Ik heb het niet voor valse bescheidenheid, dat vraagt net iets te veel tijd, energie en sociale finesse die ik toch sowieso niet bezit. Maar de Weekend Blog Awards winnen, nee dat had ik nu echt niet verwacht. Dit is misschien een zeer cliché Miss België-esk antwoord van me maar wat wil je, de ‘Personal’ categorie zat volgestouwd met grote kleppers: Lilith met haar heerlijke mama-avonturen, Guido dé George Clooney der lage landen en de peetvader van de blogosfeer Houbi.
Dus ja…daar stond ik dan, gelijk een onnozelaar te blinken op het podium naast een van de schoonste verschijning van onze openbare omroep. Het enige wat ik me eigenlijk nog kan herinneren is blinde paniek: “FAK ik moet duust steile trappen op, FAK ik heb hakken aan, FAK ik ga zo zwaar op mijn muil gaan, FAK wat moet ik nu in godsnaam zeggen ik heb geen bloody speech voorbereid… FAAAAAK”. Ik moet er trouwens wreed grappig uitgezien hebben want de fotograaf deed het bijna in zijn broek eens hij mijn gezicht zag. Uiteindelijk ben ik toch boven geraakt, wat schaapachtig staan lachen naar al die mooie gezichten en dan heb ik in mijn compleet radeloze bui iets gedaan wat misschien niet de beste zet was: Mijn Beste en publiek te kakken zetten. Het is nog maar eens gebleken dat ik niet de nuchterste persoon ben in stress-situaties.
Dus bij deze wil ik niet alleen iedereen bedanken voor de vele stemmen, leutige wensen en zotte reacties. Ik wil me oprecht nog eens excuseren tegenover Mijn Beste. Sorry. Echt.
ps. Voor de mensen die er niet bij waren, dit is een beknopte versie van de zever die ik heb staan spuien. “Ah ja en ik zou graag nog mijn lief bedanken. Allez, het is eigenlijk van moeten want naar het schijnt heeft hij zoooooooveel energie gestoken in mijn blog, niet dat ik er niets van gemerkt heb maar soit. Dusja, Andrew bedankt, en dat ik thuis geen gezaag meer moet horen”. Of zoiets in die aard. Kleine noot: Mijn Beste had voor de Awards gegrapt dat als ik ooit iets won, ik hem ZEKER moest bedanken. Daar heeft hij nu veel spijt van.
