Nesteldrang

Ik vermoed dat ik met een lelijk groot probleem zit. Nee, schrap dat, ik weet dat ik met een lelijk groot probleem zit.
De onwennigheid is nog steeds groot want ik weet niet goed wat ik er mee moet aanvangen.
Valt dit op te lossen met enkele flessen wijn? Of bel ik toch beter mijn huisdokter voor een spoedconsultatie?
Of misschien een duiveluitdrijving? JA! Een duiveluitdrijving zal wel dé oplossing zijn. Maar wat draagt men op zijn duiveluitdrijving? Zou ik accessoires nodig hebben? Een wollen hoed lijkt mij wel fijn… .
En een priester, bestaan die eigenlijk nog? Zouden die al weet hebben van het internet?
Of moet ik een telefoonboek zoeken?
Wat is eigenlijk een “gouden gids”? Zou dat hetzelfde zijn als de gele gids?
Kortom veel vragen en veel wanhoop.

Mijn Beste beschrijft mijn recente aandoening als Nesteldrang.
Ik ga eerlijk zijn, ik heb het moeten googelen. En zoals alles wat je vindt op Google, is het zeer verontrustend. Want Nesteldrang wordt net iets te veel geassocieerd met zwangere vrouwen. En ondertussen weet de hele wereld wel dat ik zowel fysiek maar vooral mentaal niet klaar ben voor absurd fragiel en verrimpeld wezentje.
Ik omschrijf het liever als seizoensgebonden paniekaanvallen die bijzonder schadelijk zijn voor de portefeuille.
Deze nonsens begon zo’n drie jaar geleden. Na jaren onverschillig te staan ten opzicht van alle commerciële idiotie die gepaard gaat met kerstmis, ben ik toch gebroken. Of het nu komt door de nieuwe woonst of door de exuberante kerstsfeer dat zo eigen is aan Ledeberg, op die ene blauwe dinsdag ging en moest ik een kerstboom hebben. Overmand door frivole waanzin, heb ik Mijn Beste naar de dichtstbijzijnde Brico gesleurd om daar het meest potsierlijke geval te kiezen. Naast het feit dat deze plastieken vegetatie ons behoorlijk was euro’s gekost heeft, heeft het mijn honger naar feestelijke absurditeit een tijdje kunnen stillen.

Of toch tot dit weekend, want dit weekend heeft mijn baarmoedergevoel het compleet gewonnen van mijn laatste beetje zelfbeheersing.
Compleet bezeten door feestelijke absurditeit ben ik met Visa en wederhelft (aka muilezel van dienst) richting Ikea getrokken.
Met een onstilbare, decoratieve honger heb ik mij gestort op alles wat deze interieurgigant te bieden had.
Na twee uur van “Maar Baby, als we nieuwe glazen kopen moeten we toch nieuwe hoofdkussen kopen” was het geduld van Mijn Beste op. Vakkundig en met de gevleugelde woorden “IK MOET U TEGEN UZELF BESCHERMEN” werd ik richting uitgang geslingerd. Na een gruwelijk ontnuchtering moest ik aanzien welke schade mijn ‘baarmoedergevoel’ had aangericht. En ja hoor, mijn probleem is groot en lelijk.

Bij deze:

Hallo, ik ben Astrid en ik ben verslaafd aan rijkelijk versierde kerstbomen en opulente dekbedden. Bid voor me.

eef1dfcbf0b855e77fd185635b066ad93b547029e1015ee180ec52521b6874a4

 

 

 

 

Niet Oké

  • Weet je, dan win je als pendelaar eens het groot lot: voor eens hoef je je niet kapot te lopen om je trein te halen en mag je van een vriendelijk lachende conducteur je welgevormde derrière in eerste klas placeren. Eerste klas, dé exuberante reisstijl van de rijken der aarde. De Kardashians reizen wellicht in eenzelfde luxe. Ongetwijfeld.
    Maar net toen mijn wildste droom werkelijk begon te worden, kwam het abrupt tot een diep droef einde: een medereiziger wist me te vertellen dat er geen champagne werd geserveerd in eerste klas. Ik ga eerlijk zijn, ik was niet ontgoocheld maar ik was eerder een beetje boos. Sterker nog, ik voelde me een beetje gepakt.
    Verdere stappen zijn ondertussen ondernomen: de NMBS kan een zeer misnoegde brief van mij verwachten. En met geluk zal Dag Allemaal mijn triest verhaal publiceren. Fingers crossed.
  • Ieeeeeedere dag thuiskomen en ieeeeeeeedere keer ‘En wat heb je vandaag gepoetst? Servies? Een bloempot? Seksueel getinte parafernalia?’ moeten aanhoren.
  • Ieeeeeedere dag thuiskomen en ieeeeeeeedere keer ‘En, heb je al de zilveren kogels gevonden? Die vampierenopstand kan iedere dag gebeuren hoor’ moeten aanhoren. Misschien toch maar eens nadenken om dat televisieabonnement te annuleren.
  • Het is fysiek onmogelijk om op een gestructureerde, zinnige wijze mijn koffer te maken. Of ik nu de plas oversteek of gewoon een weekend in Parijs spendeer, het is altijd moord en brand schreeuwen omdat ik mijn valies moet pakken. En iedere keer ga ik door hetzelfde verwerkingsproces. Ondertussen beter gekend als: de 7 stappen van complete krankzinnigheid.
    1. Ontkenning: “Poeh mijn valies op tijd maken, neee hooor, tijd zat jong”
    2. Verontwaardiging: “HOEZO WE VERTREKKEN MORGEN OP REIS?!”
    3. Hysterie: “Wat moet er in godsnaam mee?!”
    4. Emotionele impasse: wat lopen huilen.
    5. Paniek: Zowat iedere contact in mijn telefoonboek afbellen om toch wat info in te winnen “Hoezo jij zou geen 5 paar shorts meenemen mocht jij aar Lapland vertrekken?!”
    6. Emotionele impasse: nog wat huilen.
    7. Probleemoplossend te werk gaan: mijn integrale kast in mijn bagage proppen.
    KLAAR. Tijd voor een wijntje.
  • Met het risico om terug met de dood bedreigd te worden: instagramaccount die bestaan uit enkel wat #selfies. Ze maken me niet allen bang, ik vertrouw ze ook voor geen haar. Zeker die van Kim Kardashian. Hallo slapeloze nachten.
  • Er bestaat niet zoiets als ‘we gaan vlug even langs IKEA, binnen en buiten in 10 minuten’. Het is een valstrik. Wat psychologisch 10 minuten lijkt, is eigenlijk een halve dag van je leven. Het absolute minimum is 2u jongens.
    Er bestaat niet zoiets als ‘ah maar ik heb niets nodig, ik zal echt niets kopen’. LEUGENS, je komt IKEA niet buiten zonder langs de kassa te passeren. Want alles kost maar ‘nen euro’.
    En dan bestaat er zeker niet zoiets als ‘eten in Ikea, nee nee we hebben nog vanalles thuis’. Ik daag u uit om langs de soft-ice machine te lopen zonder een hoorntje te kopen.
    En uiteindelijk kan je alleen maar boos zijn op je zwakke zelf. Damn you IKEA, damn you.
  • Jarenlang heb ik voor sinterklaas dé Barbie droomboot gevraagd. Je weet wel, dat waan-zinnig roze cruiseschip mét zwembad én bijhorende cocktailglazen. Zo kon je met een gek rietje verschillende kleurrijke drankjes drinken, net zoals Barbie. Heerlijk.
    Na jaren heel voorzichtig prentjes uitknippen, heb ik teleurgesteld moeten concluderen dat de boot nooit zou komen. Net zoals de Sint zelf, want dat bleek mijn moeder te zijn. U leest het goed, mijn vertrouwen was gebroken.
    Nu heeft ons moeder doodleuk laten weten dat ze mijn alom geroemde Spice Girls documentatiemap heeft weggesmeten. Zomaar.
    Ik heb fijntjes laten weten dat ik haar uitnodiging voor de trouw nog eens moet herbekijken. Dit vergeef ik haar waarschijnlijk nooit.

Candidly-Nicole-3-02