Melita (als in het land, niet de koffiefilters)

Ik  wou deze blogpost starten met de proclamatie “ik heb iets met Malta” maar ik bedenk me net dat deze stelling compleet overbodig en nietszeggend is.
Uiteraard heb ik iets met Malta. Mijn halve trouwboek is geboren en semi getogen op dit mediterraans eiland. Daarbij heb ik de laatste drie weken de halve wereldbevolking ongewenst overspoeld met duizenden zie-ons-hier-liggen-in-de-Maltese-zon-terwijl-de-rest-van-de-wereld-verzuipt-in-regen-instagrams. Uiterst charmant van mezelf, ik weet het.

Malta is sowieso een vast vakantieverzoeknummertje voor ons. Maar deze zonovergoten bestemming betekent niet enkel een jaarlijks bezoekje aan een bende jolige eilandbewoners. Nee, het is thuiskomen.
Het is iedere dag kunnen zwemmen in de blauwste zee. Het is iedere dag rondlopen alsof je een figurant bent in de laatste Game of Thrones episode. Het is iedere dag moeten antwoorden op de vraag “Wat wil je eten?” ipv “Hoe gaat het met je?”. Het is ook iedere dag discussiëren met een grootmoeder omdat je ECHT geen honger hebt en je ECHT niets moet hebben. (‘dik zijn’ is dan ook een verwaarloosbaar concept in Malta. Iedereen is daar in het slechtste geval ‘uiterst gezellig’) Maar het is vooral iedere dag een schoon leven leiden.

Vooraleer u compleet smachtend naar vitamine D richting een reisbureau trekt, bekijk zeker volgende reistips.
Want Malta is meer dan godganse dagen liggen bakken op een strand en/of om 16 u ’s middags glazen rosé salamanderen. Dat kan ook natuurlijk, want ook ik ben fan van de betere lokale wijn, maar het eiland heeft een tal van verborgen hoekjes die je zeker moet ontdekken.

Dingli Cliffs
Dit deel van het eiland is niemandsland. Geen mens is er ooit in geslaagd om dit stuk land te cultiveren. En dat is zeer OK. Want het is woest, ongerept en ronduit wonderbaarlijk.

Tanti Gelateria
(Buggiba, op de hoek van Il-Plajja Ta Bognor en Dawret Il-Gzejjer)
Ik ga eerlijk zijn, ze kennen hier mijn naam. Of beter gezegd, ze kennen hier mijn bestelling. Want na vier jaar suikervrij pistache-ijs bestellen wou de eigenares (aka mijn nieuwe BFF) wel eens weten wie ik was.
Deze crèmerie is mijn stukje hemel op aarde. Niet alleen omdat ze generaties lang zelf hun ijs draaien en verkopen. Tanti heeft een uitgebreid assortiment aan suikervrij en lactosevrij ijs.
Dus niet nadenken en gewoon iedere dag een ijsje eten.

Playmobil
(Hall Far Industrieterrein)
Ik hoor u al denken:
“Huh, de playmobilfabriek is op dit eiland gevestigd?!
En deze fabriek verzorgt de globale productie van Playmobil?!
En de workflow binnen deze fabriek is uiterst functioneel opgesteld?!
En deze fabriek is de grootste werkgever op het eiland?!
En er is een funpark voor onze kleine koters?!”
Mijn antwoord: Ja.
Het zal u dus niet verrassen als ik zeg dat een bezoek aan deze fabriek meer dan de moeite waard is. Zeker omdat naast de fabriek een fantastische speelgoed winkel ligt.

Gozo
Neem de ferrie en ontdekt de Azur Window in Dwerja, bezoek de Salt Pans in Marsalforn, ga eten of duiken in Xlendi en dwaal rond in de imposante citadel van Rabat.

Marsaxlokk
In dit pittoresk vissersdorp wordt de vis iedere avond vers binnengehaald. Dus parkeer uw derrière op een van de vele terrasjes want hier vind je de beste Maltese gerechten. Verfijnd is het niet maar alles is o zo heerlijk.

Lichamelijke frivoliteiten

Verjaren is een schitterend excuus voor een hoop nonsens: wat frank doen tegen je baas, gratis eten scoren op restaurant, emotioneel terrorisme op alle sociale media of sierlijk een boete voor zwartrijden ontlopen. Mits enkele goed ontwikkelde traanklieren, kan je een dag lang alle gruwelijk retributies des leven fijntjes ontlopen.

Persoonlijk vind ik een verjaardag ook een geweldige gelegenheid om idioot impulsieve beslissingen te nemen. Zo van die ideeën waar je op elke andere dag zou denken “hmmm misschien moet ik dit plan toch even doordenken” of “hmmm ik ben eigenlijk wel fan van mijn linkerarm, misschien is dit toch te gevaarlijk”. Maar op een verjaardag kan iedere notie van verantwoord gedrag genegeerd worden. Ook al komen deze onbezonnen plannen sterk in aanmerking voor je grote ‘deze-shit-was-een-slecht-idee’-lijst. Je weet wel, een beetje zoals een bucket-list, maar anders.

Nu, als ik het internet zo bekijk, kan ik vaststellen dat de keuzelijst voor ‘spontane buitensporigheden’ behooooooorlijk lang is. Maar aangezien ik irrationeel veel schrik heb voor slangen, knappende ballonnen, de verdringingsdood, alle dieren die groter zijn dan mij, vrijwel alle gemotoriseerde voertuigen en hoogtes van +1,5 meter; maakt dat ik enkele kleurrijke activiteiten van mijn to do-lijst kan schrappen. Daarom heb ik dit jaar gekozen voor mijn eigen variant voor -ranzig onbesuisd-, namelijk: een willekeurige Maastrichtse tattoo-winkel binnen wandelen en twee (Jahaaa TWEE) nieuwe gaatjes laten prikken in mijn oren. U leest het goed: ik heb het hier niet over een dubieuze piercing of een bedenkelijk tattoo. Nee hoor, in de categorie ‘puberale, lichamelijke frivoliteiten’ heb ik voor de grootste seut-optie gekozen. Daarom loop ik vandaag met twee (Jahaaa TWEE) extra gaatjes in mijn oren rond. De uiterst attente piercing-dame van het salon (hence iemand met verschillende dubieuze piercings en bedenkelijke tattoo’s) vond het hooguit schattig. Zeker omdat ik zo nodig mijn leeftijd moest melden. Maar het kan me allemaal niet schelen want ik voel me belachelijk stoer!

Ook al ben ik geen zestienjarige rebellerende puber meer. En  heb ik vier jaar Gentse kunsthumaniora weten te overleven zonder compleet te ontsporen.

Nee, voor zo’n praktijken moet je net achtentwintig geworden zijn. En een vaste job hebben. En een eigen dak boven je hoofd hebben. En wat zuur kunnen doen als je ’s nachts toch geen volle acht uren kunt slapen.
En ja, ik ga eerlijk zijn, ik heb geen idee hoe ik dit nieuwtje thuis zal lanceren. Want ja, ik heb nog steeds een beetje schrik van mijn moeder.
Maar dat is perfect ok, want ik voel me belachelijk stoer met mijn twee nieuwe gaatjes.

giphy01

 

 

Wedding Bells

Voor velen is 30 april de dag die 1 mei aankondigt. En voor velen is 30 april simpelweg een belofte voor een avondje roekeloos vertier en laveloos doorzakken. Want velen kunnen morgen een dag ontkateren in hun zetel. Daarvoor dient een dag betaald verlof.
Maar niet voor mij. 30 april betekent dat ik binnen twee dagen eindelijk mijn ja-woord mag gillen. Maar het impliceert ook dat ik sinds gisteren alle notie van rust en rationaliteit heb laten varen (hi, what’s new). Ranzige zenuwachtigheid is momenteel mijn emotie by default. Niet alleen omdat ik vandaag dé jurk moet ophalen en ik geen idee heb of deze nog wel zal passen met die extra kilootjes (damn you lekkere wijntjes en chipjes), maar ook omdat ik nog een stel geloften moet schrijven.
Ik ga eerlijk zijn, uw eigen geloften schrijven is zowaar het domste dat een mens (en zeker een aanstaande bruid die binnen 2 dagen zelf trouwt) kan doen. Ik hoor u al denken ‘ah maar dat is zo persoonlijk en romantisch’. NIETS VAN, alle romantiek verdwijnt snel als je zo’n 5u naar een wit computerscherm zit te staren. Het enige wat nu door mijn hoofd schiet zijn enkele gruwelijke visioenen van een genadeloze, publieke vernedering. En dit kan ik niet aan. Nu niet nooit niet.

Dus, dit is alvast een eerste warme oproep naar de creatievelingen onder jullie. Alle tips en suggesties zijn welkom. Want ik heb Pinterest  bekeken en die kon weinig hulp bieden.

Naast een hoop zenuwachtig gedoe, betekent die trouw ook de komst van onze huwelijksreis.
Deze twee jolligaards reizen volgende week naar Berlijn. Vergeet die exotische (al dan niet crashende) vliegreis naar Azië, wij trekken naar Hipster Paradise om wat communistische geschiedenis op te snuiven. Ik voorzie alvast een weekje eten, drinken, flaneren, boeken lezen, eten, musea bezoeken, slapen en ETEN!!! U leest het goed, enthousiasme alom te huize Vergauwe-Vassallo.

Voor mijn tweede warme oproep spreek ik graag de avonturiers onder jullie aan: tips, tricks, do’s en doesn’t betreffende Berlijn mogen altijd in het comment-vakje gedeeld worden.

De firma dankt u!

BrithnySpears_Berlinwall_2007