Kettingbrief

“Gelovig” is een term dat niet direct bij mijn persona past. Volgens mijn grootmoeder verkondig ik dat best niet te veel of te luid want Meneer Pastoor zou er niet mee kunnen lachen en Kinneke Jezus zou er diepdroevig van worden. Ja, zeer West-Vlaams als je het mij vraagt.
In diezelfde lijn kan ik ook stellen dat bijgeloof niet echt aan mij besteed is. Verdachte piramidespelletjes die je dood en verderf toewensen omdat je die ene brief toch geen duizend keer hebt verstuurd, leek me nooit echt geloofwaardig. Meeste kettingbrieven vlogen dan ook stante pede de vuilnisbak in, voornamelijk omdat deze uitpuilden van de wansmakelijke Me-To-You-beertje. Plus, als zestienjarige had ik geen fortuin voor handen dus die honderden-euros-aan-postzegels-rekening ging ik toch nooit verkocht krijgen aan ons moeder.
Maar voor Guido maak ik graag een uitzondering. Guido ken ik eigenlijk nog niet zo lang, dat in tegenstelling tot zijn geweldige online reputatie. We zijn elkaar voor het eerst tegen het lijf gelopen tijdens de Weekend Blog Awards, volgens Guido ging en moest een man de titel van Best Personal Blog binnenhalen. Niet dus. Hoewel ik er nog steeds overtuigd van ben dat Guido stiekem heeft staan huilen in de toiletten, moet ik gewoon toegeven dat het een buitengewone man is.
Enkele weken geleden gaf hij mij ‘een stokje‘ door. Onze Vlaemsche George Clooney had zelf het verzoek gekregen om enkele vragen te beantwoorden en moest die op zijn buurt doorgeven aan vier bloggers die hij iet of wat leutig vond. Ik was dus een van de gewillige slachtoffers.

Hier is mijn ijdele poging om iets zinnigs te antwoorden.

  • Hoe ben je er achter gekomen dat je schrijftalent bezit?
    Hahahahahahaha.
    Luister, we gaan hier niet vals bescheiden of onnozel zitten doen maar mijn schrijfsels en het woord ‘talent’ in één zin vermelden in echt niet plausibel. Ik vind het nog steeds behoorlijk straf dat ik ooit een masterproef heb geschreven en dat deze ook beoordeeld is geweest. Ik was ervan overtuigd dat de promotor in kwestie  hysterisch zou worden na twee bladzijden lezen.
    Eigenlijk ram ik gewoon zeer gefrustreerd op mijn toetsenbord en als er iets leuks of acceptabel uit komt ben ik bijzonder blij.  Irritatie suits me well.
  • Als je schrijversinspiratie een stad zou zijn, welke was het dan? En waarom?
    What the.. ?! Deze vraag past eigenlijk perfect in een sollicitatiegesprek, me dunkt. Het ligt in de lijn van de klassieker ‘Moest je een dier kunnen zijn, wat zou je kiezen?’. ‘Panda’ is dus altijd het juiste antwoord.
    Een stad, een stad, een stad…moest het een land zijn, zou ik voor Japan gaan: geen vragen stellen en gewoon ondergaan want het slaat toch op niets.
  • Wat heb je nodig om goed te kunnen schrijven?
    Een fles wijn? Belachelijk veel hormonen die door je lijf gieren waardoor je extra boos bent op de wereld? Dat laatste kan ik trouwens aanraden als je ooit een ‘Niet Oke’ post wilt schrijven.
  • Als je bevestiging zoekt voor je blogs, waar vind je die dan?
    Ik moet wel zeggen dat het altijd een persoonlijke victorie is als er iemand een comment nalaat. Dan loop ik een hele dag “HEB JE HET ZIEN HEB JE HET GEZIEN IEMAND HEEFT MIJN POST GELEZEN” te gillen tegen Mijn Beste. Na comment nummer tien zou je denken dat dit gedrag wat afzwak maar nee hoor, iedere hit is excuus genoeg om me te laten gaan in compleet irrationeel gedrag.

Met veel plezier geef ik deze kettingbrief door aan ons Amaury, Annelies, Elke en Ilse

Advertisements

10 gedachtes over “Kettingbrief

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s