Team Panini

Hallo, ik ben Astrid. Ik wil het vandaag even hebben over één van de grootste ziektes die onze hedendaagse maatschappij teistert: voetbal.
Ik hoor u al giechelen, begrijpelijk, in een eerste opzicht lijkt het zeer fideel. Maar als recente voetbalweduwe kan ik u verzekeren dat de gevolgen van deze gekte uiterst dramatisch zijn.

Zoals vermeld, ben ik recent Mijn Beste kwijt geraakt aan deze bijzonder besmettelijke krankzinnigheid.
Tijdens onze trip naar NYC kon ik de eerste tekenen van het verderf opmerken. Je moet weten dat wij jaaaaaaren van New York hebben gedroomd. Van alle reizen die op de bucket list stonden, was dit de grootste, mooiste en beste. Na jaaaaaaren dromen zijn we uiteindelijk in de US of A geraakt. Gewoon, voor een verlengde citytrip, wat de baan opgaan was geen optie. Ondanks het feit dat we in de meest sensationele stad ter wereld waren, moest Mijn Beste zo nodig naar die ene kwalificatiematch van de Rode Duivels gaan kijken. Ik hoor me nog denken denken “Ah, het is maar een match, hoeveel kwaad kan dit?”
Alles blijkbaar. De hellepoort was geopend, de duivel stond te lonken, het netelige virus des verslaving was verspreid.

Vanaf dat moment ging alles bergaf. Kort daarop volgende enkele uitstapjes naar Londense club Chelsea.
“Losse tickets zijn onmogelijk te krijgen”, “Ik moet mij wel inschrijven bij de lokale fanclub, anders geraak ik er nooit”, “Dit is anders, het is professioneler voetbal”, waren enkele loze excuses die ik weekend na weekend heb moeten aanhoren. 24 uur vrijwillig spenderen op een bus gevuld met verschraald bier en dubieuze mannen, leek mij veruit aantrekkelijk of geloofwaardig. Hallo argwaan.

Het absolute dieptepunt hebben we enkele weken geleden bereikt. Je moet weten, Mijn Beste, is nu al een jaar een zelfstandig man. Hard werken en drukke weken zijn de norm, dus als belachelijk trotse egaa leer je daar mee omgaan. Je weet wel, alles voor de goede zaak.
Mijn wantrouwen begon echter te groeien wanneer die enkele vrije vrijdag- en zaterdagavonden toch niet meer zo vrij waren. Na heel veel irrationeel gedrag van mijn kant, kwam de spreekwoordelijke aap uit de mouw: meneer had een voetbalabonnement gekocht, hij was…een Lokeren-boy. Dat geheel stiekem en geheel achter mijn rug. Ik kan maar vermoeden dat de schaamte te groot was.
Na uren onderzoek op Wikipedia, kon ik enkel maar concluderen dat dit een duidelijk teken van verslaving was.

Ik zou willen eindigen met de conclusie dat Mijn Beste hulp heeft gezocht en dat hij zijn verslaving onder controle heeft, maar niets is minder waar. Ik kan enkel met een beschuldigende vinger naar Panini wijzen.
Laatst hebben deze ketters een nieuw stickerboek uitgebracht, eentje dat in teken staat van het komende WK. Persoonlijk vraag ik mij af hoe de mensen bij Panini nog in spiegel kunnen kijken, want ons leven hebben ze compleet geruïneerd. Facebookgroepen, ruilacties, gespecialiseerd apps, uren durende kleefacties, … Kortom,  ik ben mijn lief verloofde voorgoed kwijt.
Daarom roep ik op tot een boycot. Dat tegen alle ondernemingen en producten van Panini. We moeten het kwaad bij de wortel aanpakken!  BRAND PANINI BRAND!

Ik begrijp dat dit een intriest en diepdroevig verhaal is, maar ik vertel dit om een bewustzijn te creëren. De schaamte is bij velen té groot, maar geloof me, praten helpt! Steun is een noodzaak in deze zware tijden.
Radeloze partners en verslaafden kunnen zich altijd aanmelden bij de steungroep. Samen komen we eruit.

 

.

 

 

Advertisements

10 gedachtes over “Team Panini

  1. er is hier maar één verklaring voor! le beau en ik zijn gewoon jullie spiegelbeeld aan de andere kant van het water! hij werd zot toen die stickerboek uitkwam en plots was hij terug 10 jaar oud! dit is toch niet meer normaal! het is zelfs al zo erg dat ik mijn hobby’s aka schoenen kopen aan de kant heb gezet.

  2. Om de pijn te verzachten: binnenkort start de Panini expo in Tour en Taxis. Misschien kunt ge hem verleiden tot een ietwat cultureel verantwoord uitje en een dagje Brussel samen? Good luck!

  3. Ma jong. Kom naar hier. Wij zijn zo anti voetbal dat we overwegen een politieke partij op te richten. 1 x raden wat ons belangrijkste agendapunt is. Stemmen maar! En afkomen!

  4. panini…toen ik de titel las dacht ik meteen aan zo’n platgeroosterde pistolet in de panos….maar die stickerboek heb ik ook ontdekt in de krant….ik had er vroeger één van Alfred Judokus Kwak….

  5. Pingback: Materiële behoefte | SSTRID...

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s