Ha, ik ben EIN-DE-LIJK verhuisd. Weliswaar na weken te lopen pruilen en zagen als een klein kind. Dat en het geduld van mijn beste zwaar te beproeven (wat een held).
Maar soit, het is gebeurd. En er is bewijsmateriaal! Dus sta me toe om mijn privé even te grabbel te gooien op het wereld wijde Interwebz.
Laat gerust ook weten wat jullie er van denken want de interieurarchitecte in mezelve is nog niet compleet gelukkig met de huidige indeling.
(Voor)
(Na)
(Ja, rommel hebben we genoeg)
Dan ben je verhuisd, dan staat alles geïnstalleerd, dan is draadloos internet op je PC onmogelijk.
Ja, dat wordt nog een week wachten op internet & de volgende blogpost. Hele diep zucht.
Klantendienstgewijs kan ik jullie echter wel een wachtmuziekje aanbieden. Eentje op het allemaal wat dragelijker te maken. Kuch
Waarom? Mijn beste heeft vorig jaar een 1/6 van een oude koffiebranderij gekocht en hij is gek genoeg om me in huis te nemen. Liefde zegt hij. Liefdadigheid denk ik. En ik heb zo een lichtblauw vermoeden dat mijn uitmuntende huisvrouw-vaardigheden er ook voor iets tussen zitten. Het zou alleszins verklaren waarom vorige kerst een nieuwe strijkplank onder de kerstboom lag.
Maar dat verhuizen betekent vooral “Op kort termijn veel hysterie”. Ik ben de slechtste verhuizer ooit.
In mijn hoofd lijkt het allemaal zeer makkelijk: doosjes vullen, doosjes in de auto en doosjes terug uitladen in de nieuwe woonst. Doosjes die allemaal niet meer wegen dan 2 kg.
Ja, dat is mijn naïeve, achterhaalde definitie van verhuizen. Vorige week begon het te dagen dat ik ook meubels heb, meubels die zwaar wegen en compleet overbodig zijn in ons nieuw paleis. Even had ik het briljante idee om ze gewoon te verpatsen aan de nieuwe huurster. Of ze te verkopen op straat. Maar dat vond ons papa geen strak plan. Gelukkig heb ik nog broers en zussen die wel altijd iets kunnen gebruiken.
Blijkbaar is het ook gebruikelijk om Telenet, Electrabel & TMWV te verwittigen. Zeker als je niet meer van plan bent om je rekeningen te betalen. En dat moet een maand op voorhand gebeuren. Eerlijk, compleet over het hoofd gezien. Niet met de kwaadste bedoeling hoor, ik ben gewoon een hopeloos warhoofd. Gelukkig heb ik een lief dat zo’n futiliteiten niet uit het oog verliest.
Het was ook niet het slimste idee om een gigantische tekening (in houtskool, vetkrijt en potlood) op de muur van mijn toilet te plaatsen. Ik heb het nog proberen te verkopen als ‘kunst’ aan de lieftallige Immo-man. Maar het heeft niet gepakt. Het argument ‘Ja maar ik kan het weten want ik tien jaar Kunst gestudeerd’ werkt blijkbaar niet bij iedereen. Vreemd…
Dan maar alles opnieuw schilderen.
En als kers op de taart: mijn badkamer is ontploft.
Nuja, ontploft is misschien wat overdreven. De kraan van de lavabo werkt niet meer, maar dat is bijna hetzelfde, niet?
Hoe dan ook, de loodgieter heeft me heeeeel vriendelijk laten weten dat een deel van de badkamermuur moet uitgebroken worden om de buizen te vervangen. Gezellig, stof, veel stof en extra vuiligheid.
Conclusie van dit al? Ik verhuis jamais de ma vie NOOIT MEER.
