Het zilveren lijntje

Ik heb het drie jaar gedaan, dat bloggen. Drie jaar lang heb ik de grootste idiotie kunnen verkopen zonder enig gevolg te moeten dragen. Want dat, dat is de kracht & pracht van het internet.
Ondertussen tuur ik al een maand naar een vlekkeloos wit scherm. Want het komt niet meer, die inspiratie. Die hartstochtelijke drang om mijn irrationele nonsens te delen met iedere internetgebruiker, is verdwenen.
Een writersblock zal ik het nooit noemen. Want ik bezit de pretentie niet om mezelf tot de schrijvende elite te rekenen.

Dichte vrienden labellen het als ‘verstaanbaar’. Kunnen/willen bloggen wordt zeer relatief als je vader met een obscure neuro-degeneratieve ziekte wordt gediagnosticeerd.
Om dan maar te zwijgen van dat komend trouwfeest. Versta me niet verkeerd, ik hou enorm veel Mijn Beste. Het lijkt me dan ook bijzonder leutig om als een ‘Vergauwe-Vassallo’ door het leven te dartelen.
Maar Sweet Lord Baby Jezus, de organisatie van dat feest is geen cadeau. Zeker omdat iedereen er een opinie over heeft.
Maar stilletjes hopen we dat dit gewoon een fase is. Een fase die samen met het wisselen van de seizoenen verdwijnt.

Omdat we van de proactieve soort zijn, heb ik een poging ondernomen om de koe bij de hoorns te vatten. Ik heb me inschrijven voor de #boostyourpositivity van beste Kelly.
Een maand lang gaan we op zoek naar het zilveren lijntje des leven. Een maand lang krijgen we enkele uitdagingen en bedenkingen die ons aan het schrijven moeten zetten.
Ruwweg vertaalt zich dat naar: een goeie schop onder mijn compliceerde kont om mijn creativiteit terug te vinden.
Liefst met een wijntje, want dat mag van Kelly (denk ik). U leest het goed, dit is een een win-win situatie.

Uitdaging 1: “Schrijf een brief naar je zestien-jarige zelf”.
Ik heb een jaar geleden schreef ik een brief naar mijn 23-jarige zelf. Sta me toe om dit schrijfsel even copy-paste-gewijs te recycleren want het is behoorlijk hard van toepassing.

Beste 23-jarige ik, Beste 16-jarige ik,

Na vier jaar kunstwetenschappen heb je nu ook een post-graduaat diploma op zak. Straks heb je  vier jaar kunstwetenschappen achter de rug en heb je een post-graduaat diploma op zak. Laten we eerlijk zijn, niet direct het meest veelzijdige diploma (of de beste keuze) maar je bent nu klaar om badass-gewijs de arbeidsmarkt te veroveren. Maar dat is oke, want jou doorzettingsvermogen is veruit absurd.
Je hebt té veel opinies, een té naïeve kijk op de wereld en je hebt nog steeds geen idee wat je met je leven wilt aanvangen. Geloof me vrij, dat is allemaal zeer oké.
Het zal niet makkelijk zijn, die eerste stappen in de “echte” wereld maar ik ben hier om je met raad en daad bij staan.

Vermits die eerste job (en tweede job!) niet instant op een zilver schaaltje door Henry Cavill thuis wordt afgeleverd, zal je drie maand isolatie in diep West-Vlaanderen moeten weten te overleven. Je staat er niet alleen voor want iedere woensdag zal ‘De school van Lukaku’  en ‘Vlaamse Hollywood vrouwen’ uitgezonden worden,  een klein beetje vertier tijdens een zeer donkere periode. Vergeet vooral de cava en chips niet, ja ze zijn een noodzaak.
Je mama is dé beste maar je zal blij zijn dat ze overdag voltijds gaat werken. Na zeven jaar zelfstandig overleven op kot is uwzelf-moeten-verantwoorden lang zo leuk niet meer. Gelukkig heeft je kleine broer een kot op overschot waar je geregeld naartoe kan vluchten. Ondertussen woon je samen met de liefde van je leven. Eentje die vlot om kan met je hormonen, grillen en huilbuien. Dus heb genade, want voor hem is het ook niet gemakkelijk.

Alleen Samen wonen impliceert dat je een brandverzekering zal nodig hebben. En sinds je net je eerste tweede job binnen gehaald hebt, kan ook beter dat pensioensparen eens bekijken. Ik heb nog steeds geen idee wat beide juist betekenen maar begin je gesprek met de bank vooral niet met “ik weet niets van niets”, het zal je wat centjes besparen. En een Visa heb je nog niet direct nodig, dus antwoord gerust “Nee” als ze je er één aanbieden. (Noot: je zal toch ja zeggen)

Oké, je woont alleen samen en na enkele jaren zoeken heb je de job van je leven gevonden. Theoretisch gezien ben je nu volwassen. Praktisch gezien niet, een puberale stunt of zeven zal de revue nog passeren.

Een zak chips, een pot kaas en een fles (of twee) rosé is geen volwaardige maaltijd. En niet iedere avond is een aper-o-clock avond. Dus stop ermee. Ik meen het écht want anders zal het half juli veel hysterie zijn wanneer je merkt dat je broek niet meer past.
Ontkateren op je bureau is trouwens geen lachertje, marginaal-zwaar-pintjes-drinken spaar je het best voor de vrijdag of de zaterdag.

Jou gewicht en zelfbeeld blijven een probleem. Je zal betere dagen hebben en je zal slechtere dagen hebben. Maar hoe dan ook, je leert er mee omgaan.
Soms. Als de hormonen niet door je lijf gieren.

Needles to say dat je vriendinnen veruit de beste zijn, zusters voor het leven, parels om te koesteren.

Je geluk is alles. En dat is de beste raad dat ik je kan meegeven. Prestige, een zot loon, een zware bedrijfswagen, … het doet er allemaal niet toe als je iedere dag intriest je bed uit rolt.
Schrik doet twijfelen, want ja die rekeningen moeten nu eenmaal betaald worden, maar weet dat je altijd wel ergens geld kan verdienen. Nee, ik doel nu niet op prostitutie maar je hebt een goed stel hersenen en een diploma dus je kan altijd wel ergens terecht, ad interim of niet.

Je ontslag geven zal het moeilijkste zijn want je zal doen.
Neen, sorry dat is zeer hard gelogen want ik was even je rijexamen vergeten, DAT is je zwaarste beproeving. Maar laat je niet ontmoedigen, drie maal een examen overdoen is geen doodzonde. Plus je kan altijd de schuld afschuiven op de rijinstructeur, daarvoor zijn ze er. Niemand hoeft te weten dat je dé slechte chauffeur ooit bent.
Maar soit, dat ontslag: je zal het overleven. En achteraf gezien zal het een van de betere beslissingen zijn die je dat jaar zal nemen.

En na drie vier jaar gevuld met allerlei irrationaliteiten zal je nog steeds geen idee hebben hoe je je leven moet inkleuren. En dat blijft oke want we komen er samen wel uit.

Veel liefs,

Je 26-jarige zelf.
Je 27-jarige zelf.

tumblr_nfrsmsTEZU1qjdmjko1_500

3 gedachtes over “Het zilveren lijntje

  1. Mooi! En alvast op de goede weg. Geef het tijd, ik wacht geduldig.

    Bij het lezen van je brief kom ik tot de vaststelling dat ik eindelijk over dat rij-examen heen ben. Heb er geen enkele keer aan gedacht bij het schrijven van mijn brief. Een teken dat ik echt wel vrede begin te nemen met sommige dingen.🙂

  2. Pingback: Een streepje gezelligheid | SSTRID...

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s