Walkie Talkie

“Lief, Ik trek het niet meer, ik zit gewoon te sterven achter mijn bureau, ik ga morgen ontslag nemen”
Daar stonden we dan, twee maand geleden, ik achter mijn strijkplank en een kapotte Andrew aan de deur. Wat doe je dan in godsnaam.
Echt verschieten was het niet, ik wist al langer dat het een en ander niet goed zat. En dat beterde niet toen enkele collega’s aankondigden dat ze hun eigen bedrijf gingen starten. Er waren verschillende redenen waarom hij verandering zocht, maar de hoofdreden was toch omdat de uitdaging compleet weg was.

Dusja; daar stonden we dan, in onze living klaar om een zot groot risico te nemen want ja.. daar blijven werken was geen optie meer.
Mijn eerste vraag was “Oke, wat gaan we doen?”. Dit was geen jij- of ik-situatie meer, ontslag nemen doe je met twee, zeker als je met een lening zit. We zijn dan maar beginnen rekenen, samenzitten met de ouders, kijken wat we nodig hebben om een maand te overbruggen.
Mijn tweede vraag volgde snel: “Wat wil je nu gaan doen?” Zijn eerste antwoord was “Vooral niet in eenzelfde situatie terug terecht komen”. Niet echt een concreet antwoord, maar toch al een plan. Het was gewoon moeilijke vraag want het heeft een eind geduurd tot Andrew eruit was wat hij nu net wou doen.

De bal is pas echt beginnen rollen toen Andrew met Marie & Valerie (door meeste onder ons gekend als twee frisse PR gazellen) is beginnen nadenken. Wat leutig praten mondde al rap uit in enkele zotten plannen. Plannen die toch niet zo frivool bleken te zijn…eigenlijk waren ze behoorlijk haalbaar mits enige ondersteuning. Enkele dagen/weken later was de kogel door de kerk:  Hallo eigen bedrijf starten, hallo Walkie Talkie, hallo 1/3 zaakvoerder in mijn huis.

Voor iemand die het verschil niet kent tussen langetermijnsparen en pensioensparen, was dit heel erg snel volwassen worden op een heel korte tijd. Als ik het nu zo lees, de laatste weken/maanden van mijn leven gecondenseerd in een notendop, lijkt het allemaal zeer lichtvaardig en onbekommerd. Maar geloof me vrij, dat was het niet. Al had ik het een schitterende verwerkingsmethode/compensatiegedrag: heerlijk hard schipperen tussen pure ontkenning van de hele situatie (“Nee mama, alles loopt hier zo vlot! En het werk? Definieer werk es..”) & hardnekkig geloven in idiote illusies (“Volgend jaar ligt er zo hard in een Chanel in mijn kast!”). Niet het beste aanpak maar ik wijt het aan een chronisch slaapgebrek.
Maar aan een iets heb ik toch nooit getwijfeld: Andrew. Hoe crazy zijn plannen ook mogen zijn, ik zou hem volgen tot het einde van de wereld en verder.

Roger that?

Over and out.

A Lee Don’t Lie

25, zo oud ben ik. Goedgelovig maar toch niet meer onnozel, hoop ik. Na een kwarteeuw op deze aardkloot ronddolen kan ik toch wel stellen dat ik een beetje levenservaring op zak heb. Genoeg om het verschil te weten tussen oudenwijven gezwets & heet gebakken mythes. Tocht zeker van die goedkope kluchten die ze wel eens in een RomCom durven verkopen.
Bijvoorbeeld; dat hele gedoe rond ‘de prins op het witte paard’. Mr. Big mag dan misschien dé man zijn voor Carrie Bradshaw maar ze heeft er toch lelijk 10 jaar lang miserie mee gehad. De bastard liet haar zelfs staan aan het altaar, dat zou mijn beste toch niet moeten proberen.
Om dan maar te zwijgen van die actrices (ja Eva Mendes, ik kijk naar u) die altijd perfect gemaquilleerd en gekapt ontwaken uit een diepe, vredige slaap.  Je weet wel, zoiets. Ik weet niet hoe het bij jullie zit maar ik ben er toch niet altijd zo charmant als ik uit mijn bed rol, in het beste geval zie ik eruit alsof ik recht uit de film “Alien” ben geplukt.

Maar recentelijk heb ik mijn levenskennis toch moeten bijstellen.
Stel je het volgende even voor: Je stapt een winkel binnen, je gilt op dramatische wijze “Ik heb een broek nodig die me perfect past, ik heb nogal wat junk in mijn trunk”, je krijgt een exemplaar van een zeer leuke verkoper, je past het kledingstuk en je moet bemerken dat deze als gegoten zit. Klinkt ongetwijfeld als de grootste leugen ter wereld, maar dit is wel degelijk echt gebeurd. Jaha, een broek vinden op 5 minuten tijd EN geholpen zijn door een leuke verkoper. Je zou bijna geloven dat de Kerstman ook echt bestaat.
Eerlijk, ik ben er nog niet echt van bekomen. Broeken kopen is veruit de pijnlijkste wat ik mezelf kan aandoen; duust broeken passen die steevast allemaal te klein zijn, traantjes in de paskamers & met legen handen naar huis. Allemaal zeer geweldig voor het zelfvertrouwen en zelfbeeld van een jonge vrouw. En een veel te vrolijke, kirrende verkoopster met een maat -24 helpt op dat moment ook niet echt. Soit.

De broek (en leuke verkoper) in kwestie vond ik bij LEE, gelegen in de Walpoortstraat te Gent. Naast de broeken die er hangen, kan je er ook alle modellen die je online (van het merk zelf, wel te verstaan) vindt ook bestellen. Heerlijk gemakkelijk & dat op een scheet van mijn huis, hallo luxe.
Het is nodeloos om nu nog te stellen dat ik wel fan ben van dit merk, maar toch! Ik ben fan.

photo

Weekend Blog Awards

4000273338607

Nachten niet kunnen slapen, maanden gebeden uitsturen naar de lieve goden en weken hopen dat ze dit jaar toch weer zullen passeren. ET VOILA! Vandaag kwam het lang verwachte bericht: De Weekend Blog Awards zijn terug.
Trouwe lezers zullen wel weten dat ik het niet te nauw neem met…welja véél dagdagelijkse zaken, maar dit, dit is een ander verhaal.
Als grote adept van eender welk soort uitreikingsshows, kan ik mijn enthousiasme betreffende deze awards moeilijk onder stoelen of banken steken. Zeker omdat ik zelf een kans maakt om genomineerd te worden. Euforie Alom! Nu kan eindelijk ik mijn droom om deel te nemen aan Miss België opbergen, ik heb een waardig alternatief.
Wees vrij om me te nomineren, wees vrij om het niet te doen. De firma dankt u hoe dan ook.

ps. Alvast mijn excuses voor alle komende spam & zaag-reclame