La dolce vita

De Blandijnberg ligt er zo goed als verlaten bij, het stad begint lichtje naar de Gentse Feesten (aka kots, urine en plantaardige drugs) te ruiken en menig puber heeft zijn gruwelijke legging ingeruild voor een paar shorts. Het is zomer mensen.
Nuja, de term ‘zomer’ gebruiken hier in België, blijft behoorlijk risqué. De kans dat we een goddeloze hagelstorm op ons dak krijgen, blijft realistisch. Daarom trekken wij een dikke week naar Italië. In navolging van de Romeinse perversie, wordt het een week lang op zeer decadente manier leven en overleven. U leest het goed, dat wordt geheel verantwoord aperitieven om 14u ’s middags. Tchin Tchin.

Maar reizen brengt toch altijd wat onnodige stress en perikelen met zich mee. Stress en perikelen die makkelijk te ontwijken zijn door een goede organisatie en wat doordacht plannen. Maar zo zijn we niet. Dus trekken we altijd in een waas van hysterie richting buitenland.
De pijnpunten variëren naargelang de reisplannen, maar enkele topic zijn ondertussen toch een vaste waarde geworden.

Zoals: onze planten. Correctie, het laatste beetje groen dat moedig voor zijn leven blijft vechten.
Ondanks mijn West-Vlaamse afkomst, heb ik absoluut geen voeling met de natuur. Ik ben er heilig van overtuigd dat het nooit genoeg regent (ja want het regent nooohoooit in België), dus verdrink ik mijn eigen planten meestal in grote volumes water. Het is geen opzet, het is echt uit liefde en bezorgdheid. Het ongeloof is dan ook vreselijk groot eens ik merk dat een zoveelste plant  aan een stille dood sterft.
Ondertussen staat ons huis vol ven cactussen en vrouwentongen, want Mijn Beste vond het onnodig om nog geld uit te geven aan exotische planten. Sterven doen ze toch.
Keer op keer is het paniek voor we vertrekken; wie zal de planten verzorgen?! Niet dat eigenlijk water nodig hebben maar gelukkig hebben we twee heerlijke, flexibele buurvrouwen.

Een ander iets, is de was. Moest het van Mijn Beste afhangen, dan heb je eigenlijk drie paar onderbroeken en één zwemshort nodig om een week Italië te overleven. Wat mij betreft: net iets anders. Ik ben graag voorbereid op eender wat voor een scenario: tyfoon, apocalyps of zandstorm. Dat betekent dus dat mijn kleerkast integraal mee verhuist. Hence: de was moet erdoor.
Weken voor vertrek heb ik mijn wasprogramma klaar;  net als een Zwitsers zakhorloge werk ik alle wasjes punctueel en minutieus af. Een lege wasmand dat netjes in de badkamer staat te prijken, maakt me dan ook bijzonder gelukkig.
Het is dan ook vuur spuien als Mijn Beste de dag van vertrek meldt dat zijn broek ab-so-luut gewassen moeten worden want die moet ab-so-luut mee op reis. Het zal toch ooit eens uitmonden in een passionele moord, mark my words.

 

 

Advertenties

2 gedachtes over “La dolce vita

  1. Mijn echtgenoot verstoort ook soms mijn wasschema. Ook al weet hij van geen schema, het zit in mijn hoofd. Hij begint dan eigenhandig wasmachines op gank te zetten, droogkasten draaien dan met 5 stuks in: aarrrghhh

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s