Dankbaar

In de Sint kan ik niet meer geloven (dank u moeder) maar dat houdt mij, als volleerd 28-jarige, niet tegen om ontzettend hard in mijn eigen verjaardag te geloven.
Normaal gaat mijn verjaardag gepaard met heel veel heisa. Je weet wel: veel toeters, bellen en obsceen kinderachtig gedrag. Ik zou niet willen dat de mensen het vergeten of dat de cadeautjes-stroom ooit stopt. Nee meneer.
Dit soort onwezenlijk gedrag kan doorgaans op weinig appreciatie rekenen. Zeker omdat ik…wel…volwassen ben. Maar ik heb het ondertussen tot een kunst weten te vergeven. Zo kan ik een maand lang ongestraft dit soort nonsens verkopen. Het is een levensstijl, maar anders.
Verjaren doe ik dus ontzettend graag. Misschien een beetje te graag.

Nu, dit jaar is het allemaal wat anders gelopen. Een beetje minder gedoe en een beetje minder onnozelheid. Men verliest niet iedere dag zijn of haar vader aan een vieze slopende ziekte.
De tranen vloeien nog steeds, maar het is anders. Bij die misplaatste, ouderlijke trots komt nu ook wat gemis en verdriet. Mijn perfectief is gewijzigd en dat is eigenlijk perfect ok.
Want ik ben vooral verschrikkelijk dankbaar voor alle kleine dingen des leven:

  • Een moeder die het nog steeds gezellig vindt om samen naar de televisie te schreeuwen.
  • Twee broers en een zus die mijn stevig repertoire aan idiotie nooit vergeten. Of een kans laten voorbij gaan om het even te vermelden.
  • Mijn liefste vrienden die altijd ‘Ja’ antwoorden op de vraag ‘Wijntje? Wijverij? Sushi?’.
  • Maltese suikervrij pistache-ijs. Maar dan vergeet ik graag even die vakantie-kilo’s.
  • Iedereen die me ’s ochtends van koffie voorziet. Zeker de meisjes van de Panos. De extra koekjes bij mijn ochtendlijke koffie blijven de grootste stimulans om uit bed te rollen.
  • Mijn liefste vrienden die ook graag huilen in het openbaar. Alleen is toch maar alleen.
  • Mijn liefste vrienden die altijd klaar staan voor een streepje avontuur. Ook al is het voorstel compleet gestoord.
  • Mijn wasmachine.
  • De blonde haren op mijn benen. Zo hoef ik niet iedere week mijn benen te scheren. #WINNING
  • Mijn liefste vrienden die wel kunnen koken. Véééééééééééééééééél hartjes voor hen.
  • Mijn wederhelft. Hij die het allemaal niet-zo-willig ondergaat en mij toch graag blijft zien.
  • Het feit wat ik pertinent kan weigeren om de vuilnis buiten te zetten. Want samenwonen met een jongen heeft ook zo zijn voordelen.
  • De schoonouders en schoonfamilie. Voor iedere situatie weten ze wel een geschikte Hallmark-kaart te vinden. Geef ze maar een standbeeld.
  • Een goede nachtrust. Zeker op vakantie want deze gepensioneerde houdt van haar +8 uur slaap.
  • Netflix en een ongelimiteerd internet-abonnement.
  • Collega’s die een x-aantal van de bovenvermelde topics begrijpen en accepteren.
  • De kans dat ik na 20 jaren zagen EINDELIJK mijn Barbie droomboot krijg. En als dit niet het geval ik, zal de wereld zeer zekerst een beetje branden.
  • En Nicole Richie. Uiteraard.

7 gedachtes over “Dankbaar

  1. Just this morning I was thinking how much I’ve missed your blog lately. Enjoy Maastricht xxx

    Sent from my iPad

    >

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s