Dankbaar

In de Sint kan ik niet meer geloven (dank u moeder) maar dat houdt mij, als volleerd 28-jarige, niet tegen om ontzettend hard in mijn eigen verjaardag te geloven.
Normaal gaat mijn verjaardag gepaard met heel veel heisa. Je weet wel: veel toeters, bellen en obsceen kinderachtig gedrag. Ik zou niet willen dat de mensen het vergeten of dat de cadeautjes-stroom ooit stopt. Nee meneer.
Dit soort onwezenlijk gedrag kan doorgaans op weinig appreciatie rekenen. Zeker omdat ik…wel…volwassen ben. Maar ik heb het ondertussen tot een kunst weten te vergeven. Zo kan ik een maand lang ongestraft dit soort nonsens verkopen. Het is een levensstijl, maar anders.
Verjaren doe ik dus ontzettend graag. Misschien een beetje te graag.

Nu, dit jaar is het allemaal wat anders gelopen. Een beetje minder gedoe en een beetje minder onnozelheid. Men verliest niet iedere dag zijn of haar vader aan een vieze slopende ziekte.
De tranen vloeien nog steeds, maar het is anders. Bij die misplaatste, ouderlijke trots komt nu ook wat gemis en verdriet. Mijn perfectief is gewijzigd en dat is eigenlijk perfect ok.
Want ik ben vooral verschrikkelijk dankbaar voor alle kleine dingen des leven:

  • Een moeder die het nog steeds gezellig vindt om samen naar de televisie te schreeuwen.
  • Twee broers en een zus die mijn stevig repertoire aan idiotie nooit vergeten. Of een kans laten voorbij gaan om het even te vermelden.
  • Mijn liefste vrienden die altijd ‘Ja’ antwoorden op de vraag ‘Wijntje? Wijverij? Sushi?’.
  • Maltese suikervrij pistache-ijs. Maar dan vergeet ik graag even die vakantie-kilo’s.
  • Iedereen die me ’s ochtends van koffie voorziet. Zeker de meisjes van de Panos. De extra koekjes bij mijn ochtendlijke koffie blijven de grootste stimulans om uit bed te rollen.
  • Mijn liefste vrienden die ook graag huilen in het openbaar. Alleen is toch maar alleen.
  • Mijn liefste vrienden die altijd klaar staan voor een streepje avontuur. Ook al is het voorstel compleet gestoord.
  • Mijn wasmachine.
  • De blonde haren op mijn benen. Zo hoef ik niet iedere week mijn benen te scheren. #WINNING
  • Mijn liefste vrienden die wel kunnen koken. Véééééééééééééééééél hartjes voor hen.
  • Mijn wederhelft. Hij die het allemaal niet-zo-willig ondergaat en mij toch graag blijft zien.
  • Het feit wat ik pertinent kan weigeren om de vuilnis buiten te zetten. Want samenwonen met een jongen heeft ook zo zijn voordelen.
  • De schoonouders en schoonfamilie. Voor iedere situatie weten ze wel een geschikte Hallmark-kaart te vinden. Geef ze maar een standbeeld.
  • Een goede nachtrust. Zeker op vakantie want deze gepensioneerde houdt van haar +8 uur slaap.
  • Netflix en een ongelimiteerd internet-abonnement.
  • Collega’s die een x-aantal van de bovenvermelde topics begrijpen en accepteren.
  • De kans dat ik na 20 jaren zagen EINDELIJK mijn Barbie droomboot krijg. En als dit niet het geval ik, zal de wereld zeer zekerst een beetje branden.
  • En Nicole Richie. Uiteraard.

Niet Oké

  • Weet je, dan win je als pendelaar eens het groot lot: voor eens hoef je je niet kapot te lopen om je trein te halen en mag je van een vriendelijk lachende conducteur je welgevormde derrière in eerste klas placeren. Eerste klas, dé exuberante reisstijl van de rijken der aarde. De Kardashians reizen wellicht in eenzelfde luxe. Ongetwijfeld.
    Maar net toen mijn wildste droom werkelijk begon te worden, kwam het abrupt tot een diep droef einde: een medereiziger wist me te vertellen dat er geen champagne werd geserveerd in eerste klas. Ik ga eerlijk zijn, ik was niet ontgoocheld maar ik was eerder een beetje boos. Sterker nog, ik voelde me een beetje gepakt.
    Verdere stappen zijn ondertussen ondernomen: de NMBS kan een zeer misnoegde brief van mij verwachten. En met geluk zal Dag Allemaal mijn triest verhaal publiceren. Fingers crossed.
  • Ieeeeeedere dag thuiskomen en ieeeeeeeedere keer ‘En wat heb je vandaag gepoetst? Servies? Een bloempot? Seksueel getinte parafernalia?’ moeten aanhoren.
  • Ieeeeeedere dag thuiskomen en ieeeeeeeedere keer ‘En, heb je al de zilveren kogels gevonden? Die vampierenopstand kan iedere dag gebeuren hoor’ moeten aanhoren. Misschien toch maar eens nadenken om dat televisieabonnement te annuleren.
  • Het is fysiek onmogelijk om op een gestructureerde, zinnige wijze mijn koffer te maken. Of ik nu de plas oversteek of gewoon een weekend in Parijs spendeer, het is altijd moord en brand schreeuwen omdat ik mijn valies moet pakken. En iedere keer ga ik door hetzelfde verwerkingsproces. Ondertussen beter gekend als: de 7 stappen van complete krankzinnigheid.
    1. Ontkenning: “Poeh mijn valies op tijd maken, neee hooor, tijd zat jong”
    2. Verontwaardiging: “HOEZO WE VERTREKKEN MORGEN OP REIS?!”
    3. Hysterie: “Wat moet er in godsnaam mee?!”
    4. Emotionele impasse: wat lopen huilen.
    5. Paniek: Zowat iedere contact in mijn telefoonboek afbellen om toch wat info in te winnen “Hoezo jij zou geen 5 paar shorts meenemen mocht jij aar Lapland vertrekken?!”
    6. Emotionele impasse: nog wat huilen.
    7. Probleemoplossend te werk gaan: mijn integrale kast in mijn bagage proppen.
    KLAAR. Tijd voor een wijntje.
  • Met het risico om terug met de dood bedreigd te worden: instagramaccount die bestaan uit enkel wat #selfies. Ze maken me niet allen bang, ik vertrouw ze ook voor geen haar. Zeker die van Kim Kardashian. Hallo slapeloze nachten.
  • Er bestaat niet zoiets als ‘we gaan vlug even langs IKEA, binnen en buiten in 10 minuten’. Het is een valstrik. Wat psychologisch 10 minuten lijkt, is eigenlijk een halve dag van je leven. Het absolute minimum is 2u jongens.
    Er bestaat niet zoiets als ‘ah maar ik heb niets nodig, ik zal echt niets kopen’. LEUGENS, je komt IKEA niet buiten zonder langs de kassa te passeren. Want alles kost maar ‘nen euro’.
    En dan bestaat er zeker niet zoiets als ‘eten in Ikea, nee nee we hebben nog vanalles thuis’. Ik daag u uit om langs de soft-ice machine te lopen zonder een hoorntje te kopen.
    En uiteindelijk kan je alleen maar boos zijn op je zwakke zelf. Damn you IKEA, damn you.
  • Jarenlang heb ik voor sinterklaas dé Barbie droomboot gevraagd. Je weet wel, dat waan-zinnig roze cruiseschip mét zwembad én bijhorende cocktailglazen. Zo kon je met een gek rietje verschillende kleurrijke drankjes drinken, net zoals Barbie. Heerlijk.
    Na jaren heel voorzichtig prentjes uitknippen, heb ik teleurgesteld moeten concluderen dat de boot nooit zou komen. Net zoals de Sint zelf, want dat bleek mijn moeder te zijn. U leest het goed, mijn vertrouwen was gebroken.
    Nu heeft ons moeder doodleuk laten weten dat ze mijn alom geroemde Spice Girls documentatiemap heeft weggesmeten. Zomaar.
    Ik heb fijntjes laten weten dat ik haar uitnodiging voor de trouw nog eens moet herbekijken. Dit vergeef ik haar waarschijnlijk nooit.

Candidly-Nicole-3-02