Zo zijn we niet getrouwd

Confrontatie is nooit makkelijk, zeker niet als het betrekking heeft op je persoonlijkheid. Meestal probeer ik het te vermijden (als in: doorspoelen met een alcoholische geneugte), maar deze week kon ik er niet om heen. Ik heb lang in de illusie geleefd dat ik mezelf door en door ken. Zo ben ik zesentwintig jaar lang van mening geweest dat ik een absoluut geduldig persoon ben. Iemand dat zijn hoofd niet verliest in een onmogelijk situatie en een behoorlijke dosis stress aankan. Dat was buiten vorige week gerekend want ik ben mijn spreekwoordelijke ‘shit’ compleet verloren in het administratief centrum van Stad Gent. Mijn geduld kan blijkbaar veel aan, maar inefficiëntie hoort daar niet bij.

Ik hou oprecht veel van Gent, een stad gevuld met historische pracht en studentikoze obsceniteiten. Maar het zal me leren, willen trouwen met een Maltese inboorling. Malta, een land dat deel uitmaakt van de Europese Unie en onder geen beding (of dat hoop/denk ik toch) terrorisme steunt of massavernietigingswapens vervaardigd. Het gaat hier niet over een stil verdoken etnische stam met obscure ambities. Daarbij is Mijn Beste sinds 2004 officieel Belg. Je weet wel, met een officieel paspoort enzo.
In dat opzicht, was ik (naieve ik) van mening dat een trouwdatum vastleggen, niet de grootste moeite ging zijn. Color me wrong.

Trouwen is in mijn geval een nieuwe levenservaring. Ik heb dus geen idee wat er moet gebeuren of wat er te wachten staat. Ik had ergens gehoopt dat de stadsdiensten mij vooruit gingen helpen, maar die hoop bleek tevergeefs. Uitleg vragen of een ‘waarom’ vraag stellen, veroorzaakte enkel massahysterie en paniek. Ik heb eigenhandig Pandora’s doos geopend.
Vol goede moed heb ik twee maand lang lopen dolen in de Belgische bureaucratie. Met meeste Oost-Vlaamse ambtenaren heb ik ondertussen een zeer intieme band. Maar na maanden bellen, pleiten en vakkundige stalkgedrag, ben ik uiteindelijk mentaal en fysiek gebroken bij de dienst Nationaliteit. Ik stond op het punt om huilend “IK KAN DIT NIET MEER AAN IK VERHUIS NAAR TIMBOEKTOE” te gillen en mezelf op zeer dramatisch wijze tegen de grond te werpen, maar dat was buiten Katie gerekend. Diep onder de indruk van mijn smart, heeft heldin Katie even de tijd genomen om mij alles mooi uit te leggen. Samen konden we concluderen dat alles eigenlijk geregeld was en we gerust volgend jaar kunnen trouwen.

Een ding weet ik zeker: Katie en de beste mensen van vertaalbureau Bluelines krijgen volgend jaar van mij een hele schone fruitmand.

tumblr_mp0mow3b8y1r8269to1_500