Een streepje gezelligheid

Dat ik het soms lastig heb met mezelf, is geen ongebruikelijk gebeuren. Iets wat Mijn Beste ten zeerste betreurt want hij is vaak het slachtoffer van deze penibele situatie. Een goed geëvalueerde schop onder mijn kont is daarom nooit een overbodige luxe. En ook al klinkt wat naïef, maar zo kan ik het afgelopen #boostyourpositivity project het best omschrijven: een welgemikte duwt in de rug om terug te beginnen schrijven. En met ‘schrijven’ bedoel ik vooral ‘uiterst ongemakkelijk op mijn toetsenbord blijven rammen’.

U leest het goed, deze nonsensspuier is blij. En dit is niet enkel te wijten aan het opulente koolhydratenfestijn dat ik gisteren in Bar Bidon heb mogen plunderen. Afsluiten doen we graag in stijl.

Emotionele terreur

Als ik vlug naar mijn kalender kijk, dan zie ik dat  het einde van de maand in zicht is. In vele gevallen betekent dit het begin van mijn stealth-operatie om de postbode en mijn brievenbus te omzeilen. Ik weet maar al te goed dat ik de sloebers van VISA nog een som geld verschuldigd ben en die confrontatie wil ik in alle gevallen mijden. Als ik het niet zie, dan bestaat het niet.
U denkt vast: zeer volwassen, maar irrationele negatie is nu eenmaal mijn favoriete ontkenningsstrategie.
Naast deze nonsens, betekent eind februari ook de start van de laatste #boostyourpositivity opdracht. Deze keer mag Lies weer haar ding doen. Ze vraagt het volgende:

Zeg mij eens, waarom heb ik dan zo weinig het gevoel dat ik echt helemaal ontspannen ben? (…)
Is dat bij jullie ook zo? Wat is de magische truc? Waar kunnen jullie echt van ontspannen? Lukt dat met kinderen in huis? Gunnen we onszelf te weinig tijd, omdat er altijd wel iemand anders is om voor te zorgen? En wat dan met onszelf? Wat is jullie ultieme ontspanning? Daar ga ik deze week even over nadenken.

Ik moet me geweldig inhouden op niet uitbundig ‘ROZE WIJN. EN VEEL. !!!.’ neer te pennen. Het lijkt me gepast om toch even na te denken over een  geschikt antwoord.

Wij hebben (voorlopig) geen kinderen. En dat is misschien maar goed ook want ons leven is momenteel behoorlijk ongerijmd en chaotisch. Al beweert ons moeder dat een vlot-lopend-leven één grote mythe is. Eentje dat in stand wordt gehouden door mensen met veel geld en een bataljon aan huishoudhulp. U ziet, de irrationele appel valt niet ver van de spreekwoordelijke boom.
Met veel bewondering kijk ik naar onze vrienden die er toch  in slagen om tussen het voltijds werken door, enkele fantastische kinderen groot te brengen.
Desondanks het kindloos-zijn, gaat het er toch hevig aan toe in mijn hoofd. Misschien is het iets typisch voor frisse twintigers met een verwarrende quarter-life-crisis, maar ik kan me geweldig druk maken in alles (maar dan ook  echt ALLES). Of het nu gaat over het kleurenschema van onze trouwuitnodigingen of over het algemene welzijn van de Gambiaanse Fulani stam, vaak laat ik mijn slaap voor dit soort bekommernissen. Dit tot grote ergernis van Mijn Beste, want hij heeft het niet zo voorzien op dit soort emotioneel terrorisme.

Ontspannen doe ik door wekelijks te gaan sporten. En met ‘sporten’ bedoel ik ‘bezighoudingstherapie in de fitness’. Dit doe ik niet omdat ik  geniet van sport (au contraire, ik veracht het) of omdat het me helpt vermageren (compleet zinloos) maar omdat de fysieke horror helpt mijn gedachten te verzetten. Het is een dik uur dat ik voor mezelf heb want niemand valt me lastig. Aboslute heerlijkheid.
Daarnaast heb ik ook iets met de zee. Als kind gingen we vaak uitwaaien aan de Vlaemische riveria, weer of geen weer. Die grote plas zoutwater heeft een geweldig rustgevend effect. Het is waarschijnlijk de reden waarom ik zo graag in Malta vertoef. Overal water. En zon. En wijn. Veel wijn. !!!.

tina_fey_wine_fine

Mijn kookboek

Ik heb een zeer decadent referentiekader als het aankomt op ‘goed eten’. En dat heb ik te danken aan mijn West-Vlaamse roots.
Groenten, fruit en vlees kan je rechtstreeks bij de boer halen (vooral omdat er geen supermarkt te bespeuren valt in diep/ruraal West-Vlaanderen), bakken doe ze nog steeds met smout, spek is een voedselgroep op zichzelf en het woord koolhydraten kan je nog vrij uitspreken.
Daarbij is mijn moeder de verpersoonlijking van de huishoudelijke bijbel ‘Ons kookboek’. Je verlaat de tafel nooit zonder een gruwelijke indigestie en twee Tupperware potten gevuld met “restjes”. Het is een prinses der keuken, ons moeder.

En hoe het bij mij zit? Minder.
Het is duidelijk dat het keuken-prinses-gen een generatie overslaat want mijn favoriete accessoire in de keuken is een brandblusapparaat. Ik bezit noch de finesse noch het geduld om een menu op tafel te toveren. Wij hebben dan ook stevig geïnvesteerd in een goede brandverzekering want een dezer zal ik er in slagen om de keuken te laten afbranden.

Het was dan ook behoorlijk vloeken als ik de tweede #boostyourpositivity uitdaging las:

“Laten we elkaar voor de tweede challenge in de #boostyourpositivity rij dus inspireren met nieuwe gerechten.”
(Laten we dit niet doen, Lies , want dit gaat mij veel centjes kosten.)

Omdat het dé maand is van nieuwe uitdagingen, gaan we ook deze niet uit de weg. Na lang mokken heb ik  besloten om het simpel te houden met een Skinny sorbert.
Het is een Froyo-dessert die je à la minute klaar maakt. Het past perfect binnen ieder dieet want je kan er alle kanten mee op.

Benodigdheden

  • Een blender.
  • Een potje (125 gr.) ongesuikerde magere, volle of griekse yohurt.
  • Een handje (+/- 100 gr.) bevroren fruit.
  • Een goeie theelepel suiker, Stevia, honing, … .

Uitvoering

  • Gewoon alles in de blender smijten en heel goed mixen.

TADAAAAAA.

Processed with VSCOcam with f2 preset