Melita (als in het land, niet de koffiefilters)

Ik  wou deze blogpost starten met de proclamatie “ik heb iets met Malta” maar ik bedenk me net dat deze stelling compleet overbodig en nietszeggend is.
Uiteraard heb ik iets met Malta. Mijn halve trouwboek is geboren en semi getogen op dit mediterraans eiland. Daarbij heb ik de laatste drie weken de halve wereldbevolking ongewenst overspoeld met duizenden zie-ons-hier-liggen-in-de-Maltese-zon-terwijl-de-rest-van-de-wereld-verzuipt-in-regen-instagrams. Uiterst charmant van mezelf, ik weet het.

Malta is sowieso een vast vakantieverzoeknummertje voor ons. Maar deze zonovergoten bestemming betekent niet enkel een jaarlijks bezoekje aan een bende jolige eilandbewoners. Nee, het is thuiskomen.
Het is iedere dag kunnen zwemmen in de blauwste zee. Het is iedere dag rondlopen alsof je een figurant bent in de laatste Game of Thrones episode. Het is iedere dag moeten antwoorden op de vraag “Wat wil je eten?” ipv “Hoe gaat het met je?”. Het is ook iedere dag discussiëren met een grootmoeder omdat je ECHT geen honger hebt en je ECHT niets moet hebben. (‘dik zijn’ is dan ook een verwaarloosbaar concept in Malta. Iedereen is daar in het slechtste geval ‘uiterst gezellig’) Maar het is vooral iedere dag een schoon leven leiden.

Vooraleer u compleet smachtend naar vitamine D richting een reisbureau trekt, bekijk zeker volgende reistips.
Want Malta is meer dan godganse dagen liggen bakken op een strand en/of om 16 u ’s middags glazen rosé salamanderen. Dat kan ook natuurlijk, want ook ik ben fan van de betere lokale wijn, maar het eiland heeft een tal van verborgen hoekjes die je zeker moet ontdekken.

Dingli Cliffs
Dit deel van het eiland is niemandsland. Geen mens is er ooit in geslaagd om dit stuk land te cultiveren. En dat is zeer OK. Want het is woest, ongerept en ronduit wonderbaarlijk.

Tanti Gelateria
(Buggiba, op de hoek van Il-Plajja Ta Bognor en Dawret Il-Gzejjer)
Ik ga eerlijk zijn, ze kennen hier mijn naam. Of beter gezegd, ze kennen hier mijn bestelling. Want na vier jaar suikervrij pistache-ijs bestellen wou de eigenares (aka mijn nieuwe BFF) wel eens weten wie ik was.
Deze crèmerie is mijn stukje hemel op aarde. Niet alleen omdat ze generaties lang zelf hun ijs draaien en verkopen. Tanti heeft een uitgebreid assortiment aan suikervrij en lactosevrij ijs.
Dus niet nadenken en gewoon iedere dag een ijsje eten.

Playmobil
(Hall Far Industrieterrein)
Ik hoor u al denken:
“Huh, de playmobilfabriek is op dit eiland gevestigd?!
En deze fabriek verzorgt de globale productie van Playmobil?!
En de workflow binnen deze fabriek is uiterst functioneel opgesteld?!
En deze fabriek is de grootste werkgever op het eiland?!
En er is een funpark voor onze kleine koters?!”
Mijn antwoord: Ja.
Het zal u dus niet verrassen als ik zeg dat een bezoek aan deze fabriek meer dan de moeite waard is. Zeker omdat naast de fabriek een fantastische speelgoed winkel ligt.

Gozo
Neem de ferrie en ontdekt de Azur Window in Dwerja, bezoek de Salt Pans in Marsalforn, ga eten of duiken in Xlendi en dwaal rond in de imposante citadel van Rabat.

Marsaxlokk
In dit pittoresk vissersdorp wordt de vis iedere avond vers binnengehaald. Dus parkeer uw derrière op een van de vele terrasjes want hier vind je de beste Maltese gerechten. Verfijnd is het niet maar alles is o zo heerlijk.

Emotionele terreur

Als ik vlug naar mijn kalender kijk, dan zie ik dat  het einde van de maand in zicht is. In vele gevallen betekent dit het begin van mijn stealth-operatie om de postbode en mijn brievenbus te omzeilen. Ik weet maar al te goed dat ik de sloebers van VISA nog een som geld verschuldigd ben en die confrontatie wil ik in alle gevallen mijden. Als ik het niet zie, dan bestaat het niet.
U denkt vast: zeer volwassen, maar irrationele negatie is nu eenmaal mijn favoriete ontkenningsstrategie.
Naast deze nonsens, betekent eind februari ook de start van de laatste #boostyourpositivity opdracht. Deze keer mag Lies weer haar ding doen. Ze vraagt het volgende:

Zeg mij eens, waarom heb ik dan zo weinig het gevoel dat ik echt helemaal ontspannen ben? (…)
Is dat bij jullie ook zo? Wat is de magische truc? Waar kunnen jullie echt van ontspannen? Lukt dat met kinderen in huis? Gunnen we onszelf te weinig tijd, omdat er altijd wel iemand anders is om voor te zorgen? En wat dan met onszelf? Wat is jullie ultieme ontspanning? Daar ga ik deze week even over nadenken.

Ik moet me geweldig inhouden op niet uitbundig ‘ROZE WIJN. EN VEEL. !!!.’ neer te pennen. Het lijkt me gepast om toch even na te denken over een  geschikt antwoord.

Wij hebben (voorlopig) geen kinderen. En dat is misschien maar goed ook want ons leven is momenteel behoorlijk ongerijmd en chaotisch. Al beweert ons moeder dat een vlot-lopend-leven één grote mythe is. Eentje dat in stand wordt gehouden door mensen met veel geld en een bataljon aan huishoudhulp. U ziet, de irrationele appel valt niet ver van de spreekwoordelijke boom.
Met veel bewondering kijk ik naar onze vrienden die er toch  in slagen om tussen het voltijds werken door, enkele fantastische kinderen groot te brengen.
Desondanks het kindloos-zijn, gaat het er toch hevig aan toe in mijn hoofd. Misschien is het iets typisch voor frisse twintigers met een verwarrende quarter-life-crisis, maar ik kan me geweldig druk maken in alles (maar dan ook  echt ALLES). Of het nu gaat over het kleurenschema van onze trouwuitnodigingen of over het algemene welzijn van de Gambiaanse Fulani stam, vaak laat ik mijn slaap voor dit soort bekommernissen. Dit tot grote ergernis van Mijn Beste, want hij heeft het niet zo voorzien op dit soort emotioneel terrorisme.

Ontspannen doe ik door wekelijks te gaan sporten. En met ‘sporten’ bedoel ik ‘bezighoudingstherapie in de fitness’. Dit doe ik niet omdat ik  geniet van sport (au contraire, ik veracht het) of omdat het me helpt vermageren (compleet zinloos) maar omdat de fysieke horror helpt mijn gedachten te verzetten. Het is een dik uur dat ik voor mezelf heb want niemand valt me lastig. Aboslute heerlijkheid.
Daarnaast heb ik ook iets met de zee. Als kind gingen we vaak uitwaaien aan de Vlaemische riveria, weer of geen weer. Die grote plas zoutwater heeft een geweldig rustgevend effect. Het is waarschijnlijk de reden waarom ik zo graag in Malta vertoef. Overal water. En zon. En wijn. Veel wijn. !!!.

tina_fey_wine_fine

This is your captain speaking

Ik ben een laatbloeier. Het heeft zo’n 20 jaar geduurd vooraleer ik het interieur van een vliegtuig heb mogen bewonderen.
Als lid van een extensief gezin – 4 kinderen, een kleine kinderboerderij en 2 goedgelovige ouders- waren vliegreizen nooit een optie. Ieder jaar propte mijn moeder vakkundig ons klein huishouden in een te krappe auto en trokken we richting Frankrijk. Persoonlijk noem ik een 12-uur lange, aircoloze autorit met vier vreselijk boze pubers geen “vakantie”, maar mijn vader blijft volhouden dat het de mooiste tijd van zijn leven was. De man verdient een Nobelprijs.

Ondertussen weet ik hoe Brussel Airport eruit ziet. Niet dat ik maandelijks van de ene internationale hotspot naar de andere sjees (was ik maar fabuleuze Tiany) maar toch genoeg om bij iedere trip “DIT IS ZOOOOOOOOOO AVONTUURLIJK” te gillen. Dat tot grote ergernis van zeer gegeneerde reispartner.

Ook al is mijn vliegreiservaring beperkt, het een en ander is mij toch al opgevallen: ver reizen of niet, enkele al-dan-niet-zo-charmante reisclichés tref je altijd aan tijdens je vliegtrip. In vele gevallen merk je ze niet direct op. Zoals een wel geadapteerde orakeldolfijn begeven ze zich zeer onopvallend door het woelige tumult van de reizende massa. Ze bekennen pas kleur als ze zich in nood wannen.
Nu, tot ons groot geluk lag het computersysteem van Malta Airport plat toen we terugreisden naar België. Inchecken was zo goed als onmogelijk dus tijd zat om onze rondtrekkende medemens van dichtbij te observeren. Apocalyptische taferelen, massahysterie en enkele kleurrijke reisclichés die zich niet meer konden verstoppen:

1. De azijnpisser

Niets is nooit goed, alles gaat eraan en eigenlijk -als ze eerlijk zijn- gaan ze niet zo graag op reis. Heel trouw boeken ze elk jaar een all-in vakantie via een gekende touroperator. Zo wordt het risico/avontuur tot een minimum beperkt en hebben ze standaard iemand om tegen te zagen.

2. Alleenstaande ouder + demonisch kind

Ze zien eruit alsof ze weken psychologische terreur hebben moeten ondergaan (wat waarschijnlijk ook zo is). Het bijhorende kind is veelal bezeten door des duivel en maakt er een sport van om het hele vliegtuig bijeen te krijsen. Als je pech hebt, zit dat demonisch stukje DNA één zetel achter je. Niets is veilig, zeker uw stoel. Dat. Een. Hele. Vlucht. Lang.

3. De heetgebakken jetsetter

Dat zijn diezelfde losgeslagen idioten die voorbij razen in het verkeer om dan uiteindelijk samen jou aan het rood licht moet wachten. Iemand gaat ze toch het forenzen-met-een-vliegtuig-principe eens moeten uitleggen. Of je nu eerst staat bij de check-in of zakkencontrole, het vliegtuig zal noohoooit vroeger vertrekken. Het is dan ook altijd een beetje verbaasd gapen naar die ene driftkikker die trots enkele plaatsen voorbij steekt. Het moet een kick zijn, me dunkt.

4. Complottheorie Cathy

Nu, je moet weten dat donkerhuidige mannen met baarden geen uitzondering zijn in Malta. Het is eerder een norm want alle mannen lopen daar sinds half maart te bakken in de zon. Het was dan ook hard lachen toen een bezorgde medepassagier meldde aan de steward dat ze een ‘verdachte, getinte man met baard’ had zien lopen in de luchthaven. Ze vond het niet toevallig dat het gehele computernetwerk van Air Malta zomaar plat lag.
Ik wou fijntjes antwoorden dat ik een verdachte rugzak had zien staan (want ondertussen stonden die allemaal op de tarmac), maar dat mocht niet van Mijn Beste. Want niet iedereen begrijpt mijn mopjes. En hij wou naar huis.

5. Smooth operator

Die ene dame/heer (ja want ik discrimineer niet) dat net iets té hands on is met het personeel.

6. De instant vakantieganger

Die enkeling dat net niet in zwemshort het vliegtuig op stapt. Die enkeling dat net iets te pro-actief en overenthousiast optreedt in nood-situaties. De enkeling dat iedere passagier bij naam kent vooraleer het vliegtuig landt. Die enkeling die beter reisgids/-entertainer was geworden.

Ik pleit schuldig

slide_269055_1867749_free