quad (speciaal) of per kameel (zeer speciaal) maar laat het vooral niet links liggen.

 

Advertenties

Oui Oui Paris

Vorig weekend hebben wij moedig de strijd ingezet tegen de verveling. Geen verloren weekends meer, nee meneer, vanaf nu aan gaan wij proactief het weekend tegemoet. En als we iets doen, doen we het goed want onze eerste wilde onderneming bracht ons naar Parijs.

Reizen naar…

Parijs bezoeken is geen onoverkomelijk onderneming. Het vraagt net iets minder voorbereiding dan bijvoorbeeld een trektocht door Antarctica. Daarom kan je gerust eens zot doen en kortbij een tripje boeken.
Persoonlijk heb ik het wat lastig met die last-minute activiteiten. Ik ben net iets te neurotisch voor deze spontane perikelen. Het hele ‘pak-uw-koffer’ procedure is een mentaal en fysiek verwekingsproces dat toch wat tijd vraagt. Mijn opluchting was groot toen Thalys kwam aanzetten met enkele tickets. De fruitmand werd alvast besteld.

Nu, Parijs is voor geen onbekende. Op een of andere manier belanden we ieder jaar in de stad van de liefde.
Zowel per auto als per trein is het goed te doen. De auto kan je makkelijk achterlaten in een beveiligde parking aan de rand van de hoofdstad. Met de metro sta je in geen tijd in het centrum.
Maar mijn absolute voorkeur gaat uit naar het treinrit avontuur. Waarom? Eerst en vooral omdat ik de gevaarlijkste chauffeur ooit ben. Ik heb het niet zo voor voertuigen op wielen. Mij naar Parijs laten rijden, is gewoon vragen om miserie.
Aansluitend heb ik een gruwelijke hekel aan Franse autostrade-toiletten. Het is de Route du Soleil naar mijn ergste nachtmerrie. Ik zou persoonlijk liever een blaas- en nierontstekingen riskeren dan zo’n toilet te moeten utiliseren. Overdreven? Zeker. Maar ik verkies de Thalys toiletten boven alles.
Daarbij mag op je trein geheel verantwoord om 10u30 ’s ochtends spiritueuze dranken nuttigen. Met een taartje of een broodje. Ik weet u niet hoe het bij jullie zit maar dat maakt mij bijzonder gelukkig.

Slapen bij…

Volgens ons moeder gaat alles bergaf eens je de leeftijd van 26 hebt bereikt. Een goed bed is dus geen overbodige luxe.
Een degelijke slaapplaats vinden in Parijs vind ik echter geen evidentie. Eens te veel hebben we belachelijk veel geld betaalt voor iets…wel…zeer Frans en zeer speciaal.
Wat ik zeker kan aanraden is dit stukje hemel op aarde. Een vriendin wist het te boeken tijdens een vorige trip.
Dit klein, fijn stekje is de eigendom van de bevallige Ariane. Het ligt vlakbij Gare Paris Nord, alle belangrijke metro-lijnen en enkele supermarkten. Het dubbel bed slaapt heerlijk en de badkamer is uiterst fantastisch. Met andere woorden: baden in een oord van luxe en rust.

Bezoeken van ...

Je kan gerust een dag spenderen in het Louvre, flaneren onder de Eiffeltoren en de Seine afvaren op een boot. Zeker als dit je eerste bezoek is aan Parijs, kan ik het aanraden. Maar Parijs is meer dan deze reisgidsclichés. Mijn absolute, favoriete bezoekadresjes zijn Musée d’art decortif, Palais de Tokyo, Galerie E. Perrotin en Centre Pompidou. Keer op keer kan je er een sterke tentoonstelling bezoeken die wel een of andere hevige emotie teweeg brengt. Of het nu absolute wansmaak is of obsceen geluk, onberoerd laat het je nooit.
Voor degene die binnenkort naar Parijs vertrekken, Dries Van Noten – Inspirations en Star Wars Identities ten zeerste aanraden.

Eten in …

Het is Frankrijk, dus goed eten en drinken kan je vrijwel overal. Een degelijke, lichte lunch kan je eender welke bistro vinden. Het is gewoon een kwestie van je gezond verstand te gebruiken.
Het lekkerste glas champagne kan je in een klein cafeetje vinden op de hoek van Rue Rambuteau en Rue Saint-Martin. Geen idee hoe het etablissement noemt, maar hier kan je een mooi glas bubbels krijgen.
Dineren doe je bij Le Favoriet aan de rand van Le Marias of Mon Oncle in Mont Martre. Kijk vooral na wanneer het happy hour is, want drank is idioot duur in Parijs.

Winkelen bij…

Het hangt er een beetje af van wat je wilt.
Op zoek naar sneakers? Trekt richting Les Halles. Op Rue Pierre Lescot vind je zowel de gevestigde waarden als enkele anonieme parels. De prijzen zijn trouwens een stuk zachter dan hier in Belgique.
Op zoek naar een decadent shopfestijn? Dan moet je langs Rue Saint Honore, Rue de Rivoli en Avenue des Champs-Elysées passeren. Hier vind je alles van Sephora tot Colette. Vergeet vooral je Visa niet.
Op zoek naar wat vintage? Le Marais is dan jouw buurt.  Doorloop Rue de la Verriere en Rue Sainte-Croix de Bretonniere op het gemak want je komt ogen te kort. Le Marais is trouwens meer dan enkel vintage, je vindt er geweldige outlets en concept stores. Precies Pinterest, maar dan in het echt.
Op zoek naar interieur/kook ideeën? Dan moet je bij La Grande Epicerie de Paris, Le Bon Marche en Rue du Bac zijn.

 

 

La dolce vita

De Blandijnberg ligt er zo goed als verlaten bij, het stad begint lichtje naar de Gentse Feesten (aka kots, urine en plantaardige drugs) te ruiken en menig puber heeft zijn gruwelijke legging ingeruild voor een paar shorts. Het is zomer mensen.
Nuja, de term ‘zomer’ gebruiken hier in België, blijft behoorlijk risqué. De kans dat we een goddeloze hagelstorm op ons dak krijgen, blijft realistisch. Daarom trekken wij een dikke week naar Italië. In navolging van de Romeinse perversie, wordt het een week lang op zeer decadente manier leven en overleven. U leest het goed, dat wordt geheel verantwoord aperitieven om 14u ’s middags. Tchin Tchin.

Maar reizen brengt toch altijd wat onnodige stress en perikelen met zich mee. Stress en perikelen die makkelijk te ontwijken zijn door een goede organisatie en wat doordacht plannen. Maar zo zijn we niet. Dus trekken we altijd in een waas van hysterie richting buitenland.
De pijnpunten variëren naargelang de reisplannen, maar enkele topic zijn ondertussen toch een vaste waarde geworden.

Zoals: onze planten. Correctie, het laatste beetje groen dat moedig voor zijn leven blijft vechten.
Ondanks mijn West-Vlaamse afkomst, heb ik absoluut geen voeling met de natuur. Ik ben er heilig van overtuigd dat het nooit genoeg regent (ja want het regent nooohoooit in België), dus verdrink ik mijn eigen planten meestal in grote volumes water. Het is geen opzet, het is echt uit liefde en bezorgdheid. Het ongeloof is dan ook vreselijk groot eens ik merk dat een zoveelste plant  aan een stille dood sterft.
Ondertussen staat ons huis vol ven cactussen en vrouwentongen, want Mijn Beste vond het onnodig om nog geld uit te geven aan exotische planten. Sterven doen ze toch.
Keer op keer is het paniek voor we vertrekken; wie zal de planten verzorgen?! Niet dat eigenlijk water nodig hebben maar gelukkig hebben we twee heerlijke, flexibele buurvrouwen.

Een ander iets, is de was. Moest het van Mijn Beste afhangen, dan heb je eigenlijk drie paar onderbroeken en één zwemshort nodig om een week Italië te overleven. Wat mij betreft: net iets anders. Ik ben graag voorbereid op eender wat voor een scenario: tyfoon, apocalyps of zandstorm. Dat betekent dus dat mijn kleerkast integraal mee verhuist. Hence: de was moet erdoor.
Weken voor vertrek heb ik mijn wasprogramma klaar;  net als een Zwitsers zakhorloge werk ik alle wasjes punctueel en minutieus af. Een lege wasmand dat netjes in de badkamer staat te prijken, maakt me dan ook bijzonder gelukkig.
Het is dan ook vuur spuien als Mijn Beste de dag van vertrek meldt dat zijn broek ab-so-luut gewassen moeten worden want die moet ab-so-luut mee op reis. Het zal toch ooit eens uitmonden in een passionele moord, mark my words.