Must Sea

Russische inboorlingen gekleed in een wilde variatie dierenprints, extreem fluorescerende alcoholische drankjes, zwaar verbrande doch kortgerokte Britten en een eindeloze karaoke van ‘By the rivers of babylon’.  Ook dit is een Egypte, maar gelukkig heeft het wat meer te bieden.
Moest je er ooit geraken, dan zijn deze avonturen absolute aanraders.

Cultuur snuiven.

Luxor, één van de vele Egyptische parels. Deze stad is verankerd in de groene pracht van de neder nijl en is de plaats bij uitstek om Indiana Jones-gewijs door het leven te wandelen. Mijn liefde voor deze bruisende metropool is groot want het bezit enkele iconische, archeologische sites. Dal der koningen, de tempel van Karnak, Luxor tempel, … . De natte droom van iedere kunstgeschiedenis-adept.
Het Winter Paleis telt zeker als één van de bijzonderste plekjes van Luxor. Het is een glorieus hotel dat eind 19de eeuw werd neergepoot aan de oevers van de Nijl. Je kan er nog steeds eten, slapen en zwemmen maar spring vooral even binnen om zijn architecturale praal te bewonderen.

Diepzeeduiken.

Gaan duiken heeft bij mij een rits aan emoties losgemaakt. Het varieerde tussen ‘hard in mijn zwembroek plassen’ tot ‘het uitschreeuwen van absoluut geluk’. Nuja, dat schreeuwen heb ik toch mooi gelaten want sterven op 6m diep stond niet op de planning.
Duiken is zo één van die buitengewone ervaringen die je ooit eens in je leven moet gedaan hebben. Heel essentieel is een schitterende instructeur die met wat hysterie om kan. Na mijn litanie betreffende al mijn doodsangsten, kreeg ik volgende, gevleugelde woorden te horen: “Astridje, stop met nadenken, gewoon blijven ademen”. En ja hoor, ik leef nog steeds.

Wentelen in luxe.

De Mövenpick, hotel der hotels. The motherships van absolute decadentie. Het gebeurt nauwelijks dat ik echt lyrisch wordt over een hotel, maar dit stukje paradijs heeft wel een beetje mijn hart veroverd.

Straat racen.

Dat het leven is bijzonder schoon is in Egypte, moet je mij niet meer vertellen. Maar het wordt pas écht wonderbaarlijk eens je aan 80km/u per Tuk Tuk richting uw decadent hotel scheurt. En dat doe je het best na het nuttigen van enkele kannetjes wijn (ja hoor want ‘een glas’ kennen ze daar niet) in Den Jobo’s gelegen Down Town El Gouna. Voor het ongetrainde oog lijkt deze hotspot hard op een doorsnee Europese bruine kroeg vol verdachte figuren. Maar niets is minder waar, El Gouna is eigenlijk een beetje het Ibiza van de Rode Zee. Maar dan anders. Plezier en vertier kan ik jullie garanderen, zeker als de lokale Regi een schijfje van Rihanna draait. En wat er ook gebeurd: vooral geen vragen stellen en vooral blijven dansen.

Zand bijten.

Trek de woestijn in. Nuja, doe dit niet zonder een verantwoorde begeleider, stevige zonnecrème en een liter of 30 aan water. Maar trek vooral even de woestijn in.
Naast de exuberante pracht dat de rode zee biedt, is er niet zo overdonderend als het woeste, onmetelijke landschap van de woestijn.
Doe dit per Quad (speciaal) of per kameel (zeer speciaal) maar laat het vooral niet links liggen.

 

Avontuur RoZé

De kans dat ik me hier geweldig onpopulair zal maken, is behoorlijk groot (want na een vierdaagse InstaSpam zou ik het ook wel lelijke gehad hebben) maar ik vind het een mooi moment om het eens te hebben over Egypte en de doldwaze festiviteiten die dit land te bieden heeft.

Enkele weken geleden stelden de lieverds van Thomas Cook voor om me mee op sleep touw te nemen doorheen Egypte. Na 27 keer vragen of dit echt geen grap was en of ze het absoluut zeker waren, heb ik netjes toegezegd. Nuja, met ‘netjes’ bedoel ik vooral ‘zonder nadenken een mail terug sturen met belachelijk veel capslock letters en uitroepingstekens’. Want wie apprecieert nu geen overdadig gebruik van leestekens? De mensen van Thomas Cook blijkbaar wel want na drie hysterische mails mocht ik nog steeds mee.

Op zijn zachts gezegd: ik had vooral geen idee wat me te wachten stond. Spontane visioenen van witte sokken in sandalen, gebruinde lederen huiden en terreur gerelateerde nieuwsberichten schoten door mijn hoofd. Maar het aller engste was dat ik geen idee had wat ik in mijn koffer ging steken.
Gelukkig kwam wereldburger Niel met ons mee. Want ik ga eerlijk zijn, zonder wereldburger Niel zouden de voorbereidingen een stuk dramatischer verlopen zijn. Na enkele weken van schaamteloos stalk-gedrag, had ik alle nodige info om Egypte te veroveren. Enkele essentieële reistips kan je terugvinden in dit diepte-interview.

A: Zeg Niel, mijn hulpeloze enthousiaste zelf heeft geen idee hoeveel fancy eurodollars ik moet inwisselen. En waar kan ik dat doen?

N: Ik doe dat ter plekke. Je kan makkelijk met Euro’s betalen in Egypte.

A: Niel, hoeveel paar schoenen zou je meenemen?

N: (geen antwoord)

N: En pak je reispaspoort mee, dan kan je vlugger door Security en kan je langer winkelen in Tax Free winkels.

A: Nog een cruciale vraag: heb jij Birkenstocks? Zo nee, zijn ze noodzakelijk zijn op reis?

N: Klinkt als bier. Dus ja.

N: En je mag 20 kilo meepakken.

Na vieren dagen toeren door het land van Ramses, Tut en Cleopatra, kan ik duidelijk stellen dat Egypte meer is dan enkele clichés op een hoopje. Het land heeft zoveel meer te bieden dan de rits All-In Resorts die je aan de Rode Zee kan vinden. Als hoeksteen van onze wereld- en kunstgeschidenis, bruist het land culturele pracht. Om dan maar te zwijgen van de fenomenale Nijl-oase, de onmetelijke woeste woestijn en de rijkelijke pracht van de Rode Zee.
En om op de vraag “Hoeveel kamelen krijg ik als je ontvoerd/onthoofd wordt?” van Mijn Beste te antwoorden: u hoeft geen extra levensverzekering af te sluiten als u naar het Rode Zee reist. Het zuiden van Egypte is Cairo niet, dus laat die peperspray, teaser en riek maar thuis. ‘Veilig’ was van het sleutelwoord van deze reis.
Daarbij zit je zo aan 20 kilo bagage dus het heeft geen zin om het luchtvaart-personeel extra pissig te maken.

IMG_5616