Guilty pleasures en kleine kantjes

Dag twee van de wijvenweek, blogpost vol nonsens numero dos.
Vandaag krijgen we dit als opdracht:

“Geef ons dus: uw guilty wijvenpleasures, als ik me liet gaan dan …, uw liefde voor bleitfilms, de chronologie van één van uw breakdowns, wat u echt denkt over andere vrouwen, wat u niemand ooit vertelt (gewicht, hoeveel u echt eet, …), uw onzekerheden, uw werkpunten, waarin u keihard suckt… Of misschien wilt u wel vertellen over die keer dat uw masker wel degelijk heeft gewerkt om ergens te raken, of iets te verkrijgen?
Heel even lachen en dan hard beseffen dat ik eigenlijk een heel lichtzinnig kind ben.
Ik heb wel een paar dingen op mijn kerfstok staan waar ik niet bijzonder trots op ben.
Huilen tijdens een aflevering van Oprah bijvoorbeeld. Eerlijk, het was niet de beste week van de maand om naar dit soort gemanipuleerd emo-televisie te kijken maar ik kan niet alles afschuiven op mijn hormonen want ik huil ook als een baby olifantje wordt geboren of wanneer de ouders van Platvoet sterven.
Ja, ik ben dus een schrei-muil. Kijk, daar, ik heb het gezegd. Maar dit is niet in se negatief. Al dat wenen heeft me toch ooit es uit een heel penibele situatie geholpen. Ik wil er niet te veel over uitweiden maar mocht u ooit betrapt worden op (per ongeluk) zwarte rijden op de trein: huilen helpt.
Daarnaast ben ik hevig verslaafd aan alle reality-pulp dat op de beeldbuis verschijnt. De Bachelor: gezien. So you think you can dance: check! En mijn absolute favoriet, Zo zijn wij getrouwd: staat geprogrammeerd.
Vier vrouwen die elkaars huwelijk mogen beoordelen in ruil voor een reis naar Bali. Sterk staaltje televisie.
Ik heb eigenlijk geen idee waarom ik dit loop te verkondigingen want voor iemand die 10 jaar lang kunst heeft gestudeerd, is dit redelijk gênant. Ik hoor naar zwaarwichtige documentaires te kijken die handelen over de impact van het post-modernisme op de 21ste eeuw. Ik zou moeten contempleren voor de essentie van schoonheid. En het volledige oeuvre van Monteverdi zou standaard om mijn MP3-speler moeten staan.
Ja, dat zou mooi zijn. Maar dat is dus niet het geval. Of toch niet tijdens de werkdagen 🙂

3 gedachtes over “Guilty pleasures en kleine kantjes

  1. Pingback: Guilty pleasures en kleine kantjes | Wijvenblogs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s