Dankbaar

In de Sint kan ik niet meer geloven (dank u moeder) maar dat houdt mij, als volleerd 28-jarige, niet tegen om ontzettend hard in mijn eigen verjaardag te geloven.
Normaal gaat mijn verjaardag gepaard met heel veel heisa. Je weet wel: veel toeters, bellen en obsceen kinderachtig gedrag. Ik zou niet willen dat de mensen het vergeten of dat de cadeautjes-stroom ooit stopt. Nee meneer.
Dit soort onwezenlijk gedrag kan doorgaans op weinig appreciatie rekenen. Zeker omdat ik…wel…volwassen ben. Maar ik heb het ondertussen tot een kunst weten te vergeven. Zo kan ik een maand lang ongestraft dit soort nonsens verkopen. Het is een levensstijl, maar anders.
Verjaren doe ik dus ontzettend graag. Misschien een beetje te graag.

Nu, dit jaar is het allemaal wat anders gelopen. Een beetje minder gedoe en een beetje minder onnozelheid. Men verliest niet iedere dag zijn of haar vader aan een vieze slopende ziekte.
De tranen vloeien nog steeds, maar het is anders. Bij die misplaatste, ouderlijke trots komt nu ook wat gemis en verdriet. Mijn perfectief is gewijzigd en dat is eigenlijk perfect ok.
Want ik ben vooral verschrikkelijk dankbaar voor alle kleine dingen des leven:

  • Een moeder die het nog steeds gezellig vindt om samen naar de televisie te schreeuwen.
  • Twee broers en een zus die mijn stevig repertoire aan idiotie nooit vergeten. Of een kans laten voorbij gaan om het even te vermelden.
  • Mijn liefste vrienden die altijd ‘Ja’ antwoorden op de vraag ‘Wijntje? Wijverij? Sushi?’.
  • Maltese suikervrij pistache-ijs. Maar dan vergeet ik graag even die vakantie-kilo’s.
  • Iedereen die me ’s ochtends van koffie voorziet. Zeker de meisjes van de Panos. De extra koekjes bij mijn ochtendlijke koffie blijven de grootste stimulans om uit bed te rollen.
  • Mijn liefste vrienden die ook graag huilen in het openbaar. Alleen is toch maar alleen.
  • Mijn liefste vrienden die altijd klaar staan voor een streepje avontuur. Ook al is het voorstel compleet gestoord.
  • Mijn wasmachine.
  • De blonde haren op mijn benen. Zo hoef ik niet iedere week mijn benen te scheren. #WINNING
  • Mijn liefste vrienden die wel kunnen koken. Véééééééééééééééééél hartjes voor hen.
  • Mijn wederhelft. Hij die het allemaal niet-zo-willig ondergaat en mij toch graag blijft zien.
  • Het feit wat ik pertinent kan weigeren om de vuilnis buiten te zetten. Want samenwonen met een jongen heeft ook zo zijn voordelen.
  • De schoonouders en schoonfamilie. Voor iedere situatie weten ze wel een geschikte Hallmark-kaart te vinden. Geef ze maar een standbeeld.
  • Een goede nachtrust. Zeker op vakantie want deze gepensioneerde houdt van haar +8 uur slaap.
  • Netflix en een ongelimiteerd internet-abonnement.
  • Collega’s die een x-aantal van de bovenvermelde topics begrijpen en accepteren.
  • De kans dat ik na 20 jaren zagen EINDELIJK mijn Barbie droomboot krijg. En als dit niet het geval ik, zal de wereld zeer zekerst een beetje branden.
  • En Nicole Richie. Uiteraard.
Advertenties

Niet Oké

Als modern geschoolde vrouw, bezit ik een goed ontwikkeld EQ. Enerzijds doet het me de betere dingen des leven erg appreciëren. Denk maar aan een streepje wereldse literatuur (de showbizzcolumn van de Daily Mail), op eiken vat gerijpte druivensap (sloten wijn) en exotische delicatessen (Ketchup chips). Anderzijds kan ik ook rekenen op een brede waaier aan weelderige emotie.  Emoties die vaak in een kleurrijke variatie en op de meest ongepaste moment tot uiting komen. En die emotie, die wil graag met jullie delen.
U leest het goed: tijd voor een redeloze driftbui want afgelopen maand was NIET OK.

Een jas zonder enige sluiting is geen jas.
Per definitie hoort een jas te beschermen tegen alle gruwelijkheden die ons Belgisch klimaat te bieden heeft. Iets wat compleet onmogelijk wordt als je de ene helft van je mantel niet kunt binden aan de andere helft. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik zit niet direct te wachten op chronische Tyfus. Noem het pull met misplaatste grootheidswaan, maar ik trap er niet in.

§

Een maand voordat je jezelf in een behoorlijk aansluiten trouwkleed moet hijsen, kom je twee kilo aan.
Ik hoor u al denken: “Ah, twee kilo, dat valt wel mee”, “Twee kilo, dat speel je wel kwijt” en “Doe wat shapeware aan”. het antwoord is: NEEN! NEEN! En (want ik weiger als veredelde saucijs rond te lopen) NEEN!
Mijn irrationeel verdriet is ondertussen omgeslaan naar irrationele woede en ik heb beslist dat de wereld heel erg hard mag branden. En mijn metabolisme kan ze kussen.

§

Oog-handcoördinatie. Er komt nooit iets goed uit een situatie waar oog-handcoördinatie een vereiste is. Zeker als we het hebben over sport. Want dat wijst veelal op de aanwezigheid van een bal of een ander sferisch object. En die aanwezigheid kan maar één iets voorspellen: pijn. Veel pijn. Want een bal dat aan 25km/u uw richting uitkomt, kan nooit veel goeds betekenen.
En nu we eigenlijk toch bezig zijn over sport, schrap ook gerust alle team-gerelateerde activiteiten. Het is peer pressure van de ergste soort, je wordt geacht om in een beweging zowel te presteren als plezier te maken. Veruit ridicuul want in mijn ogen is de meest dodelijk combinatie ooit is. Dit classificeer ik verticaal onder ‘illegaal’.

§

Lange, valse nagels: typen wordt onmogelijk, naar het toilet gaan wordt opeens een uitdaging, ze zijn een broeihaard voor los vuil, ze zien er niet uit, ze breken en ze kosten idioot veel geld. NIET OK.

§

En de topper op mijn dit-kan-emotioneel-niet-aan-lijstje is: een poging ondernemen om een huis te kopen.
Dit is het ranzigste wat een mens zichzelf kan aandoen want je ondergaat een wereld aan stress, onwetendheid en verdriet.
Je investeert uren tijd in het zoeken van een budget verantwoorde woonst, want ja, dat gegeerd herenhuis kost crimineel veel geld. Dan moet je naar de bank. Met andere woorden: Het zwarte gat der maatschappij waar je verwarring enkel groter wordt. Vervolgens moet je onderhandelen met het vreemdste ras dat deze aarde siert: immobiliën verkopers. Om uiteindelijk te moeten beseffen dat deze lullo je droomhuis, die eigenlijk aan jou beloofd werd, toch aan een andere, rijke onnozelaar heeft verkocht. Huilen, mensen, huilen.

 

canteventalk_zps16de2b04

Een streepje gezelligheid

Dat ik het soms lastig heb met mezelf, is geen ongebruikelijk gebeuren. Iets wat Mijn Beste ten zeerste betreurt want hij is vaak het slachtoffer van deze penibele situatie. Een goed geëvalueerde schop onder mijn kont is daarom nooit een overbodige luxe. En ook al klinkt wat naïef, maar zo kan ik het afgelopen #boostyourpositivity project het best omschrijven: een welgemikte duwt in de rug om terug te beginnen schrijven. En met ‘schrijven’ bedoel ik vooral ‘uiterst ongemakkelijk op mijn toetsenbord blijven rammen’.

U leest het goed, deze nonsensspuier is blij. En dit is niet enkel te wijten aan het opulente koolhydratenfestijn dat ik gisteren in Bar Bidon heb mogen plunderen. Afsluiten doen we graag in stijl.