Kieskring

Mijn kennis over politiek is even uitgebreid als mijn kennis over voetbal, namelijk: ik weet er niets van af. Het beetje informatie dat ik bezit, heb ik te danken aan de betere lichtzinnige lectuur die ik bij mijn kapper heb kunnen vinden. Dat en den televies, menige afleveringen van ‘De Slimste Mens’ heeft mijn politieke kennis ook wat kunnen bijschaven.

Een normaal mens zou dit alarmerend vinden, zo een gebrek aan constitutionele kennis. Een normaal mens zou al een poging ondernomen hebben om zich correct in te lichten. Maar dat is buiten mij gerekend. Ik heb het toch mooi 26 jaar kunnen trekken zonder dat ik geplaagd werd door mijn jou-zou-beter-moeten-weten-geweten. De enkele tripjes naar de stembus heb ik toch keurig en zonder veel stress kunnen doorstaan. Dat allemaal dankzij de onvoorwaardelijk steun van mijn oudste broer.
Want die is slim.
En hij leest op regelmatige basis de Knack.
En mensen die de Knack lezen weten wel goed op wie ze moeten stemmen.

Na jaren van roekeloos stemgedrag, moet ik het nu voor het eerst zelf doen. Zonder een een zeer geïnformeerde broer en zonder de vergevende blikken van mijn veel te tolerante familie. Dit moet wellicht het enigste nadeel zijn aan mijn verhuis naar Gent.
Na 26 jaar is mijn je-zou-beter-moeten-weten-geweten dan toch in gang geschoten. Angst, nervositeit en twijfel overvielen me recent tijdens een uiterst leutig tripje naar Brussel. Die rusteloze schrik resulteerde halverwege de rit in een schroomvallige tirade:  “Wat is een minister-president?!” “Maar wat doet Elio eigenlijk, buiten hele dagen fabuleus fashionable te zijn?” “Leest iemand hier de Knack?!”.
Niets en niemand kon me verder helpen.  De zeer verontruste en zwaar geneerde blik van Mijn Beste verraadde dat het tijd was voor wat actie. De onbezonnen, achteloze jaren zijn gepasseerd, het is moment is aangebroken om zelf eens die Knack te lezen (iets wat niet evident is want er staan weinig prentjes in). Of op zijn minst wat informatie in te winnen.

Nu, waar kan een onwetende mens zich informeren? Ik kan maar vermoeden dat die enkele obsceen wansmakelijke borden en flyers de politieke lading niet dekken. Een partij doet toch meer dan wat schaapachtig staan lachen en zeggen dat het allemaal goed komt? Toch?
En in de stemtest geloof ik al helemaal niet: alle vragen zijn voor interpretatie vatbaar en ik ga eerlijk zijn, ik snap 3/4de toch niet. Ik heb geen eigendom, geen kinderen en geen bedrijf, dus hoe in godsnaam kan ik daar een opinie over hebben. Over het Vlaams treinverkeer, televisionele bagger en losbandig de VISA ruïneren, heb ik dan wel weer een oordeel. Maar ik heb zo een lichtblauw vermoeden dat dit niet echt de topics zijn dat regerend België dagelijks bezighoudt.

Na enkele zware zoekacties, lees: drie klikken in Google, heb ik uiteindelijk alle partijprogramma’s gevonden.
Dus, beste hulpeloze medemens (want ik weiger te geloven dat ik de enige ben), voor degene die zich ook graag willen informeren omdat ze het dit jaar zonder een politiek-savvy-familielid moeten stellen: hier in bijlage zit alles mooi gebundeld.

spa , pvdapiratenpartij , openvld , nva , lijstdedecker , vlaamsbelang, groencd&v, belgischeunie

Samenvattingen, statistieken en opinies zijn trouwens altijd welkom. De kans dat ik niets van versta, is reëel. Maar dat risico neem ik graag.

1338146372030_8787286

Venus & Mars

Ik heb al een paar keer lopen jodelen dat het behoorlijk straf is dat ik ondertussen twee jaar samenwoon met Mijn Beste Mijn Verloofde (dit gaat noooooit oude worden) en dat we elkaar nog steeds bijzonder graag zien. Dit zal waarschijnlijk niet voor iedereen gelden, maar ik vind samenwonen met een jongen -meer bepaald uw lief- niet zo evident. Het is zeker geen privacy probleem want dedie hier heeft 18 jaar non-stop samengeleefd met één vader, twee broers, twee honden, een occasionele kat, één zus en één moeder. Privacy is namelijk het grootse en schaarste luxegoed binnen een gezin van zes. Ik heb het pas leren kennen toen ik voltijds aan mijn kotleven begon, een zeer vreemde maar gelukzalige ervaring. Sindsdien heb ik ook pertinent geweigerd om dan ook met één iemand samen te wonen.

Het ding is: jongens zijn vreemd. Ik begrijp het gewoon niet; het houdt geen steek hoe ze denken en handelen maar ze zijn zo hard overtuigd van hun gelijk. Vaak betrap ik mezelf erop dat ik sta te staren naar Mijn Beste en denk “Maar wat doe die nu?!”
Ik heb geen idee hoe het bij jullie zit maar een natte handdoek ophangen blijft hier een ware uitdaging. Je moet weten dat wij hier twee hééél mooie, functionele handdoekenrekken hebben in onze badkamer. Twee rekjes die vakkundig (en met veel show) door Mijn Beste en zijn vader aan de muur zijn gemonteerd. Desondanks dat wij twee hééél mooie handdoekenrekken hebben, belandt die natte handdoek nog steeds op een hoopje op de vloer. Want ja, die twee stappen naar het rek zijn onoverkomelijk. KNETTERGEK, ik word er gewoon knettergek van. Zeker als de volgende ochtend de verbijsterde uitspraak “Hoe?! Maar die handdoek is nog nat…” volgt.
Hetzelfde geldt ook voor de was, meer bepaald: de mand waar de was in hoort te liggen. Het is een behoorlijk simpel en efficiënt concept, maar keer op keer zie ik het toch gigantisch mislopen. Ik moet eerlijk zijn: ik ben al blij dat ik de vuile kleren in de buurt van de wasmand kan vinden want ik heb een welbepaalde broer die er een sport van maakt om zijn vuile was over het hele huis te verspreiden. Nog nooit heb ik de frustraties van mijn moeder zo hard begrepen.

Jullie lezen het goed, mijn innerlijke, kuiszieke neat freak ziet soms zeer zwaar af. Ik weiger dan ook te geloven dat mijn anale netheid dan ook het probleem is.

Nu, samenwonen met een jongen heeft ook wel zo zijn voordeel. Zo kan je als meisje categoriek weigeren om ooit nog de vuilnis buiten te zetten of een kader op te hangen. Ook al weet je maar al te goed hoe je met een boor en pluggen moet omspringen. Dat compenseert ineens al het handdoek-opruim-werk.
Daarbij ben ik geweldig blij met Mijn Beste die best handig is. Zo maakt die nieuwe bureau en de gerepareerde wasmachine me iedere dag nog dolgelukkig.

Afsluiten doe ik graag met het volgende:
Ik wil me even richten tot de jongens die straks zullen samenwonen met hun wederhelft. Jullie kunnen belachelijk veel discussie en ruzie voorkomen door gewoon de volgende vier activiteiten op regelmatige basis uit te voeren: Gooi uw was in de wasmand, maak het bed op, ruim de kruimels op en hang die handdoek op het rek. Bloemen hoeven niet maar dankkaartjes ontvang ik graag op mijn thuisadres.

 

Kettingbrief

“Gelovig” is een term dat niet direct bij mijn persona past. Volgens mijn grootmoeder verkondig ik dat best niet te veel of te luid want Meneer Pastoor zou er niet mee kunnen lachen en Kinneke Jezus zou er diepdroevig van worden. Ja, zeer West-Vlaams als je het mij vraagt.
In diezelfde lijn kan ik ook stellen dat bijgeloof niet echt aan mij besteed is. Verdachte piramidespelletjes die je dood en verderf toewensen omdat je die ene brief toch geen duizend keer hebt verstuurd, leek me nooit echt geloofwaardig. Meeste kettingbrieven vlogen dan ook stante pede de vuilnisbak in, voornamelijk omdat deze uitpuilden van de wansmakelijke Me-To-You-beertje. Plus, als zestienjarige had ik geen fortuin voor handen dus die honderden-euros-aan-postzegels-rekening ging ik toch nooit verkocht krijgen aan ons moeder.
Maar voor Guido maak ik graag een uitzondering. Guido ken ik eigenlijk nog niet zo lang, dat in tegenstelling tot zijn geweldige online reputatie. We zijn elkaar voor het eerst tegen het lijf gelopen tijdens de Weekend Blog Awards, volgens Guido ging en moest een man de titel van Best Personal Blog binnenhalen. Niet dus. Hoewel ik er nog steeds overtuigd van ben dat Guido stiekem heeft staan huilen in de toiletten, moet ik gewoon toegeven dat het een buitengewone man is.
Enkele weken geleden gaf hij mij ‘een stokje‘ door. Onze Vlaemsche George Clooney had zelf het verzoek gekregen om enkele vragen te beantwoorden en moest die op zijn buurt doorgeven aan vier bloggers die hij iet of wat leutig vond. Ik was dus een van de gewillige slachtoffers.

Hier is mijn ijdele poging om iets zinnigs te antwoorden.

  • Hoe ben je er achter gekomen dat je schrijftalent bezit?
    Hahahahahahaha.
    Luister, we gaan hier niet vals bescheiden of onnozel zitten doen maar mijn schrijfsels en het woord ‘talent’ in één zin vermelden in echt niet plausibel. Ik vind het nog steeds behoorlijk straf dat ik ooit een masterproef heb geschreven en dat deze ook beoordeeld is geweest. Ik was ervan overtuigd dat de promotor in kwestie  hysterisch zou worden na twee bladzijden lezen.
    Eigenlijk ram ik gewoon zeer gefrustreerd op mijn toetsenbord en als er iets leuks of acceptabel uit komt ben ik bijzonder blij.  Irritatie suits me well.
  • Als je schrijversinspiratie een stad zou zijn, welke was het dan? En waarom?
    What the.. ?! Deze vraag past eigenlijk perfect in een sollicitatiegesprek, me dunkt. Het ligt in de lijn van de klassieker ‘Moest je een dier kunnen zijn, wat zou je kiezen?’. ‘Panda’ is dus altijd het juiste antwoord.
    Een stad, een stad, een stad…moest het een land zijn, zou ik voor Japan gaan: geen vragen stellen en gewoon ondergaan want het slaat toch op niets.
  • Wat heb je nodig om goed te kunnen schrijven?
    Een fles wijn? Belachelijk veel hormonen die door je lijf gieren waardoor je extra boos bent op de wereld? Dat laatste kan ik trouwens aanraden als je ooit een ‘Niet Oke’ post wilt schrijven.
  • Als je bevestiging zoekt voor je blogs, waar vind je die dan?
    Ik moet wel zeggen dat het altijd een persoonlijke victorie is als er iemand een comment nalaat. Dan loop ik een hele dag “HEB JE HET ZIEN HEB JE HET GEZIEN IEMAND HEEFT MIJN POST GELEZEN” te gillen tegen Mijn Beste. Na comment nummer tien zou je denken dat dit gedrag wat afzwak maar nee hoor, iedere hit is excuus genoeg om me te laten gaan in compleet irrationeel gedrag.

Met veel plezier geef ik deze kettingbrief door aan ons Amaury, Annelies, Elke en Ilse