Venus & Mars

Ik heb al een paar keer lopen jodelen dat het behoorlijk straf is dat ik ondertussen twee jaar samenwoon met Mijn Beste Mijn Verloofde (dit gaat noooooit oude worden) en dat we elkaar nog steeds bijzonder graag zien. Dit zal waarschijnlijk niet voor iedereen gelden, maar ik vind samenwonen met een jongen -meer bepaald uw lief- niet zo evident. Het is zeker geen privacy probleem want dedie hier heeft 18 jaar non-stop samengeleefd met één vader, twee broers, twee honden, een occasionele kat, één zus en één moeder. Privacy is namelijk het grootse en schaarste luxegoed binnen een gezin van zes. Ik heb het pas leren kennen toen ik voltijds aan mijn kotleven begon, een zeer vreemde maar gelukzalige ervaring. Sindsdien heb ik ook pertinent geweigerd om dan ook met één iemand samen te wonen.

Het ding is: jongens zijn vreemd. Ik begrijp het gewoon niet; het houdt geen steek hoe ze denken en handelen maar ze zijn zo hard overtuigd van hun gelijk. Vaak betrap ik mezelf erop dat ik sta te staren naar Mijn Beste en denk “Maar wat doe die nu?!”
Ik heb geen idee hoe het bij jullie zit maar een natte handdoek ophangen blijft hier een ware uitdaging. Je moet weten dat wij hier twee hééél mooie, functionele handdoekenrekken hebben in onze badkamer. Twee rekjes die vakkundig (en met veel show) door Mijn Beste en zijn vader aan de muur zijn gemonteerd. Desondanks dat wij twee hééél mooie handdoekenrekken hebben, belandt die natte handdoek nog steeds op een hoopje op de vloer. Want ja, die twee stappen naar het rek zijn onoverkomelijk. KNETTERGEK, ik word er gewoon knettergek van. Zeker als de volgende ochtend de verbijsterde uitspraak “Hoe?! Maar die handdoek is nog nat…” volgt.
Hetzelfde geldt ook voor de was, meer bepaald: de mand waar de was in hoort te liggen. Het is een behoorlijk simpel en efficiënt concept, maar keer op keer zie ik het toch gigantisch mislopen. Ik moet eerlijk zijn: ik ben al blij dat ik de vuile kleren in de buurt van de wasmand kan vinden want ik heb een welbepaalde broer die er een sport van maakt om zijn vuile was over het hele huis te verspreiden. Nog nooit heb ik de frustraties van mijn moeder zo hard begrepen.

Jullie lezen het goed, mijn innerlijke, kuiszieke neat freak ziet soms zeer zwaar af. Ik weiger dan ook te geloven dat mijn anale netheid dan ook het probleem is.

Nu, samenwonen met een jongen heeft ook wel zo zijn voordeel. Zo kan je als meisje categoriek weigeren om ooit nog de vuilnis buiten te zetten of een kader op te hangen. Ook al weet je maar al te goed hoe je met een boor en pluggen moet omspringen. Dat compenseert ineens al het handdoek-opruim-werk.
Daarbij ben ik geweldig blij met Mijn Beste die best handig is. Zo maakt die nieuwe bureau en de gerepareerde wasmachine me iedere dag nog dolgelukkig.

Afsluiten doe ik graag met het volgende:
Ik wil me even richten tot de jongens die straks zullen samenwonen met hun wederhelft. Jullie kunnen belachelijk veel discussie en ruzie voorkomen door gewoon de volgende vier activiteiten op regelmatige basis uit te voeren: Gooi uw was in de wasmand, maak het bed op, ruim de kruimels op en hang die handdoek op het rek. Bloemen hoeven niet maar dankkaartjes ontvang ik graag op mijn thuisadres.

 

Advertenties

DIY

Zo een kleine twee jaar geleden heb ik mijn hele leven in drie dozen en twee valiezen gepropt en alles vakkundig in de nieuwe woonst van Mijn Beste geparkeerd. Zo een kleine twee jaar wonen wij nu samen, dat zonder elkaar uit te moorden. Punten voor onszelf.
Maar die woonst was onze eerste echte woonst. Dat betekent vooral dat onze collectie meubels een samenraapsel is van welgekozen ‘vintage’ (*kuch* een koopje bij de kringloop *kuch*) en ikea-shizzle dat ooit ons kot sierde. Een homogeen interieur met accorderende meubels was nog niet aan de orde.
Na twee jaar struikelen over adapters, verlengsnoeren en opladers, had ik het zwaar gehad met ons salon/bureau/eetkamer . Op een blauwe donderdag heb ik dan ook zeer emotioneel  “HET MOET GEDAAN ZIJN, DE ZETEL IS GEEN CO-WORKING-SPACE EN IK EIS MIJN KEUKENTAFEL TERUG, ER MOET EEN BUREAU KOMEN” staan gillen. Inderdaad, lichtelijk overdreven, maar hé, niets nieuws hier.

Uiteindelijk hebben we er nog een half jaar erover gedaan om iets geschikt te vinden, want een lukrake kringloop-aankoop was deze keer niet voldoende. Nee, nu zijn we echt volwassen en we moeten aan ons toekomstig homogeen interieur denken.

Na lang winkelen, kijken en vergelijken konden we enkel maar concluderen dat een grote, potsierlijke bureau/tafel  belachelijk duur is. Al vlug kwam de zéér gevaarlijke bedenking ‘Hé, hoe moeilijk kan het zijn om zelf zoiets in elkaar te steken?’. Enter ons eerste pinterest-waaridg DIY-project.

Ook dit hebben kunnen doorploeteren zonder elkaar te vermoorden, al heeft het net veel gescheeld.
Maar, voor de handige harry’s die zich ook aan dit project willen wagen, hier is een volledige lijst met instructies:

Nodig?

  • 6 vloerdelen van elke 6 cm breed, lengte naar keuze (Brico)
  • Zo een balk dat je gebruikt om je plafond te stutten (Brico)
  • Alle elementen dat je hierboven in de foto kan herkennen (Snoerboer)
  • Een handige nonkel/familielid dat met een zaag en een boor kan omspringen (Goed DNA)
  • Een handig lief dat al graag eens met ‘den eletriek’ prutst. (Chance hebben)

Hoe?

  • Jij gaat op je gemak een aperitief drinken terwijl de andere twee alles in een steken.
  • KLAAR

Veel plezier met die nieuwe tafel jonges!

Schattenjacht

Een blauwe zaterdag, een nutteloze zaterdag, juist goed om het internet af te schuimen. Juist goed om enkele schatten te ontdekken.
Een editoral voor Papier Mache/ Papier Paper
Styling door Saša Antic&  fotografie door Maria Wretblad
Een doe-het-lekker-zelf-ipv-honderden-euros-te-verkwisten Braided Hex Nut Bracelet van Honestly WTF