Tamartian

Tamar Braxton: de kleine zus van Toni ‘Unbreak my Heart’ Braxton, R’n’B kanon en de nieuwste reality-sensatie van US of A.
Daarnaast is ze ook mijn New Personal Hero want ze is belachelijk luid, heeft geen filter en ze kan eender welk kuis onderwerp ranzig doen klinken.  Om dan maar te zwijgen van de spontane danse-off’s en muzikale intermezzo’s. Hartje
Stukjes van haar Talk– en Realityshow vind je vlotjes op Youtube, maar haar mooiste levenswijsheden heb ik hier even gebundeld.

tumblr_mqm407hZUb1qmlxnxo1_500

tumblr_inline_mrehmec6vo1qz4rgp

tumblr_m0qsh28f7S1rrzc2po1_500

tumblr_miwal6Pjoy1qfpilno1_500

tumblr_mrhaorDjv81r0ftodo1_500

tumblr_mrhaqsn23S1r0ftodo1_500

tumblr_mob1lmnCL51rc8xd6o1_500

tumblr_mk36avsByx1qbbb7uo1_500

tumblr_mf7gcmgWLQ1qmlxnxo1_500

tumblr_mf5r8pxJj71qmlxnxo1_500

tumblr_m161j5g6pb1rrhe80o1_500

tumblr_inline_mx0gwrrsnl1rea6kw

Tamar-Braxton-have-several-seats

tumblr_lzisr5XMkw1roi600o9_500

tumblr_m0b6scIN0L1qg02doo1_500

tumblr_mu4u002Qlz1rdutw3o1_400

Eeuwige student

Het is één toch-niet-zo-goed-bewaard geheim, maar ik heb een zwak voor bibliotheken, archieven en documentatiecentra. Je weet wel, zo alles wat bij meeste mensen onder de noemer ‘oud papier’ valt. Het is niet de meest trendy of choquerende bekentenis, maar we kunnen niet allemaal zoals Miley -kijk, hier is mijn baarmoeder- Cyrus door het leven wandelen.
Sinds september mag ik mezelf dan ook met veel trots Student Bibliotheek-, documentatie-, en informatiekunde noemen. Iets wat bij ons thuis (dankzij Mijn Beste) beter bekend staat als Sexy Librarian Education.
Dat terug-naar-school-plan leek mij iets fantastisch en fijn. Het idee alleen al: een jaar lang kunnen discussiëren en contempleren over de werking van bibliotheken en documentatiecentra. Voor vele een onnodige marteling, voor mijn innerlijke bibliofiel een uitzonderlijke utopie. Alleen heb ik één iets geweldig over het hoofd gezien: die examens. Student zijn betekent ook examens maken. En examens maken betekent ook studeren. En studeren betekent vooral veel dingen van buiten leren. *Ceu dramatische muziek*

Vak nummer één ligt hier voor mijn neus en een lichte vorm van paniek overvalt me. In een vlaag van rationaliteit probeer ik mezelf wat te sussen: “ah het zijn maar zeventig pagina’s”, “ah het is geen kernfysica, dus wat is het probleem”, “komaan Astrid, je hebt vijf jaar hoger onderwijs achter de rug, dit zal ook wel lukken”. Na twee uur staren/zuchten/koffie drinken/boodschappenlijstje maken/toch proberen leren, is mijn lichte paniek getransformeerd in zware hysterie want niets blijft steken.
Vijf jaar lang heb ik op de universiteit feiten, data en andere klinkklare nonsens (want ja, ik heb Kunstwetenschappen gestudeerd) in mijn hoofd kunnen rammen. Nu is het fysiek onmogelijk om enige vorm van kennis te onthouden, mijn lichaam stoot alles af wat nog maar lichtelijk in de buurt komt van ‘informatie’. Ik ben klaar om huilend in mijn bed te kruipen want het besef dat ik ‘oud’ geworden ben komt zeer hard aan. 26 going on 86.
En zoals het iedere senior betaamt, wil ik graag (uit pure frustratie en omdat het kan) alle schuld afschuiven op de maatschappij en het internet. En Miley, Miley heeft zeker ook haar aandeel in mijn falen. Damn you lichtzinnige, veel te aantrekkelijke popcultuur.
Ik zou nog een uur of drie kunnen doorgaan met mijn verzuurde rant, maar dat gaat toch schoon mijn probleem niet oplossen.
Dus mede-verloren zielen, moest één van jullie wat tips hebben om het studeren wat dragelijker te maken: wees vrij om deze hieronder te deponeren. Ondertussen doe ik hier nog eens een poging om mijn intellectuele capaciteit wat uit te breiden. #PrayforAstrid

Classic Cheesy

Beste mensen, als jullie dit lezen ben ik er lang niet meer. Ik kon het niet meer aan, ik ben fysiek gewicht onder de hoge druk van de feestdagen.
Zoals mijn verjaardagsweek, onderschat ik ieder jaar ook de feestdagen.
“Absurd veel drank en eten” klinkt in theorie belachelijk wijs maar in praktijk is het heel erg afzien. En na 26 winters zou je denken dat ik het eindelijk zou vatten maar nee hoor, ik mispak mij telkens weer.
Het probleem is dat ik een geweldige fan ben van alles wat nog maar lichtjes naar aperitief riekt. Persoonlijk vind ik een kom chips & een fles wijn kunnen doorgaan als een volwaardige maaltijd. Het jolijt is dan ook groot als dat aperitief uitgebreid wordt met wat warme hapjes en een nootje of twee. Je leest het goed, het voorgerecht haal ik nooit. Maar die filosofie past uiteraard niet in het uiterst uitgekiemd diner-plan van mijn moeder, een vrouw dat ieder jaar zéér creatief omspringt met haar kerst-menu en er toch telkens in slaagt om een extra gang toe te voegen aan het hele feestdis. Ze haalt dan ook haar grootse plezier uit het uitdelen van gevulde Tupperware dozen en mensen kotsziek naar huis te sturen.
Tussen twee indigesties door kregen we vorige week de vraag van Dagmara om te gaan tafelen in Il Cardinale. Na een half uurtje huilen hebben we dan toch beslist dat we geen ‘nee’ kunnen zeggen tegen een stel goddelijke hamburgers. En het moet gezegd zijn, het was één van de lichtere maaltijden die we die week naar binnen hebben gespeeld.
Wat alles nog leuker maakte was dat Britt & Maxime die avond ook mee aan tafel schoven. Vreselijk leuk volk, vlezekes op brood en een apero of twee, dat is met andere woorden een heerlijke avond.

Voor alle fan van de betere ‘Hammies’ (vegetarisch of niet), is dit dus een dikke aanrader.
Eens passeren? Doen. Adres, menu en verder info vind je terug op de website & Facebook-pagina.

(Bron foto’s: Il Cardinale FB en blog.dagmarastozek.com)