Niet Oké

  • Weet je, dan win je als pendelaar eens het groot lot: voor eens hoef je je niet kapot te lopen om je trein te halen en mag je van een vriendelijk lachende conducteur je welgevormde derrière in eerste klas placeren. Eerste klas, dé exuberante reisstijl van de rijken der aarde. De Kardashians reizen wellicht in eenzelfde luxe. Ongetwijfeld.
    Maar net toen mijn wildste droom werkelijk begon te worden, kwam het abrupt tot een diep droef einde: een medereiziger wist me te vertellen dat er geen champagne werd geserveerd in eerste klas. Ik ga eerlijk zijn, ik was niet ontgoocheld maar ik was eerder een beetje boos. Sterker nog, ik voelde me een beetje gepakt.
    Verdere stappen zijn ondertussen ondernomen: de NMBS kan een zeer misnoegde brief van mij verwachten. En met geluk zal Dag Allemaal mijn triest verhaal publiceren. Fingers crossed.
  • Ieeeeeedere dag thuiskomen en ieeeeeeeedere keer ‘En wat heb je vandaag gepoetst? Servies? Een bloempot? Seksueel getinte parafernalia?’ moeten aanhoren.
  • Ieeeeeedere dag thuiskomen en ieeeeeeeedere keer ‘En, heb je al de zilveren kogels gevonden? Die vampierenopstand kan iedere dag gebeuren hoor’ moeten aanhoren. Misschien toch maar eens nadenken om dat televisieabonnement te annuleren.
  • Het is fysiek onmogelijk om op een gestructureerde, zinnige wijze mijn koffer te maken. Of ik nu de plas oversteek of gewoon een weekend in Parijs spendeer, het is altijd moord en brand schreeuwen omdat ik mijn valies moet pakken. En iedere keer ga ik door hetzelfde verwerkingsproces. Ondertussen beter gekend als: de 7 stappen van complete krankzinnigheid.
    1. Ontkenning: “Poeh mijn valies op tijd maken, neee hooor, tijd zat jong”
    2. Verontwaardiging: “HOEZO WE VERTREKKEN MORGEN OP REIS?!”
    3. Hysterie: “Wat moet er in godsnaam mee?!”
    4. Emotionele impasse: wat lopen huilen.
    5. Paniek: Zowat iedere contact in mijn telefoonboek afbellen om toch wat info in te winnen “Hoezo jij zou geen 5 paar shorts meenemen mocht jij aar Lapland vertrekken?!”
    6. Emotionele impasse: nog wat huilen.
    7. Probleemoplossend te werk gaan: mijn integrale kast in mijn bagage proppen.
    KLAAR. Tijd voor een wijntje.
  • Met het risico om terug met de dood bedreigd te worden: instagramaccount die bestaan uit enkel wat #selfies. Ze maken me niet allen bang, ik vertrouw ze ook voor geen haar. Zeker die van Kim Kardashian. Hallo slapeloze nachten.
  • Er bestaat niet zoiets als ‘we gaan vlug even langs IKEA, binnen en buiten in 10 minuten’. Het is een valstrik. Wat psychologisch 10 minuten lijkt, is eigenlijk een halve dag van je leven. Het absolute minimum is 2u jongens.
    Er bestaat niet zoiets als ‘ah maar ik heb niets nodig, ik zal echt niets kopen’. LEUGENS, je komt IKEA niet buiten zonder langs de kassa te passeren. Want alles kost maar ‘nen euro’.
    En dan bestaat er zeker niet zoiets als ‘eten in Ikea, nee nee we hebben nog vanalles thuis’. Ik daag u uit om langs de soft-ice machine te lopen zonder een hoorntje te kopen.
    En uiteindelijk kan je alleen maar boos zijn op je zwakke zelf. Damn you IKEA, damn you.
  • Jarenlang heb ik voor sinterklaas dé Barbie droomboot gevraagd. Je weet wel, dat waan-zinnig roze cruiseschip mét zwembad én bijhorende cocktailglazen. Zo kon je met een gek rietje verschillende kleurrijke drankjes drinken, net zoals Barbie. Heerlijk.
    Na jaren heel voorzichtig prentjes uitknippen, heb ik teleurgesteld moeten concluderen dat de boot nooit zou komen. Net zoals de Sint zelf, want dat bleek mijn moeder te zijn. U leest het goed, mijn vertrouwen was gebroken.
    Nu heeft ons moeder doodleuk laten weten dat ze mijn alom geroemde Spice Girls documentatiemap heeft weggesmeten. Zomaar.
    Ik heb fijntjes laten weten dat ik haar uitnodiging voor de trouw nog eens moet herbekijken. Dit vergeef ik haar waarschijnlijk nooit.

Candidly-Nicole-3-02

Niet Oké

Na enkele dagen thuis opgesloten te zitten, verplicht dagtelevisie te kijken en mijn kotsemmer te knuffelen; heeft mijn humeur een heerlijk dieptepunt bereikt. Kortom, een zeer mooi moment om eens een Niet Oké post te schrijven.

  • Oke, ik ben misschien niet dé autoriteit als het aankomt op grafisch design en verantwoorde lay-out. MAAR, ik bezit toch mooi twee functionerende ogen, enig gevoel voor compositie en een smaakoordeel. Hence, ik kan ergens wel duiden wat schoon is en wat niet. Nu, ik breek al enkele dagen mijn hoofd over het volgende: hoe is het mogelijk dat politieke partijen vandaag de dag er nog steeds niet in slagen om een origineel/kwalitatief/‘het kan er mee door’-campagne te verwezenlijken? Keer op keer slagen alle partijen erin om het land te terroriseren met de meest abominabele posters, slogans en pamfletten.
    Wie maakt die in godsnaam?! Het achterneefje van een of andere obscure medewerker die net met Photoshop heeft leren werken?
    Het land stikt van vreselijk goed creatief talent dat verantwoord met pen, papier en een fototoestel kan omspringen. Doe er iets mee, zou ik zo zeggen. Ik kan maar hopen dat dit eigenlijk één grote slechte grap is, je weet wel een binnenpretje dat enkel partijmedewerkers verstaan.
  • Buikgriep. Ik was vergeten hoe vreselijk gemeen buikgriep eigenlijk kan zijn. Het is niet gewoon wat koorts hebben of wat overgeven, NEE, je lichaam gaat gewoon in complete shutdown-modus. Spierpijn, flauwvallen, ontstoken maag, … de hele rimram. Het enige wat troost biedt, is dat de kilo’s eraf vliegen. Hallo maatje 38!
  • Ik wil graag geloven dat ik een uiterst tolerante bruid ben. Mijn Beste mag daar wel anders over denken, maar laten we eerlijk zijn, zijn mening doet er eigenlijk niet echt toe. Er is voorlopig maar één iets waar ik mijn absoluut veto tegen stel: de Connemara
    De eerste persoon die het waagt om zijn zakdoek/serviette boven te halen en er driftig mee begint te zwaaien, mag zijn boel pakken en beschikken. Moeder of niet. Michel Sardou mag ondertussen eeuwig branden in het heetste vagevuur der hel.
  • Nee, sorry, er is nog dat mijn trouw niet binnenkomt: het kleur zalm. Of hoogpoederroze, het kan me niet schelen hoe je het wil noemen. Ik ken geen andere kleur dat een mens er zo moe en ziek er kan doen laten uitzien. Het is de buikgriep der kleuren. Afvoeren die handel.
  • “Last van vochtplekken?” – PARDON?! NEEN!
    “Hip met uw kinderen op stap, hier zijn de nieuwe draagtassen van *Merk X*” – MAAR IK HEB/WIL MOMENTEEL GEEN KINDEREN ”
    “*Merk Y* stelt voor: nieuwe zomercollectie voor 60plussers” – NIET DIRECT MIJN DOELGROEP JONGES
    “Nieuwe spotverlichting van *Merk Z* – WHATTHEFOK
    “De ski-bestemmingen van deze winter” – MAAR IK HAAT SKIEËN!
    Een kleine verzameling van totaal nutteloze (en behoorlijk affronterende) persberichten die ik dagelijks in mijn mailbox belanden.
  • Het is krankzinnig hoe persoonlijk Mijn Beste het hele Eurosong gebeuren neemt. Een jaar lang rept hij bijna geen woord over Malta, sterker nog, hij durft er al eens een grapje maken over zijn moederland. Maar die losbandige attitude vliegt vlug de deur uit eens Eurosong voor de deur staat. Vorige week zaterdag heb ik een avond lang naast een zwaar beledigd lief gezeten. Woest snuivend en naarstig typend heeft heel twitterend België er moeten aan geloven. Niemand ging gratuit met Malta spotten, o nee meneer, daar ging Mijn Beste persoonlijk voor zorgen. De wereld ging branden.
    Bij deze zou ik graag voorstellen, in kader van de volgende Eurosong-editie, dat niemand #Malta nog gebruikt. Kwestie van alles wat aangenamer te maken.

Maltese_Malteser_Meme_Andrew

Niet Oké

  • Na jaren mijn benen te laten waxen door professionele mensen die weten wat ze doen en verantwoord met hars kunnen omspringen, vond ik het een vreselijk goed idee om zelf een epileermachineapparaat (hoe noem je zoiets eigenlijk?) aan te schaffen. Want ja, hoe moeilijk kan dat  nu zijn? En ja, dat waxen valt serieus goed mee, hoeveel meer pijn kan  epileren nu zijn?  Veel dus, heel heel erg veel. Zelf-epilatie is het vreselijkste wat een mens zichzelf kan aandoen want het doet genadeloos veel pijn. Ik vermoed dat het één van de minder bekende marteltechnieken is die ze ooit in Guantanamo hebben gebruikt.
    Na drie pogingen heb ik dat machine schoon door het badkamerraam gekegeld. Nog een avontuur dat in mijn ‘dit was toch niet zo een goed idee’ boek wordt genoteerd.
  • Het is geen geheim dat ik net iets te naïef door het leven wandel. Zo was ik van de veronderstelling dat een job vinden in de kunstwereld ‘toch nog wel ging meevallen’ en heb ik net iets te lang in Sinterklaas geloofd. Om heel eerlijk te zijn, ik denk niet dat ik mijn ouders de sinterklaas-bestaat-leugen ooit zal vergeven.
    Maar! Laatst stond ik toch even versteld van mijn eigen onbevangen attitude. Sony Music was zo vriendelijk geweest om mij het nieuwe album van Queen B op te sturen. Dat ik hou van Beyoncé, is een understatement. En dat ik hou van dat nieuwe album, steek ik ook niet onder stoelen of banken. Nu, ik was er rats van overtuigd dat het nummer ‘Drunk in Love’ echt gewoon over de liefde ging. Je weet wel, zo van ‘ah mijn man is super en ik zie hem zo graag’. Wist ik veel wat Yeboncé met ‘Surfboard‘ bedoelde, ze zingt geregeld al eens over gekke dingen dus dacht ik dat het gewoon iets lollig was. Na twee weken vond Mijn Beste het toch schoon tijd om mij alles eens uit te leggen. Het ongeloof was groot en mijn gêne kon ik niet verstoppen. Een ding is zeker, dat lied zing ik nooit meer op de trein.
  • Alles voor 8u ’s ochtends is een aanslag op de mensheid. Sinds heden heb ik een nieuwe job, en daarom trein ik iedere ochtend naar diep West-Vlaanderen. Dat betekent ook dat ik iedere ochtend om 6u30 moet opstaan, gruwelen. En eigenlijk mag ik niet zagen want het kon veel erger.
    Mijn sympathie voor mijn mede-pendel-mensen is dan ook enorm groot. Ik weet niet hoe zij het klaarspelen want ik heb iedere ochtend heel veel zin om huilend in een hoekje van de trein te kruipen.
  • Ik ga me nu waarschijnlijk niet echt populair maken, maar drie dagen geleden heb ik voor het eerst kennis gemaakt met Techno Viking. Techno Viking is zo een van die dingen die zo Niet Oké is dat het weer geniaal goed wordt. Ik ben uit de zetel gevallen en heb net niet in mijn broek geplast van het lachen. Het is kortom het schoonste wat de jaren ’00 ons te bieden heeft.
  • De reclame van Basic Fit: kan er iemand mij vertellen wiens idee dit was? Ik zou heel graag de persoon ontmoeten die dit ‘Wel Oké ‘ vond. Hij/zij en ik moeten dringend eens praten.
  • City music, radiozender extraordinair. Seksistische presentators, jollige jaren negentig hits en lokale reclamespotjes die Donald Myulle jaloers zouden maken. 24 op 24 feest.
  • Mijn moeder was oprecht ontgoocheld toen we onze verloving aankondigden. Ze was er heilig van overtuigd (ondanks ik op dat moment mijn tweede glas cava aan het nuttigen was) dat ik zwanger was. Het eerste wat ik heb moeten horen was ‘HOEZO VERLOOFD, EN DAT KLEINKIND DAN?!’. Na een nachtje slapen is ze gelukkig bijgedraaid. Nu maar hopen dat die menopauze snel over gaat.